سیاست دولت اوباما در قبال رژیم ایران ضعیف و بیاعتبار است. در اوج قیام مردم ایران اوباما از آنها حمایت نکرد. در مورد برنامه اتمی هم بسیار ضعیف عمل کرده است. این اظهارات ریچارد ویلیامسون، مشاور ارشد میت رامنی در سیاست خارجی، سفیر سابق آمریکا در سازمان ملل و نمایندهی سابق آمریکا در آژانس بینالمللی اتمی است، مصاحبه وی با تلویزیون سی.ان.ان:
ریچارد ویلیامسون: بیایید به کارنامهی دولت اوباما نگاهی بکنیم. در سال ۲۰۰۸ اوباما و جوبایدن هر دو گفتند یکی از تهدیدات جدی برای صلح و امنیت جهانی و امنیت آمریکا، برنامهی هستهیی رژیم ایران است. کمی بعد که اوباما بهریاست جمهوری رسید از همان ابتدا برخورد خام و ضعیفی با رژیم ایران داشت، بهخصوص با وقوع قیام در ایران که طی آن مردم به خیابانهای تهران ریختند و خواهان حقوق خود شدند، تعداد زیادی کشته شدند، شکنجه شدند و مورد تجاوز قرار گرفتند، در همان حال اوباما سکوت اختیار کرد. در شورای امنیت نیز به چین و روسیه اجازه داد که جلوی تحریمهای ایران بایستند. باور کنید که هیچکس در تهران، اعتباری برای این حرف آمریکا که ”گزینهی نظامی هم روی میز است“ قائل نیست...
واقعیت این است که اوباما هیچ اعتبار نظامی در آنجا ندارد. بیسمارک جملهی معروفی دارد که میگوید ”دیپلماسی بدون نیروی نظامی، مانند موسیقی بدون ساز است“... 25سال پیش من سفیر آمریکا در آژانس بینالمللی اتمی بودم. در زمان بوش پدر نیز عضو کمیتهی کنترل تسلیحاتی بودم. در نتیجه به قانونمندیهای مذاکرات تسلیحاتی و چگونگی آن واقف هستم. چنین مذاکراتی، قبل از هر چیز باید اعتبار داشته باشند و همچنین قابل تحقیق و تدقیق باشد. در مورد ایران بهطور خاص، ما باید مطمئن شویم که رژیم ایران غنیسازی را متوقف کرده است. شورای امنیت به کرات گفته و مطرح کرده است که رژیم ایران نباید غنیسازی اورانیوم داشته باشد. باید به موازات این خواستهی شورای امنیت، آژانس بینالمللی پروتکلهایی تنظیم کند که طبق آنها بتواند بازرسی دقیقتری از تأسیسات اتمی ایران داشته باشد. بدون اینها، توافقات شما خیلی مسخره خواهد بود، مثل همان توافقی که دولت اوباما در 25فوریه امسال با کرهی شمالی داشت دو ماه هم پایدار نبود. در نتیجه شما نمیتوانید معامله و گفتگو را صرفاً برای نفس گفتگو کردن انجام دهید. این گفتگوها باید نتایج مادی داشته باشند.
ریچارد ویلیامسون: بیایید به کارنامهی دولت اوباما نگاهی بکنیم. در سال ۲۰۰۸ اوباما و جوبایدن هر دو گفتند یکی از تهدیدات جدی برای صلح و امنیت جهانی و امنیت آمریکا، برنامهی هستهیی رژیم ایران است. کمی بعد که اوباما بهریاست جمهوری رسید از همان ابتدا برخورد خام و ضعیفی با رژیم ایران داشت، بهخصوص با وقوع قیام در ایران که طی آن مردم به خیابانهای تهران ریختند و خواهان حقوق خود شدند، تعداد زیادی کشته شدند، شکنجه شدند و مورد تجاوز قرار گرفتند، در همان حال اوباما سکوت اختیار کرد. در شورای امنیت نیز به چین و روسیه اجازه داد که جلوی تحریمهای ایران بایستند. باور کنید که هیچکس در تهران، اعتباری برای این حرف آمریکا که ”گزینهی نظامی هم روی میز است“ قائل نیست...
واقعیت این است که اوباما هیچ اعتبار نظامی در آنجا ندارد. بیسمارک جملهی معروفی دارد که میگوید ”دیپلماسی بدون نیروی نظامی، مانند موسیقی بدون ساز است“... 25سال پیش من سفیر آمریکا در آژانس بینالمللی اتمی بودم. در زمان بوش پدر نیز عضو کمیتهی کنترل تسلیحاتی بودم. در نتیجه به قانونمندیهای مذاکرات تسلیحاتی و چگونگی آن واقف هستم. چنین مذاکراتی، قبل از هر چیز باید اعتبار داشته باشند و همچنین قابل تحقیق و تدقیق باشد. در مورد ایران بهطور خاص، ما باید مطمئن شویم که رژیم ایران غنیسازی را متوقف کرده است. شورای امنیت به کرات گفته و مطرح کرده است که رژیم ایران نباید غنیسازی اورانیوم داشته باشد. باید به موازات این خواستهی شورای امنیت، آژانس بینالمللی پروتکلهایی تنظیم کند که طبق آنها بتواند بازرسی دقیقتری از تأسیسات اتمی ایران داشته باشد. بدون اینها، توافقات شما خیلی مسخره خواهد بود، مثل همان توافقی که دولت اوباما در 25فوریه امسال با کرهی شمالی داشت دو ماه هم پایدار نبود. در نتیجه شما نمیتوانید معامله و گفتگو را صرفاً برای نفس گفتگو کردن انجام دهید. این گفتگوها باید نتایج مادی داشته باشند.
