یک سایت متعلق به جناح مغلوب رژیم، طی مقاله‌یی درباره قتل‌عام زندانیان مجاهد و مبارز در سال 67 نوشت، آنچه آنرا از سرکوبهای پیشین متمایز می‌کند «برنامه ریزی دقیق، اجرای سریع و بیرحمانه، دامنه وسیع و نیز کتمان و انکار» آن است.
این مقاله که با عنوان «جوان کشی کم نظیر تاریخ، اعدامهای 67 فراموش نمی‌شود» نوشته شده، ضمن اشاره به انتقاد مهاجرانی از سکوت در برابر قتل‌عام زندانیان سیاسی درسال67، آمده است: «این یادداشت آقای مهاجرانی در شرایطی منتشر می‌شود که تاکنون مقامات جمهوری اسلامی در سطوح مختلف، تمام تلاش خود را به کار برده‌اند تا قضیه اعدامهای دهه 60 و به‌خصوص سال 67 به فراموشی سپرده شود».
در ادامه مقاله با اشاره به فتوای خمینی جلاد برای کشتار مجاهدین، آمده است: «در آن سال کسانی که در پی فعالیت سیاسی علیه حکومت جمهوری اسلامی به زندان افتاده و محکومیت حبس قطعی دریافت کرده بودند مورد این پرسش قرار گرفتند که آیا هنوز بر سر موضع مخالفت خود با رژیم هستند یا نه؟ پاسخ به این سؤال به‌معنی انتخاب بین مرگ و زندگی بود».
این مقاله با استناد به گزارش مرکز اسناد حقوق‌بشر می‌نویسد: «در این گزارش که با نام ”فتوای مرگبار: کشتار 1988 ایران“ منتشر شده تصریح شده است که ”حکومت ایران هرگز کسانی را که مخفیانه اعدام و شکنجه شدند شناسایی نکرد و هرگز توضیحی برای این جنایت اعلام نکرده‌است. با این حال بسیاری از کسانی که مسئول این کشتار بودند هم‌چنان به کار خود در مناصب قدرت در حکومت ایران ادامه می‌دهند»“ .
سایت جرس در ادامه مقاله خود نوشت: بر اساس خاطرات آیت‌الله منتظری تابستان 67 اعضای مجاهدین و برخی گروههای دیگر که در زندانهای سراسر کشور «بر سر موضع» تشخیص داده می‌شدند محکوم به اعدام می‌شدند و تشخیص «بر سر موضع بودن» با رای اکثریت قاضی شرع نیری، دادستان تهران، اشراقی و نماینده‌ای از وزارت اطلاعات، مصطفی پور محمدی بود.
نویسنده مقاله در پایان می‌نویسد: کمیسیون مرگ اینگونه شکل گرفت. کمیسیونی که کشتار هزاران جوان ایرانی را در سال 67 رقم زد و جز صدای آیت‌الله منتظری، صدایی را برنیانگیخت. به عقیده ناظران، مقاله مهاجرانی از این جهت که می‌تواند گشودن بابی برای بیان ناگفته‌های این واقعیت تلخ باشد، قابل توجه است. آیا دیگر مسئولان وقت جمهوری اسلامی این پرونده را بازگویی خواهند کرد؟.
این مقاله که با عنوان «جوان کشی کم نظیر تاریخ، اعدامهای 67 فراموش نمی‌شود» نوشته شده، ضمن اشاره به انتقاد مهاجرانی از سکوت در برابر قتل‌عام زندانیان سیاسی درسال67، آمده است: «این یادداشت آقای مهاجرانی در شرایطی منتشر می‌شود که تاکنون مقامات جمهوری اسلامی در سطوح مختلف، تمام تلاش خود را به کار برده‌اند تا قضیه اعدامهای دهه 60 و به‌خصوص سال 67 به فراموشی سپرده شود».
در ادامه مقاله با اشاره به فتوای خمینی جلاد برای کشتار مجاهدین، آمده است: «در آن سال کسانی که در پی فعالیت سیاسی علیه حکومت جمهوری اسلامی به زندان افتاده و محکومیت حبس قطعی دریافت کرده بودند مورد این پرسش قرار گرفتند که آیا هنوز بر سر موضع مخالفت خود با رژیم هستند یا نه؟ پاسخ به این سؤال به‌معنی انتخاب بین مرگ و زندگی بود».
این مقاله با استناد به گزارش مرکز اسناد حقوق‌بشر می‌نویسد: «در این گزارش که با نام ”فتوای مرگبار: کشتار 1988 ایران“ منتشر شده تصریح شده است که ”حکومت ایران هرگز کسانی را که مخفیانه اعدام و شکنجه شدند شناسایی نکرد و هرگز توضیحی برای این جنایت اعلام نکرده‌است. با این حال بسیاری از کسانی که مسئول این کشتار بودند هم‌چنان به کار خود در مناصب قدرت در حکومت ایران ادامه می‌دهند»“ .
سایت جرس در ادامه مقاله خود نوشت: بر اساس خاطرات آیت‌الله منتظری تابستان 67 اعضای مجاهدین و برخی گروههای دیگر که در زندانهای سراسر کشور «بر سر موضع» تشخیص داده می‌شدند محکوم به اعدام می‌شدند و تشخیص «بر سر موضع بودن» با رای اکثریت قاضی شرع نیری، دادستان تهران، اشراقی و نماینده‌ای از وزارت اطلاعات، مصطفی پور محمدی بود.
نویسنده مقاله در پایان می‌نویسد: کمیسیون مرگ اینگونه شکل گرفت. کمیسیونی که کشتار هزاران جوان ایرانی را در سال 67 رقم زد و جز صدای آیت‌الله منتظری، صدایی را برنیانگیخت. به عقیده ناظران، مقاله مهاجرانی از این جهت که می‌تواند گشودن بابی برای بیان ناگفته‌های این واقعیت تلخ باشد، قابل توجه است. آیا دیگر مسئولان وقت جمهوری اسلامی این پرونده را بازگویی خواهند کرد؟.
