رسانههای حکومتی در هفته دوم فروردین 93 اذعان کردند که میزان گوگرد موجود در بنزین و دیزل نمونهبرداری شده از 10 جایگاه سوخترسانی در تهران که تحت عنوان استاندارد یورو4 به مردم فروخته میشود با استانداردهای تعریف شده فاصلهٴ بسیار دارند.
اختلاف میزان گوگرد در بنزین معمولی که به اسم یورو 4 توزیع میشود، از 4 تا 20 برابر با استاندارد مورد ادعا فاصله دارد. و در سوخت دیزل (گازوییل) این اختلاف بیش از 800 برابر آلودگی استاندارد است.
این دروغ جنایتبار در شرایطی است که حسن روحانی و کارگزارانش از گرد راه نرسیده نسبت به اقدامات خرابکارانهٴ دولت پاسدار احمدینژاد در تباه کردن محیط زیست و بهخصوص آلودگی هوا، چنان روضهخوانی کردند که انگار از این پس از آلودگی هوا خبری نخواهد بود و کسی نپرسد که نقش خود آنها بهعنوان مقامها و دستاندرکاران این رژیم در این آلودگی و تخریب چه بوده است.
معاون آخوند روحانی در محیط زیست مدتی قبل با منتگذاری زیاد اعلام کرد تولید بنزین پتروشیمی ساز دورهٴ احمدینژاد که هوا را سرطانزا کرده متوقف میشود و در کلان شهرها دیگر از این تولیدات استفاده نخواهد شد.
در حالی که میزان آلایندگی بنزین و سوخت دیزل در حال حاضر در شهر تهران به حدی است که روزنامههای حکومتی به ناکارآمدی تجهیزات کاهش آلودگی در خودروها اعتراف کرده و بهنقل از یک استاد دانشگاه صنعتی شریف نوشتند: در چنین شرایطی استفاده از تجهیزات کاهش آلودگی در خودرو عملاً هیچ فایدهای ندارد چرا که کیفیت پایین سوخت و میزان گوگرد بالا باعث تخریب تجهیزات کنترل آلودگی میشود.
دولت آخوند روحانی با لاپوشانی کامل، نه تنها به توزیع سوختهای سرطانزا و آلاینده ادامه میدهد بلکه در زمینه تولید خودرو هم کماکان با تولید خودروهای زیر استاندارد یورو 4 نیز، به آلایندگی هوا دامن میزند. در حالی که هر نوآموزی در امر محیط زیست میداند مهار آلودگی هوا تنها از مبدأ تولید آلایندهها ممکن است و اگر مواد و گازهای آلاینده وارد هوا شدند دیگر کاری نمیتوان کرد، مقامات ریز و درشت دولتی قول برنامه مبارزه با آلودگی هوا میدهند! در حالی که سال به سال بر میزان مرگ و میر ناشی از هوای آلوده در کلان شهرهای ایران افزوده میشود و سرطان ریوی و خونی حتی جوانان و کودکان را بینصیب نگذاشته است، دولت حسن روحانی از اعلام آمار واقعی قربانیان هوای آلوده خودداری میکند. آخرین بار در سال 2000 بانک جهانی تلفات آلودگی هوای شهرهای ایران را سالانه 4500تن اعلام کرد و سازمان بهداشت جهانی نیز بهتازگی هوای آلوده شهری را جزء گروه اول عوامل سرطانزا و مرگآور اعلام کرد و آن را هم ردیف مواد خطرناک هستهیی مثل پلوتونیوم قرار داد.
بهرغم ادعای دلسوزی برای آلودگی هوا، از سوی دولت روحانی ارگانهای مسئول آلودگی هوا یا جزء همین دولت یا تحت کنترل آن هستند. از وزارت نفت که با سوختهای چند مدار زیر خط استاندارد، عامل اصلی است، تا خودروسازان که به استاندارهای یورو4تن نمیدهند، تا نیروی انتظامی که جواز تولید خودروهای زیر استاندارد را صادر میکند و تا مقامات شهرداری تهران، که هر کدام از آلودگی هوا منفعت و سود میبرند.
فرصت چپاول هم بر اساس یک قرار داد نانوشته بهطور نوبتی بین ارگانهای حکومتی دور میزند. موضوع اصلی این است که درآمدهای میلیاردی خودروسازان آنچنان که باعث خشم مردم نشود منعکس نشود.
دوم به میزان کشندگی آلایندههای صنعتی اشاره نشود.
به تاثیرات این آلایندهها هم درحدی که نه سیخ بسوزد، نه کباب قناعت میکنند.
هر وقت هم که لازم باشد، تمام کاسه کوزهها را سرخود مردم خراب میکنند که بخاریهای خانگیشان درست کار نمیکند و سوخت زیاد مصرف میکنند.
