در آستانه ۲۲بهمن و سالروز انقلاب بزرگ مردم ایران در سال ۱۳۵۷، جمعی از دانشجویان دختر دانشکده فنی دانشگاه تهران بیانیهای منتشر کردند. در این بیانیه آمده است:
ما ظلم و ستم در پس این کیش نخواهیم
شلاق و چماق از ید این کیش نخواهیم
در تاریخ ملتها آنچه به جا ماند، ایستادگی در مقابل دیکتاتوریهاست و آنچه که در تاریخ همیشه تکرار شده، پیروزی مردم بر دیکتاتورها بوده...
شاید با کشتار و اختناق، دمی بر عمر خود افزودند، اما هیچ قدرتی نتوانست در مقابل ملتی که اراده کرده است آزاد باشد، قد علم کند! این رسم تاریخ و رسم ملتهاست و قدرتپرستان ظلمستیز، به دست مردم از روزگار محو میشوند، چیزی که امروز در خاورمیانه شاهد آن هستیم...
از فردای بهمن ۵۷ که آهنگ تغییر در ایران زده شد، تا بهمن ۸۸ که بار دیگر این پژواک در خیابانها طنینانداز شد و باز هم مردم ایران، این الگوی آزادیخواهی در جوامع خاورمیانه، اولین قدم تغییر را برداشت...
هرچند دفتری را که ما آغاز کردیم به وحشیانهترین صورت سرکوب کردند، اما این شعله در قلب همه ملتها امید جدیدی بخشید بهطوریکه دیکتاتورها در تمام زمین جایی برای ماندن ندارند!
هرچند چهره میهن در ظلام شب اسیر و زیر شکنجه و اعدام، حتی قدرتی برای فریاد ندارد، اما بهمن باز هم آغازگر راهی است که پیمودهایم... .
باز هم در کوچهباغ خاطرهها، عطر پیروزی به مشام میرسد و نوید صبح روشن را میدهد!
باز هم به دیکتاتورها و قدرتطلبان این پیام را میدهد که شب همیشه ماندگار نخواهد بود و ما در بهمن، خروشی را برای ستاندن حقمان آغاز خواهیم کرد و تا گرفتن حقمان این خروش ادامه دارد.
چند این شب و خاموشی
وقت است که برخیزم
این آتش سوزان را با صبح در آمیزم
گر سوختنم باید افروختنم باید
ای عشق بزن در من کز شعله نپرهیزم
چون کوه نشستم من با تاب و تب پنهان
صد زلزله برخیزد آنگاه که برخیزم
جمعی از دانشجویان دختر دانشکده فنی دانشگاه تهران
ما ظلم و ستم در پس این کیش نخواهیم
شلاق و چماق از ید این کیش نخواهیم
در تاریخ ملتها آنچه به جا ماند، ایستادگی در مقابل دیکتاتوریهاست و آنچه که در تاریخ همیشه تکرار شده، پیروزی مردم بر دیکتاتورها بوده...
شاید با کشتار و اختناق، دمی بر عمر خود افزودند، اما هیچ قدرتی نتوانست در مقابل ملتی که اراده کرده است آزاد باشد، قد علم کند! این رسم تاریخ و رسم ملتهاست و قدرتپرستان ظلمستیز، به دست مردم از روزگار محو میشوند، چیزی که امروز در خاورمیانه شاهد آن هستیم...
از فردای بهمن ۵۷ که آهنگ تغییر در ایران زده شد، تا بهمن ۸۸ که بار دیگر این پژواک در خیابانها طنینانداز شد و باز هم مردم ایران، این الگوی آزادیخواهی در جوامع خاورمیانه، اولین قدم تغییر را برداشت...
هرچند دفتری را که ما آغاز کردیم به وحشیانهترین صورت سرکوب کردند، اما این شعله در قلب همه ملتها امید جدیدی بخشید بهطوریکه دیکتاتورها در تمام زمین جایی برای ماندن ندارند!
هرچند چهره میهن در ظلام شب اسیر و زیر شکنجه و اعدام، حتی قدرتی برای فریاد ندارد، اما بهمن باز هم آغازگر راهی است که پیمودهایم... .
باز هم در کوچهباغ خاطرهها، عطر پیروزی به مشام میرسد و نوید صبح روشن را میدهد!
باز هم به دیکتاتورها و قدرتطلبان این پیام را میدهد که شب همیشه ماندگار نخواهد بود و ما در بهمن، خروشی را برای ستاندن حقمان آغاز خواهیم کرد و تا گرفتن حقمان این خروش ادامه دارد.
چند این شب و خاموشی
وقت است که برخیزم
این آتش سوزان را با صبح در آمیزم
گر سوختنم باید افروختنم باید
ای عشق بزن در من کز شعله نپرهیزم
چون کوه نشستم من با تاب و تب پنهان
صد زلزله برخیزد آنگاه که برخیزم
جمعی از دانشجویان دختر دانشکده فنی دانشگاه تهران
