بعد از مرگ دریاچهٴ بختگان، و ابراز نامیدی معاون حسن روحانی در محیط زیست از احیای دریاچهٴ ارومیه بهخاطر نشست گسترده زمین و شور شدن آبهای زیر زمینی بیش از 2400 حلقه چاه در منطقه و مهاجرت ناگزیر مردم از روستاهای اطراف دریاچه، روز 9مهرماه روزنامههای حکومتی از مرگ دریاچههامون خبر دادند.
از جمله روزنامه حکومتی اسرار نوشت: مرگ غمانگیز سومین دریاچه ایران.
در فهرست غمانگیز دریاچهها و تالابهای مرده، باید نامهای تالاب شادگان در خوزستان و باتلاق گاوخونی در ورزنهٴ اصفهان و تالابهای مازنداران و گلستان را هم افزود. بحران آب در ایران، محصول سیاست ضدمردمی رژیم در مورد منابع آبی کشور است و هر روز شاهد آثار فاجعهبار آن هستیم. از جمله اقدامات تخریبی و آلوده کننده در حوزههای آبزی، انتقال رسوبات و آلودگیها به رودخانهها، دریاچهها و حتی دریاها را باید ذکر کرد.
جدیدترین پدیده در آلودگی آب دریاها، آلودگی خور موسی به مواد سمی کارخانههای پتروشیمی ماهشهر است که منجر به مرگ آبزیان این بزرگترین حوزه طبیعی پرورش ماهی شده است.
بحران آب در روستاهای «بهار»
سوء مدیریت منابع آبی مردم بسیاری از مناطق شهری و روستایی را رنج میدهد. از جمله از شهرستان بهار خبر میرسد که 50 روستای این شهرستان، با جمعیتی بیش از 65هزار نفر در بحران بیآبی بهسر میبرند. 37 روستای این منطقه اسما زیر پوشش شرکت آبفار قرار دارند که این شرکت به جای خدمات زیربنایی، آب این روستاها را، بهصورت غیربهداشتی با تانکرهای آب و با هزینهٴ کمرشکن به دست روستاییان میرساند. این شرکت رسماً اعلام کرده که نسبت به 18 روستای دیگر این منطقه، تعهدی ندارد. به این ترتیب جمعیت 12هزار نفره این روستاها، ناگزیرند با صرف هزینههای فوقالعاده گزاف، با آب غیربهداشتی که تانکرهای خصوصی برای آنها میآورند، روزگار بگذرانند.
