داگنز نی هتر
پوچی دعوت از پهلوی به سوئد آشکار میشود
روزنامه داگنز نی هتر نوشت: «در حالی که جنبش مقاومت در ایران در جوهر خود ضداستبدادی است، با دعوت از رضا پهلوی به سوئد به شخصی مشروعیت داده میشود که پروژه سیاسیاش بر پایه میراث استبدادی استوار است».
وقتی مردم ایران در ابتدای سال (۲۰۲۶) به خیابانها آمدند، خواستار بازگشت به سلطنت نبودند. آنها خواستار آزادی، پایان سرکوب و امکان زندگی بدون کنترل رژیم بر زندگی روزمره بودند. اعتراضات در اصل ضدحکومت استبدادی بود.
داگنز نی هتر میافزاید: ما قبلاً این الگو را دیدهایم که در خلاءهای سیاسی، شخصی مطرح میشود که واقعیت تکهتکه شده را قابل فهم کند. مانند وضعیت پس از حمله به عراق که احمد چلبی بهعنوان چنین جایگزینی ظهور کرد – یک شخص تبعیدی که حضورش در واشنگتن مدتها بهعنوان نمایندگی در بغداد تعبیر میشد. در افغانستان، حامد کرزای پس از سقوط رژیم طالبان نقش مشابهی را برعهده گرفت. در هر دو مورد، مشروعیت خارجی بهمعنای واقعی کلمه به تثبیت سیاسی تبدیل نشد.
داگنز نی هتر در ادامه یادآوری میکند: رژیم شاه یک حکومت استبدادی با زندانیان سیاسی، سانسور و یک سرویس امنیتی بود که بهطور سیستماتیک چهرههای مخالف را آزار و اذیت میکرد. انقلاب ۱۹۷۹، صرفنظر از پیآمد آن، شورشی علیه این حکومت بود. بنابراین، تلاش برای بازگرداندن سلطنت بهعنوان یک جایگزین احتمالی در سال ۲۰۲۶ نه تنها شامل یک موضع سیاسی، بلکه تغییر در نحوه درک تاریخ است. اینجاست که پوچی دعوت از پهلوی به سوئد آشکار میشود.
این روزنامه تأکید کرده است: در حالی که این جنبش در اصل ضداستبدادی است، به شخصیتی مشروعیت داده میشود که پروژه سیاسیاش بر میراث استبدادی استوار است.
