کنفرانس در پارلمان ایتالیا
بحران ایران: راهحل دموکراتیک برای آینده
سخنرانی خانم مریم رجوی رئیسجمهور برگزیدهٔ شورای ملی مقاومت
برای دوران انتقال حاکمیت به مردم ایران
سخنرانیهای نایبرئیس پارلمان ایتالیا
نمایندگان پارلمان و سناتورهای ایتالیایی و شخصیتهای برجستهٔ بینالمللی
پنجشنبه ۲۵ تیر ۱۴۰۵
اهدا کتاب بیانیه اکثریت پارلمان و سنای ایتالیا از احزاب مختلف سیاسی به خانم رجوی در محکومیت موج اعدامها و فراخوان به توقف اعدامها در ایران
اکثریت سنا و پارلمان ایتالیا
ما مبارزه شجاعانه مردم ایران برای آزادی و دموکراسی را ارج مینهیم
اعتراضات اخیر نشاندهنده آرمان مردم برای برپایی یک جمهوری دموکراتیک است
جمهوریای که هم دیکتاتوری مذهبی و هم سلطه استبدادی شاه را رد میکند
اکثریت نمایندگان پارلمان و سنای ایتالیا
ما از ابتکار شورای ملی مقاومت ایران برای اعلام دولت موقت
که مأموریت آن برگزاری انتخابات آزاد ظرف شش ماه
بر اساس برنامه ده مادهای مریم رجوی است استقبال میکنیم
فابیو رامپلی-نایبرئیس پارلمان ایتالیا
خوشآمد میگویم به همگی؛ هم به کسانی که پیشتر هم اینجا حضور داشتهاند و این نخستین بار نیست که برای بحث درباره ایران و آینده آن گردهم میآییم،
درود گرم خود را به میهمانان برجسته خارجی تقدیم میکنم که حضورشان مایه افتخار ماست: آقای «پاتریک کندی» آقای «رودی جولیانی» دادستان سابق و شهردار پیشین نیویورک از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۱ که همه ما او را میشناسیم. در ایتالیا عبارات زیادی درباره الگویی که رودی جولیانی در دوران شهرداری خود در شهری پیچیدهای مانند نیویورک از خود بر جای گذاشت، بیان شده است؛
شهری که جرأت میکنم بگویم حتی از رم نیز پیچیدهتر است.
همچنین درود میفرستم به خانم مریم رجوی، رئیس شورای ملی مقاومت ایران؛ سناتورها «مارکو اسکوریا» و «جولیو تِرتزی»
و «مائورو بازوکی» روزنامهنگار و مجری این مراسم. و البته به همه همکاران، نمایندگان و سناتورهایی که حضورشان در اینجا صرفاً تشریفاتی نیست؛ زیرا تمامی کسانی که همواره در این برنامهها — چه در این تالار و چه در میدان مقابل کاخ مونتهچیتوریو، یعنی مجلس نمایندگان و کاخ «مداما» یعنی مجلس سنا — شرکت کردهاند، این کار را با تمام وجود، با باور قلبی و حتی با این امید و آرمان انجام دادهاند که سهمی در کاهش رنجهای مردم ایران در نبرد طولانی و ظاهراً بیپایانشان (که امیدواریم اینگونه نباشد) برای دستیابی به آزادی، صلح و دموکراسی ایفا کنند.
کنفرانس امروز فرصتی است تا به موضوعات پیچیده و مبرمی بپردازیم؛ موضوعاتی چون شرایط سیاسی و اجتماعی کنونی جمهوری اسلامی ایران، نقشی که جامعه بینالمللی برای تسهیل ثبات در خاورمیانه ملزم به ایفای آن است، صیانت از حقوقبشر و چشمانداز مسیری واقعی به سوی صلح و دموکراسی برای مردم ایران.
مقدمه ضروری که باید آغازگر هر تحلیلی باشد این است که وقتی از ایران سخن میگوییم، از جامعهیی کهن، با فرهنگ و از نظر جمعیتی جوان صحبت میکنیم؛ جامعهیی که دهههاست تحت یک نظام و رژیمی زندگی میکند که آزادیهای اساسی آنان را سرکوب کرده و در نتیجه، توسعه و آینده خود این جامعه را به مخاطره انداخته است.
فضای سیاسی ایران در سالهای اخیر دستخوش تحولی عمیق شده است. شکلگیری اعتراضات گسترده و خشونتآمیز در جمهوری اسلامی ایران، آسیبپذیریهای ساختاری عمیق در ساختار قدرت را آشکار ساخت؛ بهویژه ناتوانی این سیستم در ارائه پاسخهای مناسب به وضعیت وخیم اقتصادی که با تورم افسارگسیخته، بهویژه در بخش کالاهای اساسی و مواد غذایی، همراه بوده است. علاوه بر این، پاسخ سرکوبگرانه نیروهای امنیتی در فرو خواباندن تظاهرات بسیار بیرحمانه بوده است، که نشاندهنده هماهنگی و همبستگی متأسفانه میان پلیس، پاسداران و نیروهای مسلح آن کشور است؛ امری که پیامدهای ویرانگری برای شهروندان زن و مرد در پی داشته است، کسانی که هم هدف خشونتهای فیزیکی قرار گرفتهاند و هم آزادیهای اساسیشان سرکوب شده است.
پارلمان ایتالیا با قاطعیت و سرعت عمل واکنش نشان داد. کمیسیون سوم امور خارجه و همکاریهای بینالمللی مجلس نمایندگان در ۲۱ دسامبر ۲۰۲۲ بهاتفاق آرا قطعنامهیی مشترک درباره حقوقبشر در ایران تصویب کرد که دولت را مکلف میسازد در سطوح دوجانبه و چند جانبه برای توقف احکام اعدام صادر شده علیه معترضان تلاش کند.
افزون بر این، به نشانه حمایت گسترده سیاسی بینالمللی از آرمانهای آزادیخواهانه مردم ایران، شورای حقوقبشر سازمان ملل متحد مأموریت هیأت حقیقتیاب مستقل بینالمللی را برای دو سال دیگر تمدید کرد تا اتهامات جدید مربوط به نقض فاحش حقوقبشر، بازداشتهای دستهجمعی، اعدامهای اعلامشده بهعنوان ابزار ارعاب سیاسی، سوءاستفاده از شرایط شبهجنگی برای توجیه دادگاههای صحرایی و مصادره اموال، و همچنین تبعیض بر اساس جنسیت، قومیت، مذهب یا عقیده و دیدگاههای سیاسی را بهطور دقیق رصد و بررسی کند.
از منظر روابط بینالملل، ایران در سالهای اخیر در مسیرهایی گام برداشته که نه تنها به بیثباتی منطقهای، بلکه به بیثباتی جهانی دامن زده است. حمایت از گروههای مسلح غیردولتی در خاورمیانه و منطقه دریای سرخ مشخصاً حوثیها و اقداماتی که مانع از کشتیرانی آزاد در تنگه هرمز شدهاند، همگی در ایجاد بحرانی نقش داشتهاند که مسیرهای کلیدی انرژی و تجاریِ حیاتی برای اقتصاد جهانی را تحت تأثیر قرار داده است.
درگیری دوازدهروزه میان ایران و اسراییل در ژوئن ۲۰۲۵، احیای تحریمهای عدم اشاعه هستهیی سازمان ملل در سپتامبر ۲۰۲۵، تفاهمنامه هفتههای اخیر با ایالات متحده و در پی آن، ازسرگیری خصومتها، همگی تکههای پازلی از یک سناریوی مدام در حال تغییر هستند که در آن، جامعه بینالمللی ملزم است با مواضعی متوازن، قاطع و سنجیده عمل کند.
در نتایج آخرین نشست شورای اروپا در تاریخ ۱۸ و ۱۹ ژوئن ۲۰۲۶، این شورا بار دیگر بر یک اصل غیرقابل مذاکره تأکید کرد: به ایران هرگز اجازه داده نخواهد شد به سلاح هستهیی دست یابد. پایبندی کامل و راستیآزماییشده به تعهدات پذیرفته شده در چارچوب پیمان منع گسترش سلاحهای هستهیی (NPT) از طریق همکاری با آژانس بینالمللی انرژی اتمی، همچنان شرطی اجتنابناپذیر برای هر گونه توافق و حل و فصل گستردهتر است.
ما خواستار تقویت چتر حمایتی از مدافعان حقوقبشر، زنان و اقلیتهای ایرانی هستیم؛ چه در داخل ایران از طریق نظارت مستمر بر پروندههای انفرادی، حمایت از فعالیت وکلا و محکومیت بهموقع اعدامها، و چه در خارج از کشور از طریق اتخاذ تدابیر پذیرش پناهندگان، مقابله با سرکوب فرامرزی و حمایت از ایرانیان خارج از کشور که در مسیر دفاع از حقوق شهروندی میکوشند.
ایتالیا از جامعه مدنی ایران و رژیم تحریمی اتحادیه اروپا علیه نقض شدید حقوقبشر حمایت میکند؛ تحریمهایی که در سال ۲۰۱۱ وضع شده و اکنون تا سال ۲۰۲۷ تمدید شده است و شامل صدها شخص و نهاد تعیینشده میشود؛ از جمله مسدود کردن داراییهای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و ممنوعیت در اختیار گذاشتن سایر منابع اقتصادی به آنها. لازم به یادآوری است که این ابزارها مردم ایران را هدف قرار ندادهاند، بلکه هدف آنها مسئولان سرکوب است و این نکتهیی است که باید واقعاً مورد تأکید قرار گیرد: مقامات ارشد دستگاههای امنیتی و سرکوبگر، عاملان مستقیم خشونت علیه معترضان مسالمتآمیز، قضاتی که بدون دادرسی عادلانه حکم صادر میکنند و فرماندهان دخیل در عملیاتهای سرکوب فرامرزی که حتی به قلمرو کشورهای عضو اتحادیه اروپا نیز کشیده شده است.
با این حال، اقدامات تحریمی نباید مانع از دسترسی جمعیت غیرنظامی به کالاها و خدمات اساسی شود. پارلمان ایتالیا در این زمینه موضع کاملاً روشنی اتخاذ کرده است
همکاران محترم، میهمانان ارجمند، تاریخ روابط میان اروپا، ایتالیا و ایران تاریخی دیرینه است؛ تاریخ تبادلات فرهنگی، علمی، انسانی و پیوندهای شگرف و متقابلی که بسیار پیش از رویدادهای دهههای اخیر شکل گرفته است. امروز ما با باوری استوار، بر قاطعیت خود در برابر سرکوبگران و همبستگی خود با مبارزان و کسانی که مقاومت میکنند، تأکید میکنیم؛ با این آگاهی که ترسیم آینده ایران برعهده خود ایرانیان است، اما جامعه بینالمللی باید اطمینان حاصل کند که این آینده در شرایطی سرشار از آزادی، امنیت و قوانین بینالمللی بنا خواهد شد.
سخنان من کمی به درازا کشید، اما این امر برای ادای احترام به همه شما و همچنین ارائه گزارشی از تلاشهای بزرگی که نهادهای ایتالیایی در این سالها در همبستگی با مردم ایران انجام دادهاند، لازم و ضروری بود.
سپاسگزارم.
نایکه گروپیونی-عضو کمیسیون امور خارجی پارلمان ایتالیا
بسیار سپاسگزارم. جناب نایبرئیس، همکاران محترم، مقامات، خانمها و آقایان،
برای من افتخار بزرگی است اما مسئولیت بزرگی نیز هست، در مقر نمایندگی دموکراتیک ایتالیا، همانطور که پیشتر نایبرئیس یادآوری کردند، کنفرانس درباره ایران آینده را افتتاح میکنیم، با آگاهی از اینکه آزادی، حقوق و مسئولیت بینالمللی واژههایی انتزاعی نیستند، بلکه تعهداتی عینی هستند که تکتک ما را به چالش میکشند. هر بار که در این تالار درباره سرنوشت یک ملت بحث میشود، نه تنها یک اقدام سیاسی انجام میگیرد، بلکه یک وظیفه اخلاقی، مدنی و نهادی تأیید و به اثبات میرسد. پیش از هر چیز، مایلم تشکر صمیمانه خود را از نایبرئیس مجلس نمایندگان، نماینده محترم فابیو رامپلی، همکار و دوست گرامی، بهخاطر درودهای رسمیشان و برای اینکه خواستار میزبانی از این ابتکارعمل در مقر نماد ایتالیای دموکراتیک، یعنی مجلس شدند، ابراز دارم. حضور ایشان اعتبار بیشتری به این گفتگو که به ارزشهای آزادی، دموکراسی و حقوقبشر اختصاص یافته است، میبخشد.
همچنین درودهای رئیس گروه پارلمانی «برادران ایتالیا» در مجلس نمایندگان، عالیجناب «گالئاتسو بینیامی» را که بهدلیل تعهدات رسمی غیرقابل تعویق نتوانستند در این جلسه حضور یابند، ابلاغ میکنم. ایشان به من مأموریت دادند تا همبستگی خود را با این ابتکارعمل و قدردانی صمیمانه خود را از کنفرانسی که توجه جامعه بینالمللی را به حفاظت از حقوقبشر، آزادی و کرامت انسانی جلب میکند، ابراز نمایم.
اکنون مایلم درودی بسیار ویژه به خانم مریم رجوی،
رئیسجمهور برگزیده و تأکید میکنم برگزیده شورای ملی مقاومت ایران بفرستم. خانم پرزیدنت عزیز، خانم رجوی، ما اکنون چندین سال است که یکدیگر را میشناسیم، اما برای من همیشه افتخار بزرگی است و با هیجان بار دیگر به شما در مجلس نمایندگان خوشآمد میگویم.
ببینید، حضور شما بسیار فراتر از حضور یک رهبر سیاسی مقتدر است. این حضور نشاندهنده امید میلیونها زن و مرد ایرانی است که آرزوی زندگی در کشوری آزاد، دموکراتیک و در صلح را دارند. شما سالهاست که با شجاعت، قاطعیت و ثبات قدم فوقالعاده، مبارزهیی را بر پایه ارزشهای جهانی آزادی، دموکراسی، حاکمیت قانون، جدایی دین از دولت، برابری زن و مرد و احترام کامل به حقوقبشر به پیش میبرید. طرح ۱۰ مادهای شما یک پیشنهاد سیاسی روشن و معتبر برای ایرانی آزاد، کثرتگرا و محترم شمارنده کرامت انسانی است. دیدگاه شما دیدگاهی رو به آینده است و همچنان الهامبخش کسانی است که باور دارند تغییر میتواند از نیروی ایدهها و اراده مردم سرچشمه بگیرد. بنابراین مایلم، همچنین به نام همه حاضران، عمیقترین سپاسگزاری خود را برای پذیرش دعوت ما و برای تلاش خستگیناپذیرتان در راه آزادی مردم ایران ابراز دارم. حضور امروز شما به این کنفرانس اعتبار میبخشد و معنای تعهد سیاسی ما را تقویت میکند. متشکرم.
اجازه دهید همچنین تشکر صمیمانه خود را از همه همکاران حاضر، سفرا، نمایندگان هیئتهای دیپلماتیک، نمایندگان نهادها، محافل دانشگاهی، انجمنها و جامعه مدنی ابراز کنم. متشکرم. حضور شما این کنفرانس را معتبرتر میسازد و مهمتر از همه نشان میدهد که دفاع از حقوقبشر به یک جناح سیاسی خاص تعلق ندارد، بلکه میراث مشترک دموکراسیهاست. متشکرم.
حضور گسترده و شایستهای که امروز در این سالن شاهد آن هستیم، نشان میدهد که این یک برنامه معمولی مانند دیگر برنامهها نیست. هنگامی که کرامت انسانها، آزادی ملتها و صلح در میان است، هیچ دموکراسیای نمیتواند خود را درگیر پدیده بیتفاوتی کند. تاریخ به ما میآموزد که بیتفاوتی در بسیاری از مواقع در نهایت به همدستی تبدیل میشود. وقتی زنی برای آزاد بودن جان خود را به خطر میاندازد، وقتی جوانی تنها میخواهد بدون ترس زندگی کند، وقتی ملتی حق انتخاب آینده خود را مطالبه میکند، سکوت بهمعنای بیطرفی نیست، بلکه بهمعنای تسلیم و چشمپوشی است. ما داریم درباره ایران صحبت میکنیم، اما در واقع درباره یک اصل جهانی برای خودمان سخن میگوییم: حق هر انسان برای آزاد زیستن و ابراز عقاید خود، و همچنین مشارکت دموکراتیک در زندگی کشورش، بدون ترس، بدون سرکوب و بدون خشونت.
امروز، با صحبت درباره ایران آینده، ما صرفاً یک آرزو را مطرح نمیکنیم. ما حق یک ملت را برای ساختن فردایی متفاوت بهرسمیت میشناسیم؛ فردایی مبتنی بر کثرتگرایی، مشارکت دموکراتیک، احترام به کرامت انسانی، برابری میان زنان و مردان، آزادی مذهبی و حفاظت کامل از حقوق اساسی. و بهمعنای این کنفرانس میرسم که بسیار فراتر از بحث امروز است و ایران و مردم آن را در مرکز توجه قرار میدهد. این امر هر یک از ما را به یک مسئولیت مهم فرامیخواند؛ اینکه خود را به نظارهگر بودن رویدادها محدود نکنیم، بلکه به هدایت تاریخ به سمت آزادی، عدالت و صلح کمک کنیم. چرا که دموکراسیهای بزرگ با این توانایی نیز سنجیده میشوند که وقتی ملتها خواستار آزادی هستند، روی خود را به سوی دیگر برنگردانند. با این امید که کنفرانس امروز – چرا که ما در اینجا علاوه بر قانونگذاری، باید به شیوهای آزاد و دموکراتیک با یکدیگر گفتگو کنیم – بتواند به تعهدی عینی، آگاهی قویتر و مسئولیتی مشترک و نو تبدیل شود. زیرا آزادی، دموکراسی، کرامت و حقوقبشر به یک ملت واحد تعلق ندارند، بلکه متعلق به کل بشریت هستند.
