در آستانه سفر وزیر خارجه رژیم ایران به 5 کشور آمریکای لاتین، «الشرق الأوسط» نسبت به دخالتها و تحرکات مشکوک این رژیم در این کشورها هشدار داد و نوشت: «الشرق الأوسط پرونده دست داشتن رژیم ایران در آمریکای جنوبی را میگشاید و نسبت به اقدامات رژیم ایران در تهدید صلح این قاره هشدار میدهد».
این منبع در شماره روز یکشنبه 24 مرداد خود افزود: «از دیدگاه برخی کارشناسان و تحلیل گران سیاسی، رژیم ایران کشورهای آمریکای جنوبی، بهویژه کشورهای بلوک «آلبا» را برای تعمیق اختلافات آمریکا و کشورهای لاتین به کار برد، که این کار از طریق گسترش ایدئولوژی خود، با همکاری با تفکر انقلابی بولیواری ونزوئلا انجام میشود.
روابط میان ونزوئلا و رژیم ایران بر اساس دیدگاههای ضدغربی بنا شده است. شبکه روابط رژیم ایران با کشورهای لاتین، از طریق جستوی متحدانی مانند بولیوی بود که رژیم ایران توانست از طریق دروازه ونزوئلا، اکوادور، نیکاراگوئه و کوبا از آن عبور کند. علاقه رژیم ایران به کشور بولیوی از سال ۲۰۰۷، و بهطور مشخص از زمان سفر احمدینژاد به این کشور آغاز شد.
اما برخورد بسیار سخاوتمندانه رژیم ایران با بولیوی شک و تردیدها را برانگیخت. بهطوری که تهران برای توسعه پروژه زیرساختهای اصلی و تجارت، کمکهایی نزدیک به یک و نیم میلیارد دلار تقدیم کرد. بولیوی همچنین کمکهای بیشتری در زمینه نفتی و سرمایهگذاری در بخش تولیدات نفتی و معادن درخواست کرد، و شگفتی در زمینه استخراج معادن، اورانیوم و لیتیوم بود که دولت بولیوی تلاش کرد آن را تکذیب کند. اما سیری ناپذیری رژیم ایران برای رسیدن به منابع اورانیوم، که مورد نیاز پروژه هستهیی بود، باعث شد بولیوی را یک کشور استراتژیک بیابد، بهطوری که رئیس جمهور بولیوی گفت: «ائتلاف ایران – بولیوی، راهبردی است».
این منبع در شماره روز یکشنبه 24 مرداد خود افزود: «از دیدگاه برخی کارشناسان و تحلیل گران سیاسی، رژیم ایران کشورهای آمریکای جنوبی، بهویژه کشورهای بلوک «آلبا» را برای تعمیق اختلافات آمریکا و کشورهای لاتین به کار برد، که این کار از طریق گسترش ایدئولوژی خود، با همکاری با تفکر انقلابی بولیواری ونزوئلا انجام میشود.
روابط میان ونزوئلا و رژیم ایران بر اساس دیدگاههای ضدغربی بنا شده است. شبکه روابط رژیم ایران با کشورهای لاتین، از طریق جستوی متحدانی مانند بولیوی بود که رژیم ایران توانست از طریق دروازه ونزوئلا، اکوادور، نیکاراگوئه و کوبا از آن عبور کند. علاقه رژیم ایران به کشور بولیوی از سال ۲۰۰۷، و بهطور مشخص از زمان سفر احمدینژاد به این کشور آغاز شد.
اما برخورد بسیار سخاوتمندانه رژیم ایران با بولیوی شک و تردیدها را برانگیخت. بهطوری که تهران برای توسعه پروژه زیرساختهای اصلی و تجارت، کمکهایی نزدیک به یک و نیم میلیارد دلار تقدیم کرد. بولیوی همچنین کمکهای بیشتری در زمینه نفتی و سرمایهگذاری در بخش تولیدات نفتی و معادن درخواست کرد، و شگفتی در زمینه استخراج معادن، اورانیوم و لیتیوم بود که دولت بولیوی تلاش کرد آن را تکذیب کند. اما سیری ناپذیری رژیم ایران برای رسیدن به منابع اورانیوم، که مورد نیاز پروژه هستهیی بود، باعث شد بولیوی را یک کشور استراتژیک بیابد، بهطوری که رئیس جمهور بولیوی گفت: «ائتلاف ایران – بولیوی، راهبردی است».
