ساکنان مقاوم غوطه شرقی دمشق از محاصره ضدانسانی و نبود امکانات و لوازم پزشکی رنج میبرند.
ساکنان غوطه شرقی در حومه دمشق هماکنون در بدترین وضعیت معیشتی و در محاصره ضدانسانی پزشکی قرار دارند. در این میان بعضی از سازمانهای خیریه برای وارد کردن تجهیزات پزشکی و وسائلی برای مجروحان از جمله صندلیهای چرخدار و اندام مصنوعی تلاش میکنند. این سازمانهای مردمی که کمک به قربانیان جنایت اسد را در دستور کار قرار دادند خواستار توجه جامعه جهانی نسبت به وضعیت بد پزشکی در این منطقه هستند.
وقتی به مراکز درمانی در این منطقه وارد میشوید، با صحنههای دلخراشی روبه روی خواهید شد، جوانانی هستند که توسط موشکهای اسد نقصعضو شدهاند و دیگر قادر به انجام دادن کارهای روزانه خود نیستند. در این مرکز به هر طرف که نگاه میکنی با صحنههای درد ناکی از قساوتهای خاندان اسد در حق مردم این کشور مواجه میشوید. اما چیزی که بیشتر نگرانکننده است، نبود اولیهترین امکانات درمانی در این مراکز است.
در اینجا بیماران بایستی حتی برای مشکلات ساده خود درد بکشند این احساس وقتی که یکی از عزیزانت با آن روبهرو است، بسیار جان گدازتر میشود، از اینکه نمیتوانی در شرایط کنونی کاری بجز هم درد شدن با او انجام دهی.
محمد جوانی که 15سال بیشتر ندارد، هدف تکتیراندازان اسد قرار گرفته و هماکنون توان راه رفتن ندارد.
نادر نیز یکی دیگر از این جوانان است که بر اثر اصابت خمپاره یک پایش را از دست داده است، او مدتها است که بر اثر نبود لوازم و امکانات پزشکی از دردی که دارد رنج میبرد.
امروز تمام ساکنان غوطه شرقی و هرکس به نوعی از جنایاتی که اسد در حق آنها انجام داده است، زخمهایی دارد که بهلحاظ پزشکی قادر به مداوای آن نیستند. آنها حتی از داشتن صندلی چرخدار و یا اندام مصنوعی محروم هستند.
برای رفع این مشکل جان گداز، انسانهای خیر با امکانات خود و با تلاش بسیار، به این مجروحان کمک میکنند. آنها سعی میکنند الزامات لازم را برای این قربانیان جنایات اسد فراهم کنند.
یکی از دستاندرکاران این کمکها میگوید: ما تا آنجا که بتوانیم بهلحاظ مالی و رفع نیازهای ماهیانه این افراد و همچنین تأمین الزامات پزشکی کار میکنیم، تمام این مجروحان هدف سلاحها یا بمب باران و موشک باران مزدوران اسد قرار گرفتهاند.
در این مجموعه هر کس در حد توان خود کمک میکند.
هر کمکی هر چقدر هم که ناچیز به نظر برسد گامی در مسیر انقلاب و آزادی مردم سوریه است. مردم قدرشناس سوری این گامها را ارج مینهند.
ساکنان غوطه شرقی در حومه دمشق هماکنون در بدترین وضعیت معیشتی و در محاصره ضدانسانی پزشکی قرار دارند. در این میان بعضی از سازمانهای خیریه برای وارد کردن تجهیزات پزشکی و وسائلی برای مجروحان از جمله صندلیهای چرخدار و اندام مصنوعی تلاش میکنند. این سازمانهای مردمی که کمک به قربانیان جنایت اسد را در دستور کار قرار دادند خواستار توجه جامعه جهانی نسبت به وضعیت بد پزشکی در این منطقه هستند.
وقتی به مراکز درمانی در این منطقه وارد میشوید، با صحنههای دلخراشی روبه روی خواهید شد، جوانانی هستند که توسط موشکهای اسد نقصعضو شدهاند و دیگر قادر به انجام دادن کارهای روزانه خود نیستند. در این مرکز به هر طرف که نگاه میکنی با صحنههای درد ناکی از قساوتهای خاندان اسد در حق مردم این کشور مواجه میشوید. اما چیزی که بیشتر نگرانکننده است، نبود اولیهترین امکانات درمانی در این مراکز است.
در اینجا بیماران بایستی حتی برای مشکلات ساده خود درد بکشند این احساس وقتی که یکی از عزیزانت با آن روبهرو است، بسیار جان گدازتر میشود، از اینکه نمیتوانی در شرایط کنونی کاری بجز هم درد شدن با او انجام دهی.
محمد جوانی که 15سال بیشتر ندارد، هدف تکتیراندازان اسد قرار گرفته و هماکنون توان راه رفتن ندارد.
نادر نیز یکی دیگر از این جوانان است که بر اثر اصابت خمپاره یک پایش را از دست داده است، او مدتها است که بر اثر نبود لوازم و امکانات پزشکی از دردی که دارد رنج میبرد.
امروز تمام ساکنان غوطه شرقی و هرکس به نوعی از جنایاتی که اسد در حق آنها انجام داده است، زخمهایی دارد که بهلحاظ پزشکی قادر به مداوای آن نیستند. آنها حتی از داشتن صندلی چرخدار و یا اندام مصنوعی محروم هستند.
برای رفع این مشکل جان گداز، انسانهای خیر با امکانات خود و با تلاش بسیار، به این مجروحان کمک میکنند. آنها سعی میکنند الزامات لازم را برای این قربانیان جنایات اسد فراهم کنند.
یکی از دستاندرکاران این کمکها میگوید: ما تا آنجا که بتوانیم بهلحاظ مالی و رفع نیازهای ماهیانه این افراد و همچنین تأمین الزامات پزشکی کار میکنیم، تمام این مجروحان هدف سلاحها یا بمب باران و موشک باران مزدوران اسد قرار گرفتهاند.
در این مجموعه هر کس در حد توان خود کمک میکند.
هر کمکی هر چقدر هم که ناچیز به نظر برسد گامی در مسیر انقلاب و آزادی مردم سوریه است. مردم قدرشناس سوری این گامها را ارج مینهند.
