صنعت نفت و گاز رژیم هدف نخست تحریمهاست. با تحریمهای موجود وضعیت این صنعت چگونه است؟
با تصویب قطعنامه شماره 1929شورای امنیت و تحریمهای یک جانبه آمریکا، اروپا و استرالیا، فشار اقتصادی بر رژیم ایران بیش از پیش افزایش یافته است. اولین آثار و عواقب این تحریمها فشار بر صنعت نفت و گاز رژیم است.
در حال حاضر هشت کشور یعنی چین، ژاپن، هند، کره جنوبی، اسپانیا، پرتغال، یونان و ترکیه، خریداران عمده نفت رژیم ایران هستند. این کشورها روزانه یک میلیون و ۷۰۰ هزار بشکه نفت از ایران میخرند. اگر میزان خرید نفت این کشورها از رژیم را بهصورت نمودار رسم کنیم، منحنی این نمودار رو به افول است.
ایران تا همین اواخر سومین تامینکننده نفت چین بود، ولی درحال حاضر به جایگاه هشتم تنزل پیدا کرده. آخرین اخبار نشان میدهد که واردات نفت چین از ایران در ماه گذشته ۷۴ درصد کاهش داشته است.
کشورهای اروپایی مشتری نفت رژیم هم آرام آرام در حال تغییر طرفهای نفتی خود هستند و بعید نیست وابستگی نفتی خود را در مدت زمان کوتاهی بهطور کامل از ایران قطع کنند. ژاپن و کره جنوبی هم همپای اروپا، در قطع معاملات خود با رژیم تردیدی به خود راه نمیدهند.
هندیها هم از ترس تحریمها، نه تنها واردات نفت از ایران را کاهش دادند، بلکه از صادرات بنزین به ایران هم دست کشیدهاند.
در این شرایط کاهش تدریجی ظرفیت تولید نفت رژیم آثار و عواقب جدی دارد. فقدان سرمایهگذاریهای بینالمللی در صنعت نفت که نتیجه بلافصل تحریمهای بینالمللی است، موجب کاهش توان تولید نفت رژیم شده است.
با تصویب قطعنامه شماره 1929شورای امنیت و تحریمهای یک جانبه آمریکا، اروپا و استرالیا، فشار اقتصادی بر رژیم ایران بیش از پیش افزایش یافته است. اولین آثار و عواقب این تحریمها فشار بر صنعت نفت و گاز رژیم است.
در حال حاضر هشت کشور یعنی چین، ژاپن، هند، کره جنوبی، اسپانیا، پرتغال، یونان و ترکیه، خریداران عمده نفت رژیم ایران هستند. این کشورها روزانه یک میلیون و ۷۰۰ هزار بشکه نفت از ایران میخرند. اگر میزان خرید نفت این کشورها از رژیم را بهصورت نمودار رسم کنیم، منحنی این نمودار رو به افول است.
ایران تا همین اواخر سومین تامینکننده نفت چین بود، ولی درحال حاضر به جایگاه هشتم تنزل پیدا کرده. آخرین اخبار نشان میدهد که واردات نفت چین از ایران در ماه گذشته ۷۴ درصد کاهش داشته است.
کشورهای اروپایی مشتری نفت رژیم هم آرام آرام در حال تغییر طرفهای نفتی خود هستند و بعید نیست وابستگی نفتی خود را در مدت زمان کوتاهی بهطور کامل از ایران قطع کنند. ژاپن و کره جنوبی هم همپای اروپا، در قطع معاملات خود با رژیم تردیدی به خود راه نمیدهند.
هندیها هم از ترس تحریمها، نه تنها واردات نفت از ایران را کاهش دادند، بلکه از صادرات بنزین به ایران هم دست کشیدهاند.
در این شرایط کاهش تدریجی ظرفیت تولید نفت رژیم آثار و عواقب جدی دارد. فقدان سرمایهگذاریهای بینالمللی در صنعت نفت که نتیجه بلافصل تحریمهای بینالمللی است، موجب کاهش توان تولید نفت رژیم شده است.
