کنفرانس در سالن لااستامپا- پارلمان ایتالیا
محکومیت اعدامهای فزاینده در ایران
همبستگی با مقاومت مردم ایران برای آزادی و دموکراسی
مائورو باتزوکی (روزنامهنگار):
«امروز این نشست بحث و گفتگو را که به ابتکار نماینده محترم، خانم نایکه گروپونی، سازماندهی شده است، آغاز میکنیم. دلیل برگزاری این جلسه آن است که بار دیگر اتفاقی در حال رخ دادن است که پیشتر نیز بارها شاهد آن بودهایم؛ یعنی بار دیگر بر وضعیت ایران پردهای از فراموشی و سکوت فرو افتاده است.
معمولاً روال بر این است که با وقوع موجی از اعتراضات و یا متأسفانه مانند شرایط کنونی، در پی درگیریها و بحرانهای نظامی، نگاهها و توجهات جهانی به آنچه در رژیم ایران و در این کشور میگذرد، معطوف میشود. اما پس از مدتی، این سکوت و بیتفاوتی حالتی مزمن به خود میگیرد؛ در حالی که در داخل ایران، آنچه نزدیک به پنجاه سال است جریان داشته، در زندگی روزمره مردم همچنان ادامه دارد؛ یعنی اعدامها، محاکمات صحرایی، شکنجه و تجاوز. با این حال، سخنی از آنها به میان نمیآید و از شدت حساسیتها کاسته میشود.
حکومت ایران نیمی از کل اعدامهای جهان را به خود اختصاص داده است. بنابراین، ما امروز تلاش میکنیم تا مشعل توجه به این ستمها و ناهنجاریها را روشن نگهداریم و این مهم را با حضور سخنرانانی برجسته و صاحبنظر انجام میدهیم.
باعث افتخار ماست که پیش از هر کس، این فرصت را داریم تا به سخنان خانم مریم رجوی، رئیسجمهور برگزیده شورای ملی مقاومت ایران، گوش فرا دهیم
بنابراین، بدون هیچ درنگی، تریبون را در اختیار خانم مریم رجوی قرار میدهم. بفرمایید».
سخنرانی خانم نایکه گروپیونی نماینده پارلمان ایتالیا
- «وحید بنیعامریان» پیش از اعدام نوشت «حتی اگر ما را بکشید، ما تکثیر خواهیم شد»
- در این جمله عمیقترین معنای مقاومت ایران نهفته است - این آگاهی که قدرت یک آرمان را نمیتوان با سرکوب از بین برد
- مردم ایران دیکتاتوری مذهبی آخوندها را نفی کردهاند همانگونه که بازگشت به الگوهای سلطنتی متعلق به گذشته را رد کردهاند
- ایرانیان برای جایگزینی یک سرکوب با سرکوبی دیگر نمیجنگند آنها میجنگند تا آزادانه آینده خود را انتخاب کنند
- تظاهرات ۲۰ ژوئن در پاریس تنها یک رویداد سیاسی نخواهد بود بلکه طنین صدای ملتی است که از تسلیم شدن سرباز میزند
نایکه گروپیونی-نماینده پارلمان ایتالیا، عضو کمیسیون خارجی:
سلام خانم رجوی؛ برای من افتخار بزرگی است که از سوی تمامی حضار به شما خوشآمد بگویم. همچنین به همکارانم درود میفرستم و از حضور و حمایت آنها تشکر میکنم.
موضوعاتی وجود دارند که به حوزه سیاست تعلق دارند و موضوعات دیگری که به وجدان انسان مربوط میشوند. اما ببینید، «آزادی» به هر دو حوزه تعلق دارد. در دموکراسیهای غربی، ما اغلب تمایل داریم آزادی را امری مسلم، اکتسابی و تقریباً طبیعی بپنداریم. اما آزادی هرگز تصمین شده نیست. ارزش واقعی آن تنها زمانی درک میشود که انکار، سرکوب و خفه شود.
امروز میخواهم دقیقاً از همین مفهوم آغاز کنم؛ از جایی که آزادی هر روز در سکوت جهان خفه میشود. در زندانهای رژیم ایران، مردان و زنان بهدلیل عقایدشان و بهخاطر مطالبه حق، کرامت و دموکراسی، بازداشت، شکنجه و به اعدام محکوم میشوند. در ماههای اخیر شاهد تشدید دراماتیک اعدامهای سیاسی بودهایم. جوانان ایرانی پس از محاکمههای صحرایی، محروم از هر گونه ضمانت حقوقی و اغلب حتی بدون حقِ آخرین وداع با خانوادههایشان، به دار آویخته شدهاند.
در میان آنها، مهندس جوان، «وحید بنیعامریان» بود که پیش از اعدام، کلماتی را نوشت که در وجدان همه ما حک خواهد شد و من مایلم آن را بازگو کنم: «حتی اگر ما را بکشید، ما تکثیر خواهیم شد». در آن جمله، عمیقترین معنای مقاومت ایران نهفته است؛ این آگاهی که قدرت یک آرمان را نمیتوان با سرکوب از بین برد. میتوان بدنها را پنهان کرد، اخبار را سانسور کرد و زندانها را پر کرد، اما نمیتوان شعله میل به آزادی را در یک ملت خاموش کرد.
این دقیقاً همان چیزی است که رژیم بیش از هر چیز دیگری از آن میهراسد؛ به همین دلیل، امروز نمیتوانیم به یک همبستگی تشریفاتی یا بیانیههای کلیشهای بسنده کنیم. مسأله ایران تنها مربوط به خاورمیانه نیست، بلکه به رابطه دموکراسیها با ارزشهای خودشان مربوط است. این موضوع به اعتبار ما و اعتبار غرب، زمانی که از حقوقبشر، آزادی و کرامت انسانی سخن میگوید، گره خورده است.
در این چارچوب است که شخصیت خانم «مریم رجوی» اهمیت ویژهیی پیدا میکند. من این شانس را داشتهام که چندین بار با ایشان ملاقات کنم. مسیر ما از سه سال و نیم پیش آغاز شد و خانم رجوی از همان ابتدا با آغوش باز از من استقبال کردند و اجازه دادند تا با دیدگاه سیاسی ایشان آشنا شوم. من با زنی مصمم، روشنبین و عمیقاً آگاه به مسئولیت تاریخی که بر دوش دارد، روبهرو شدم. برای من، هر بار که افتخار همنشینی با ایشان را دارم، فرصتی است تا سهمی در تقویت ارزشهای بنیادین و آزادیهای انسانی ایفا کنم، نه تنها برای کشورم، بلکه برای تمام کسانی که به این ارزشها باور دارند.
طرح ۱۰ مادهای که ایشان پیشنهاد دادهاند، یک پروژه سیاسی ملموس برای آینده ایرانی آزاد است: یک جمهوری دموکراتیک و غیرهستهای، جدایی دین از دولت، انتخابات آزاد، تکثرگرایی سیاسی، برابری زن و مرد، لغو مجازات اعدام، حفاظت از اقلیتهای قومی و مذهبی، استقلال قوه قضاییه و احترام کامل به حقوق بشر. اینها اصولی هستند که به بزرگترین دموکراسیهای مدرن تعلق دارند؛ اصولی که میلیونها ایرانی با شجاعت و با پرداخت بهایی سنگین، خواستار آن هستند.
معتقدم باید این را با صراحت بگوییم: مردم ایران پیش از این، هر گونه شکل از استبداد را رد کردهاند. آنها دیکتاتوری مذهبی آخوندها را نفی کردهاند، همانگونه که بازگشت به الگوهای سلطنتی متعلق به گذشته را رد کردهاند. ایرانیان برای جایگزینی یک سرکوب با سرکوبی دیگر نمیجنگند؛ آنها میجنگند تا آزادانه آینده خود را انتخاب کنند.
ما ایتالیاییها ارزش این نبرد را بهخوبی درک میکنیم. تاریخ ما، تاریخ میهنپرستان است؛ مردان و زنانی که برای وحدت، حاکمیت و آزادی مبارزه کردند. از عصر «ریزورجیمنتو» (جنبش اتحاد ایتالیا) تا دفاع از دموکراسی، ما بهخوبی میدانیم که حقوق به کسی هدیه داده نمیشوند، بلکه از طریق شجاعت و فداکاری به دست میآیند. به همین دلیل، ما نمیتوانیم بیتفاوت بمانیم و وظیفه داریم در کنار آنها مبارزه کنیم. ایتالیا باید با قاطعیت به حمایت از مردم ایران ادامه دهد، در سمت درست تاریخ بایستد و حق شهروندان ایرانی برای مقاومت در برابر ظلم و بنای یک جمهوری آزاد، دموکراتیک با احترام به کرامت انسانی را بهرسمیت بشناسد.
در ۲۰ ژوئن آینده در پاریس، من نیز مانند هر سال، در کنار خانم رجوی و مجاهدین خلق حضور خواهم داشت تا در این نبرد عادلانه شرکت کنم. این تظاهرات تنها یک رویداد سیاسی نخواهد بود، بلکه طنین صدای ملتی است که از تسلیم شدن سرباز میزند. ما وظیفه اخلاقی و سیاسی داریم که به آن صدا گوش فرا دهیم، زیرا آزادی تنها به یک ملت تعلق ندارد. آزادی یک اصل جهانی است و هرگاه در هر کجای جهان انکار شود، وجدان تمامی دموکراسیها را به چالش میکشد.
متشکرم.
