واشنگتن پست در سرمقاله روز یکشنبه خود نوشت: تا زمانی که حاکمان کنونی ایران بر سر قدرت هستند، از جاهطلبیهای خود در اعمال هژمونی بر خاورمیانه دست نخواهند کشید.
واشنگتن پست نوشت: آمریکا و متحدینش در شورای امنیت سازمان ملل صبورانه در انتظار حضور دولت احمدینژاد در ژنو برای مذاکرات جدید درباره برنامه هستهیی آن هستند، تا حداقل رسماًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًً به پیشنهادات آنها پاسخ دهد. بنابراین اینکه احمدینژاد بهجای آن، هفته پیش تصمیم میگیرد که به جنوب لبنان سفر کند و آن چه بهوضوح در سر دارد را در آنجا به نمایش بگذارد، علامت خوبی نمیباشد.
احمدینژاد در گذشته سخنان مشابهی بیان کرده است، اما زمانبندی و انتخاب محل بهطور خاص دلالت بر امری دارد. جنوب لبنان، استان شبهنظامیان شیعی حزبالله میباشد که ایران و سوریه دهها هزار موشک و راکت در اختیار آن گذاشتهاند که علیه اسراییل بکار گیرد.
در حالیکه حضور رژیم ایران در لبنان برجسته میشود، تهران میتواند از مزدوران خود برای کشیدن ماشه جنگ جدید در خاورمیانه در هر زمانی استفاده کند؛ این شکل نازلتری از مرعوبسازی است که رژیم ایران امید دارد با یک زرادخانه تسلیحات هستهیی در این منطقه به اجرا درآورد.
بدون شک احمدینژاد امید دارد که جبهه وی در لبنان مانع از حمله اسراییل به تأسیسات هستهیی ایران خواهد شد. اما دیدار وی در خدمت اهداف دیگری نیز بود. دیدار وی به دولت لبنان و متحدین غربی آن یادآوری کرد که ایران دارای توانمندی دخالت در امور داخلی لبنان هست. دقیقاً مانند گزارش تحقیقات سازمان ملل که در نظر دارد اعضای ارشد حزبالله را بهخاطر قتل نخستوزیر لبنان تحت پیگرد قانونی قرار دهد.
این سفر همچنین توانمندی رژیم ایران در بر هم زدن روند صلح بین اسراییل و فلسطین، یا اسراییل و سوریه را برجسته میکند، واقعیتی که دولت اوباما تلاش کرده است، آن را نادیده بگیرد.
پیام بزرگتر این است که احمدینژاد و رئیس وی، علی خامنهای، دنبال یک معامله بزرگ با آمریکا و یا توافق و همسازی با شورای امنیت نیستند.
تحریمات به اقتصاد رژیم ایران صدمه زده است، اما بر روی کجخلقی این رژیم تاثیری نداشته است.
مذاکرهکنندگان ایران ممکن است در نهایت در ژنو حضور پیدا کنند، اما تا زمانی که این حاکمان بر سر قدرت هستند، ایران از جاهطلبیهای خود در اعمال هژمونی بر خاورمیانه دست نخواهد کشید.
واشنگتن پست نوشت: آمریکا و متحدینش در شورای امنیت سازمان ملل صبورانه در انتظار حضور دولت احمدینژاد در ژنو برای مذاکرات جدید درباره برنامه هستهیی آن هستند، تا حداقل رسماًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًً به پیشنهادات آنها پاسخ دهد. بنابراین اینکه احمدینژاد بهجای آن، هفته پیش تصمیم میگیرد که به جنوب لبنان سفر کند و آن چه بهوضوح در سر دارد را در آنجا به نمایش بگذارد، علامت خوبی نمیباشد.
احمدینژاد در گذشته سخنان مشابهی بیان کرده است، اما زمانبندی و انتخاب محل بهطور خاص دلالت بر امری دارد. جنوب لبنان، استان شبهنظامیان شیعی حزبالله میباشد که ایران و سوریه دهها هزار موشک و راکت در اختیار آن گذاشتهاند که علیه اسراییل بکار گیرد.
در حالیکه حضور رژیم ایران در لبنان برجسته میشود، تهران میتواند از مزدوران خود برای کشیدن ماشه جنگ جدید در خاورمیانه در هر زمانی استفاده کند؛ این شکل نازلتری از مرعوبسازی است که رژیم ایران امید دارد با یک زرادخانه تسلیحات هستهیی در این منطقه به اجرا درآورد.
بدون شک احمدینژاد امید دارد که جبهه وی در لبنان مانع از حمله اسراییل به تأسیسات هستهیی ایران خواهد شد. اما دیدار وی در خدمت اهداف دیگری نیز بود. دیدار وی به دولت لبنان و متحدین غربی آن یادآوری کرد که ایران دارای توانمندی دخالت در امور داخلی لبنان هست. دقیقاً مانند گزارش تحقیقات سازمان ملل که در نظر دارد اعضای ارشد حزبالله را بهخاطر قتل نخستوزیر لبنان تحت پیگرد قانونی قرار دهد.
این سفر همچنین توانمندی رژیم ایران در بر هم زدن روند صلح بین اسراییل و فلسطین، یا اسراییل و سوریه را برجسته میکند، واقعیتی که دولت اوباما تلاش کرده است، آن را نادیده بگیرد.
پیام بزرگتر این است که احمدینژاد و رئیس وی، علی خامنهای، دنبال یک معامله بزرگ با آمریکا و یا توافق و همسازی با شورای امنیت نیستند.
تحریمات به اقتصاد رژیم ایران صدمه زده است، اما بر روی کجخلقی این رژیم تاثیری نداشته است.
مذاکرهکنندگان ایران ممکن است در نهایت در ژنو حضور پیدا کنند، اما تا زمانی که این حاکمان بر سر قدرت هستند، ایران از جاهطلبیهای خود در اعمال هژمونی بر خاورمیانه دست نخواهد کشید.
