آقای کوبلر عزیز،
ما امضاکنندگان میخواهیم نگرانیهای خود را در ادامه نامه ۱۳ژانویه نماینده ساکنان اشرف به دبیرکل ملل متحد، با شما در میان بگذاریم:
۱-ما در تاریکی نگهداشته شدهایم و یونامی درباره کمپ لیبرتی و شرایط آن و حداقل اطمینانهای لازم با ما شفاف نبوده است.
این درحالی است که تا امروز فقط تعداد اندکی از ما توانستند در روز ۱۳دسامبر تنها به مدت ۱۵دقیقه شما را ببینند و شما قول دادید که دوباره برای دیدار ساکنان اشرف و شنیدن آنها خواهید آمد. همچنانکه میدانید ۴۰۰نفر از ما بعد از دریافت نامه شما در ۲۸دسامبر، به درخواست خانم رجوی آماده بودیم که با خودروها و اموال منقولمان به لیبرتی برویم اما موافقت نشد و ما اکنون به کلی مأیوس شدهایم.
۲-اظهارات اخیر نخستوزیر مالکی علیه ساکنان اشرف بهعنوان «منافقین»، «تروریست»، « جنایتکار» و متهم کردن ما به انجام « جنایتهای بیرحمانه در عراق» و «قتل شخصیتهای سیاسی و مذهبی در ایران» در مورد استمرار همان هدفهای حملات ژوئیه ۲۰۰۹ و آوریل ۲۰۱۱ جای تردید باقی نمیگذارد. آنچه جدید و برای ما یک سؤال جدی است این است که یونامی چرا در راستای پروژه زندانسازی تحت نام مکان موقت انتقالی (TTL)، جواز قتل ساکنان اشرف و انهدام نیروی اصلی اپوزیسیون ایران را برای دولت عراق در صورتیکه ما تن به جابهجایی امضاء شده از سوی شما ندهیم فراهم میکند؟
۳- چرا ساکنان اشرف که باید به لیبرتی بروند تا امروز کمترین اطلاعی از شرایط آن ندارند؟ چرا تا بهحال یونامی نتوانسته است موافقت بازدید چند نفر از ما از لیبرتی را بهدست بیاورد و چرا درباره علت آن موضعگیری نمیکند؟ چرا شما هیچکدام از سؤالات ما درباره لیبرتی را که از طریق نمایندگانمان در اشرف و در خارج از عراق تقدیمتان شده است تا امروز جواب نمیدهید؟
۴-چرا بدون اطلاع و موافقت ما در مورد سرنوشتمان با دولت عراق یادداشت تفاهم امضا شد در حالیکه رهبری اشرف گفته بود شما همچنانکه در بیانیههای دبیرکل مللمتحد آمده است این کار را با رضایت ما انجام خواهید داد. آیا قرار است به همین شیوه کمیساریا هم وارد شده و استانداردها را تأیید و ما را بر خلاف میل و اراده آزادمان ناگزیر از جابهجایی بهاصطلاح داوطلبانهیی کند که اگر آن را نپذیریم در اشرف کشته میشویم؟ آیا باید منتظر شروع دور بعدی موشکها یا حملات زمینی باشیم؟
۵-با کمال تأسف ما تا امروز هر قدر جستجو کردیم نامه ۲۸دسامبر شما به ساکنان اشرف را بر روی سایت یونامی پیدا نکردیم و هیچکس به ما جواب نمیدهد که چرا؟ همچنانکه نمیدانیم چرا در مذاکرات مربوط به سرنوشت ما، نه ما، نه نمایندگان و نه حتی وکلای ما شرکت داده نمیشوند؟ وقتی شاکی حاضر نیست، قاضی، «تسهیل کننده» کار کدام طرف است؟
۶- یونامی چرا در برابر نقض آشکار حقوقبشر و قانون انساندوستانه بینالمللی در مورد ما ساکت است؟ در بازداشت نگهداشتن دسته جمعی برای چیست؟ دکلهای مراقبت و پارازیت و استراق سمع شبانهروزی در اطرافمان اکنون حتی تلفنها و تلویزیونهای ما را مختل کرده است
۷-شما گفتهاید «مینیاشرف» در لیبرتی خط قرمز دولت عراق است. قربانی کردن و انهدام ساکنان اشرف و اپوزیسیون ایران چطور؟ شأن و شرافت انسانی ساکنان اشرف چطور؟ حق مالکیت ما چطور؟ آیا ما میتوانیم در لیبرتی مانند همه پناهجویان و پناهندگان و شهروندان عادی، به بیرون از دیوارهای بلند و قطور سیمانی برویم؟ آیا میتوانیم به پارک یا مسجد یا زیارت یا سینما برویم و به خدمات پزشکی دسترسی آزادانه داریم؟ آیا یونامی و کمیساریا در استانداردهای خود این موضوع را هم در نظر میگیرند یا بر خلاف حاکمیت عراق است؟
۸-حداکثر زمان اقامت ما در آنچه عامدانه و بهطور غیرقانونی مکان موقت انتقالی (TTL) نام گرفته تا با شرایط و امکانات زندگی ما در اشرف مقایسه نشود، چند ماه یا چند سال است؟ شما به خوبی میدانید و در ملاقاتهای خود هم به نمایندگان ما گفتهاید که انتقال کلیه ساکنان به کشور ثالث ممکن است ۲ تا ۳سال بطول بیانجامد. در اینصورت مطلقاً نمیتوان محل جدید را مکان موقت انتقالی (TTL) نامید که برای یک مدت بسیار کوتاه از چند روز تا چند ماه است. این در حالی است که هم یونامی و هم کمیساریا تأکید میکنند که هیچ تضمینی در مورد زمان انتقال به کشورهای ثالث وجود ندارد.
لطفاً پاسخ سؤالات ما را بهطور مکتوب بدهید زیرا بدون تضمینهای حداقل نمیتوانیم هیچگونه جابهجایی را بپذیریم. بهنظر میرسد رژیم ایران و دولت عراق میخواهند با تأیید شرایط خودشان در لیبرتی توسط یونامی و کمیساریا، ما را بین مرگ و تسلیم به فاشیسم دینی مخیر کنند و ما هرگز تسلیم را نمیپذیریم. ما آرزو میکنیم همچنانکه در فراخوان بینالمللی ۲۴نوامبر ۲۰۱۱ به یونامی و نماینده ویژه دبیرکل علیه جابهجایی اجباری ما خاطرنشان شده بود، یونامی و کمیساریا سهیم در فاجعهای که پیش روی ماست نباشند.
رو نوشت:
-دبیرکل مللمتحد
-کمیسر عالی پناهندگان، آنتونیو گوترز
-کمیسر عالی حقوقبشر، ناوی پیلای
- معاون دبیرکل، لین پاسکو
تاریخ: ۹۰۱۰۲۵
ما امضاکنندگان میخواهیم نگرانیهای خود را در ادامه نامه ۱۳ژانویه نماینده ساکنان اشرف به دبیرکل ملل متحد، با شما در میان بگذاریم:
۱-ما در تاریکی نگهداشته شدهایم و یونامی درباره کمپ لیبرتی و شرایط آن و حداقل اطمینانهای لازم با ما شفاف نبوده است.
این درحالی است که تا امروز فقط تعداد اندکی از ما توانستند در روز ۱۳دسامبر تنها به مدت ۱۵دقیقه شما را ببینند و شما قول دادید که دوباره برای دیدار ساکنان اشرف و شنیدن آنها خواهید آمد. همچنانکه میدانید ۴۰۰نفر از ما بعد از دریافت نامه شما در ۲۸دسامبر، به درخواست خانم رجوی آماده بودیم که با خودروها و اموال منقولمان به لیبرتی برویم اما موافقت نشد و ما اکنون به کلی مأیوس شدهایم.
۲-اظهارات اخیر نخستوزیر مالکی علیه ساکنان اشرف بهعنوان «منافقین»، «تروریست»، « جنایتکار» و متهم کردن ما به انجام « جنایتهای بیرحمانه در عراق» و «قتل شخصیتهای سیاسی و مذهبی در ایران» در مورد استمرار همان هدفهای حملات ژوئیه ۲۰۰۹ و آوریل ۲۰۱۱ جای تردید باقی نمیگذارد. آنچه جدید و برای ما یک سؤال جدی است این است که یونامی چرا در راستای پروژه زندانسازی تحت نام مکان موقت انتقالی (TTL)، جواز قتل ساکنان اشرف و انهدام نیروی اصلی اپوزیسیون ایران را برای دولت عراق در صورتیکه ما تن به جابهجایی امضاء شده از سوی شما ندهیم فراهم میکند؟
۳- چرا ساکنان اشرف که باید به لیبرتی بروند تا امروز کمترین اطلاعی از شرایط آن ندارند؟ چرا تا بهحال یونامی نتوانسته است موافقت بازدید چند نفر از ما از لیبرتی را بهدست بیاورد و چرا درباره علت آن موضعگیری نمیکند؟ چرا شما هیچکدام از سؤالات ما درباره لیبرتی را که از طریق نمایندگانمان در اشرف و در خارج از عراق تقدیمتان شده است تا امروز جواب نمیدهید؟
۴-چرا بدون اطلاع و موافقت ما در مورد سرنوشتمان با دولت عراق یادداشت تفاهم امضا شد در حالیکه رهبری اشرف گفته بود شما همچنانکه در بیانیههای دبیرکل مللمتحد آمده است این کار را با رضایت ما انجام خواهید داد. آیا قرار است به همین شیوه کمیساریا هم وارد شده و استانداردها را تأیید و ما را بر خلاف میل و اراده آزادمان ناگزیر از جابهجایی بهاصطلاح داوطلبانهیی کند که اگر آن را نپذیریم در اشرف کشته میشویم؟ آیا باید منتظر شروع دور بعدی موشکها یا حملات زمینی باشیم؟
۵-با کمال تأسف ما تا امروز هر قدر جستجو کردیم نامه ۲۸دسامبر شما به ساکنان اشرف را بر روی سایت یونامی پیدا نکردیم و هیچکس به ما جواب نمیدهد که چرا؟ همچنانکه نمیدانیم چرا در مذاکرات مربوط به سرنوشت ما، نه ما، نه نمایندگان و نه حتی وکلای ما شرکت داده نمیشوند؟ وقتی شاکی حاضر نیست، قاضی، «تسهیل کننده» کار کدام طرف است؟
۶- یونامی چرا در برابر نقض آشکار حقوقبشر و قانون انساندوستانه بینالمللی در مورد ما ساکت است؟ در بازداشت نگهداشتن دسته جمعی برای چیست؟ دکلهای مراقبت و پارازیت و استراق سمع شبانهروزی در اطرافمان اکنون حتی تلفنها و تلویزیونهای ما را مختل کرده است
۷-شما گفتهاید «مینیاشرف» در لیبرتی خط قرمز دولت عراق است. قربانی کردن و انهدام ساکنان اشرف و اپوزیسیون ایران چطور؟ شأن و شرافت انسانی ساکنان اشرف چطور؟ حق مالکیت ما چطور؟ آیا ما میتوانیم در لیبرتی مانند همه پناهجویان و پناهندگان و شهروندان عادی، به بیرون از دیوارهای بلند و قطور سیمانی برویم؟ آیا میتوانیم به پارک یا مسجد یا زیارت یا سینما برویم و به خدمات پزشکی دسترسی آزادانه داریم؟ آیا یونامی و کمیساریا در استانداردهای خود این موضوع را هم در نظر میگیرند یا بر خلاف حاکمیت عراق است؟
۸-حداکثر زمان اقامت ما در آنچه عامدانه و بهطور غیرقانونی مکان موقت انتقالی (TTL) نام گرفته تا با شرایط و امکانات زندگی ما در اشرف مقایسه نشود، چند ماه یا چند سال است؟ شما به خوبی میدانید و در ملاقاتهای خود هم به نمایندگان ما گفتهاید که انتقال کلیه ساکنان به کشور ثالث ممکن است ۲ تا ۳سال بطول بیانجامد. در اینصورت مطلقاً نمیتوان محل جدید را مکان موقت انتقالی (TTL) نامید که برای یک مدت بسیار کوتاه از چند روز تا چند ماه است. این در حالی است که هم یونامی و هم کمیساریا تأکید میکنند که هیچ تضمینی در مورد زمان انتقال به کشورهای ثالث وجود ندارد.
لطفاً پاسخ سؤالات ما را بهطور مکتوب بدهید زیرا بدون تضمینهای حداقل نمیتوانیم هیچگونه جابهجایی را بپذیریم. بهنظر میرسد رژیم ایران و دولت عراق میخواهند با تأیید شرایط خودشان در لیبرتی توسط یونامی و کمیساریا، ما را بین مرگ و تسلیم به فاشیسم دینی مخیر کنند و ما هرگز تسلیم را نمیپذیریم. ما آرزو میکنیم همچنانکه در فراخوان بینالمللی ۲۴نوامبر ۲۰۱۱ به یونامی و نماینده ویژه دبیرکل علیه جابهجایی اجباری ما خاطرنشان شده بود، یونامی و کمیساریا سهیم در فاجعهای که پیش روی ماست نباشند.
رو نوشت:
-دبیرکل مللمتحد
-کمیسر عالی پناهندگان، آنتونیو گوترز
-کمیسر عالی حقوقبشر، ناوی پیلای
- معاون دبیرکل، لین پاسکو
تاریخ: ۹۰۱۰۲۵