دولت آخوند حسن روحانی و تیم مذاکراه کننده هستهیی، این روزها اشتیاقشان را برای رسیدن به یک تفاهم در زمینه هستهیی به دفعات اعلام کردهاند.
اشتیاق دولت روحانی برای جوش دادن یک معامله و خلاصی از تحریمهای اقتصادی تا حدی است که روزنامه لسآنجلس تایمز در این زمینه نوشته است: ”ایران با اشتیاقی که برای معامله کردن از خود نشان میدهد، موجبات شگفتی همگان را برانگیخته است“.
دولت روحانی تا کنون مدعی بوده است که در تلاش است تا به تعهداتی که در توافقنامه ژنو توسط کشورهای 1+5 به آن دیکته شد پایبند باشد و به توقف تولید اورانیوم 20درصد و مهروموم شدن تجهیزات و تأسیسات آن توسط بازرسان آژانس بینالمللی اتمی تن داده است.
اشتیاق رژیم برای رسیدن به یک نتیجه و خلاصی از تحریمها آنچنان است که بهنوشته لسآنجلس تایمز، رژیم برخلاف مذاکرات در سالهای گذشته چانهزنی نمیکند: ”تیم مذاکرهکننده رژیم ایران در نشست سهجانبه بلندپایه حضور مییابد اما این بار کاملاً برخلاف سنت متداول ده سال گذشته؛ چانهزنی نمیکند“ !
با وجود اینکه تا کنون رژیم مدعی است به شروط و قیدوبندهای دیکته شده در توافق ژنو عمل کرده است، آمریکاییها هنوز از اقداماتی که رژیم برای عملی کردن توافقنامه ژنو انجام داده است، قانع نیستند و هنوز ادعای رژیم از نظر مقامات آمریکایی راستی آزمایی نشده است.
در این زمینه سوزان رایس مشاور امنیت ملی دولت آمریکا گفته است: ”رژیم ایران در زمینه مناقشه هستهیی باید ایالات متحده را با اقداماتی که درستی آنها قابل اثبات باشد قانع کند، در غیراین صورت توافق نهایی هستهیی به دست نخواهد آمد. ما تنها زمانی راضی خواهیم بود که رژیم ایران اقداماتی را انجام دهد که محک زدن درستی آن اقدامات برای ما میسر باشد. خلاصه بگویم که اگر راضی نباشیم، توافقی هم به امضا نخواهد رسید».
بهرغم موضع سخت دولت آمریکا در مذاکرات و شرط و شروطهایی که از قول مشاور امنیت ملی آمریکا نقل شد، با این حال دولت آخوند روحانی در تلاش است صورت خود را با سیلی مذاکرات سرخ کند تا شاید بتواند آن را بهعنوان دست آورد و موفقیتی برای دولت خودش به ثبت برساند و هم اینکه زبان دراز باند مخالف و دلواپسان مذاکرات هستهیی را کوتاه کند.
روزنامه وطن امروز، بهنقل از رسانههای خارجی این تاکتیک دولت روحانی را به «غنیسازی در حد حفظ چهره» نام گذاشته است.
به نظر میرسد آنچه که دولت روحانی و تیم مذاکرات هستهیی به آن دلخوش کردهاند امید بر بقای سیاست مماشات است که در آن چارچوب آن رژیم آرزو دارد بتواند در توافق نهایی برخی قابلیتهای هستهیی خود، از جمله غنیسازی در حد بسیار پایین را حفظ کند تا آن را بهعنوان دستاورد و ”کوتاه نیامدن از حق مسلم هستهیی“ به نیروهای رژیم قالب کند.
این خوابهای پنبهدانه در حالی است که در شرایط کنونی منطقهیی و جهانی و با توجه به بحران درونی رژیم، سیاست مماشات نمیتواند کما فی سابق بهعنوان چوب زیر بغل نظام متزلزل آخوندی کارآیی داشته باشد.
رژیم برای رسیدن به چنین خواستهیی ناچار از دادن امتیازات کلان به طرفهای غربی است و این آن چیزی است که از آن بهعنوان «تصمیمگیریهای سخت» و «مرحله خطیر» نام میبرند. به اضافه تحقق هر موافقتنامهیی نیز مشروط به راستی آزماییهای عملکردهای رژیم در آینده است.
اشتیاق دولت روحانی برای جوش دادن یک معامله و خلاصی از تحریمهای اقتصادی تا حدی است که روزنامه لسآنجلس تایمز در این زمینه نوشته است: ”ایران با اشتیاقی که برای معامله کردن از خود نشان میدهد، موجبات شگفتی همگان را برانگیخته است“.
دولت روحانی تا کنون مدعی بوده است که در تلاش است تا به تعهداتی که در توافقنامه ژنو توسط کشورهای 1+5 به آن دیکته شد پایبند باشد و به توقف تولید اورانیوم 20درصد و مهروموم شدن تجهیزات و تأسیسات آن توسط بازرسان آژانس بینالمللی اتمی تن داده است.
اشتیاق رژیم برای رسیدن به یک نتیجه و خلاصی از تحریمها آنچنان است که بهنوشته لسآنجلس تایمز، رژیم برخلاف مذاکرات در سالهای گذشته چانهزنی نمیکند: ”تیم مذاکرهکننده رژیم ایران در نشست سهجانبه بلندپایه حضور مییابد اما این بار کاملاً برخلاف سنت متداول ده سال گذشته؛ چانهزنی نمیکند“ !
با وجود اینکه تا کنون رژیم مدعی است به شروط و قیدوبندهای دیکته شده در توافق ژنو عمل کرده است، آمریکاییها هنوز از اقداماتی که رژیم برای عملی کردن توافقنامه ژنو انجام داده است، قانع نیستند و هنوز ادعای رژیم از نظر مقامات آمریکایی راستی آزمایی نشده است.
در این زمینه سوزان رایس مشاور امنیت ملی دولت آمریکا گفته است: ”رژیم ایران در زمینه مناقشه هستهیی باید ایالات متحده را با اقداماتی که درستی آنها قابل اثبات باشد قانع کند، در غیراین صورت توافق نهایی هستهیی به دست نخواهد آمد. ما تنها زمانی راضی خواهیم بود که رژیم ایران اقداماتی را انجام دهد که محک زدن درستی آن اقدامات برای ما میسر باشد. خلاصه بگویم که اگر راضی نباشیم، توافقی هم به امضا نخواهد رسید».
بهرغم موضع سخت دولت آمریکا در مذاکرات و شرط و شروطهایی که از قول مشاور امنیت ملی آمریکا نقل شد، با این حال دولت آخوند روحانی در تلاش است صورت خود را با سیلی مذاکرات سرخ کند تا شاید بتواند آن را بهعنوان دست آورد و موفقیتی برای دولت خودش به ثبت برساند و هم اینکه زبان دراز باند مخالف و دلواپسان مذاکرات هستهیی را کوتاه کند.
روزنامه وطن امروز، بهنقل از رسانههای خارجی این تاکتیک دولت روحانی را به «غنیسازی در حد حفظ چهره» نام گذاشته است.
به نظر میرسد آنچه که دولت روحانی و تیم مذاکرات هستهیی به آن دلخوش کردهاند امید بر بقای سیاست مماشات است که در آن چارچوب آن رژیم آرزو دارد بتواند در توافق نهایی برخی قابلیتهای هستهیی خود، از جمله غنیسازی در حد بسیار پایین را حفظ کند تا آن را بهعنوان دستاورد و ”کوتاه نیامدن از حق مسلم هستهیی“ به نیروهای رژیم قالب کند.
این خوابهای پنبهدانه در حالی است که در شرایط کنونی منطقهیی و جهانی و با توجه به بحران درونی رژیم، سیاست مماشات نمیتواند کما فی سابق بهعنوان چوب زیر بغل نظام متزلزل آخوندی کارآیی داشته باشد.
رژیم برای رسیدن به چنین خواستهیی ناچار از دادن امتیازات کلان به طرفهای غربی است و این آن چیزی است که از آن بهعنوان «تصمیمگیریهای سخت» و «مرحله خطیر» نام میبرند. به اضافه تحقق هر موافقتنامهیی نیز مشروط به راستی آزماییهای عملکردهای رژیم در آینده است.
