آخوند حسن روحانی در سخنرانی در جمع سفرای رژیم (20مرداد93) آدرس جهنم را به دلواپسان باند خامنهای نشان داد و به آنان توصیه کرد که بروند در جهنم خودشان را گرم کنند تا لرزشان در مورد مذاکرات و پیج وخمهای مسیر زهرخوران برطرف شود.
روحانی در این سخنرانی همچنین به جماعت دلواپس و نگران توصیه کرد بزدلی را کنار بگذارند وبا شهامتی روحانی گونه دل در گرو مذاکره و مفاهمه بگذارند، اعتماد بهنفس پیدا کنند وبا او و دولتش در مسیر زهرخوران اتمی کنار بیایند و همراه شوند.
روحانی سپس طی اظهارات دیگری در جلسه هیأت دولت (22مرداد93)، مجدداً بر عزم خود برای ساکت نماندن علیه «اقلیتی» که او آنها را «تخریبگر» و «کارشکن» که از «اتاق فکر به اتاق عملیاتی» وارد شدهاند، تأکید کرد.
آخوند روحانی واکنش باند خامنهای را هیاهو و سر و صدا به راهانداختن دانست و واکنش آنان را عقده دل خالی کردن نامید.
پس از موضعگیری روحانی علیه کارشکنی باند خامنهای و دلواپسان بر سرراه مذاکرات اتمی در مسیر زهر خوران و آویختن به دامان غرب و آمریکا، رفسنجانی نیز به صحنه آمد (23مرداد) و ضمن حمایت از روحانی برای ادامه مذاکرات و مسیرزهرخوران، با یادآوری قطعنامههای شورای امنیت وت حریمها علیه رژیم، تلویحاً این باند را مورد انتقاد قرار داد که چرا قطعنامهها را کاغذپاره نامیدند و رژیم را به وضعیت فلاکتبار کنونی کشاندهاند که روابط کشورها با رژیم خصمانه شود.
رفسنجانی در ادامه در مورد ضرورت آویختن به دامان کشورهای غربی گفت: ”در دنیایی که به حق دهکده کوچک است، تعامل کشورها ضرورت پیشرفت است و سیاست خارجی کارآمد نباید بگذارد نگاه دولتها به ملت ایران خصمانه شود“.
برخلاف نظر روحانی که ”یک گروه و اقلیتی“ علیه او کارشکنی میکند، این گروه (دلواپسان) یک جریان جدی در درون رژیم است که از رسانهها، تا مجلس، تا حوزه، ائمه جمعه تا سپاه و بسیج و در همه نهادهای رژیم حضور دارد.
در نتیجه اینها میتوانند در ترمز زدن علیه حرکت دولت او و بهخصوص در مسیر زهرخوران وآویختن به دامن غرب و آمریکا نقش جدی داشته باشند.
به همین دلیل است که روحانی با همه ادا و اطوارهایش در زمینه ”اعتدال“ یکباره تعادل ژست و پز اعتدالیش به هم میخورد و با عتاب و خطاب این جماعت را به آنجا میرساند حتی باند خودش آن را یادآور ادبیات احمدینژادی میدانند.
حمله روحانی به دلواپسان و حمایت رفسنجانی از تعامل دولت روحانی با کشورها در مسیر ”پیشرفت و سیاست خارجی کارآمد“ به دو منظور است.
اول ساکت کردن آنها که این روزها از عدم توفیق دولت روحانی در زمینه بهبود وضعیت اقتصادی و عدم پیشرفت مطلوب خط مذاکره، سیاست او را زیرضرب بردهاند.
دلیل دیگر برای حمله روحانی به باند خامنهای و حمایت رفسنجانی از سیاستهای او، این است که آنها مصممند به هر ترتیب و به هر قیمت، مذاکرات را ولو با هر اندازه خفت و خواری به سرانجامی برسانند، زیرا به اوضاع فلاکتبار نظام در زمینه اقتصادی و وضعیت انفجاری جامعه به خوبی واقفند.
هدف نهایی روحانی این است که فارع از مزاحمت و کارشکنی دلواپسان، همچنان که به آمریکاییها در مذاکرات اخیر ژنو وعده داده است، درمذاکرات آتی با کشورهای 1+5 نیز با دادن امتیازات اساسی مسیر زهرخوران را هموار کند. اما در هر حال باز هم نمیتواند شکاف درونی رژیم را هم بیاورد و زهرخورشدن نظام، سرآغاز کشاکشهای درونی بیشتر میشود. این از آثار و نتایج قهری زهر است و رژیم از آن هیچ گریزی ندارد.
روحانی در این سخنرانی همچنین به جماعت دلواپس و نگران توصیه کرد بزدلی را کنار بگذارند وبا شهامتی روحانی گونه دل در گرو مذاکره و مفاهمه بگذارند، اعتماد بهنفس پیدا کنند وبا او و دولتش در مسیر زهرخوران اتمی کنار بیایند و همراه شوند.
روحانی سپس طی اظهارات دیگری در جلسه هیأت دولت (22مرداد93)، مجدداً بر عزم خود برای ساکت نماندن علیه «اقلیتی» که او آنها را «تخریبگر» و «کارشکن» که از «اتاق فکر به اتاق عملیاتی» وارد شدهاند، تأکید کرد.
آخوند روحانی واکنش باند خامنهای را هیاهو و سر و صدا به راهانداختن دانست و واکنش آنان را عقده دل خالی کردن نامید.
پس از موضعگیری روحانی علیه کارشکنی باند خامنهای و دلواپسان بر سرراه مذاکرات اتمی در مسیر زهر خوران و آویختن به دامان غرب و آمریکا، رفسنجانی نیز به صحنه آمد (23مرداد) و ضمن حمایت از روحانی برای ادامه مذاکرات و مسیرزهرخوران، با یادآوری قطعنامههای شورای امنیت وت حریمها علیه رژیم، تلویحاً این باند را مورد انتقاد قرار داد که چرا قطعنامهها را کاغذپاره نامیدند و رژیم را به وضعیت فلاکتبار کنونی کشاندهاند که روابط کشورها با رژیم خصمانه شود.
رفسنجانی در ادامه در مورد ضرورت آویختن به دامان کشورهای غربی گفت: ”در دنیایی که به حق دهکده کوچک است، تعامل کشورها ضرورت پیشرفت است و سیاست خارجی کارآمد نباید بگذارد نگاه دولتها به ملت ایران خصمانه شود“.
برخلاف نظر روحانی که ”یک گروه و اقلیتی“ علیه او کارشکنی میکند، این گروه (دلواپسان) یک جریان جدی در درون رژیم است که از رسانهها، تا مجلس، تا حوزه، ائمه جمعه تا سپاه و بسیج و در همه نهادهای رژیم حضور دارد.
در نتیجه اینها میتوانند در ترمز زدن علیه حرکت دولت او و بهخصوص در مسیر زهرخوران وآویختن به دامن غرب و آمریکا نقش جدی داشته باشند.
به همین دلیل است که روحانی با همه ادا و اطوارهایش در زمینه ”اعتدال“ یکباره تعادل ژست و پز اعتدالیش به هم میخورد و با عتاب و خطاب این جماعت را به آنجا میرساند حتی باند خودش آن را یادآور ادبیات احمدینژادی میدانند.
حمله روحانی به دلواپسان و حمایت رفسنجانی از تعامل دولت روحانی با کشورها در مسیر ”پیشرفت و سیاست خارجی کارآمد“ به دو منظور است.
اول ساکت کردن آنها که این روزها از عدم توفیق دولت روحانی در زمینه بهبود وضعیت اقتصادی و عدم پیشرفت مطلوب خط مذاکره، سیاست او را زیرضرب بردهاند.
دلیل دیگر برای حمله روحانی به باند خامنهای و حمایت رفسنجانی از سیاستهای او، این است که آنها مصممند به هر ترتیب و به هر قیمت، مذاکرات را ولو با هر اندازه خفت و خواری به سرانجامی برسانند، زیرا به اوضاع فلاکتبار نظام در زمینه اقتصادی و وضعیت انفجاری جامعه به خوبی واقفند.
هدف نهایی روحانی این است که فارع از مزاحمت و کارشکنی دلواپسان، همچنان که به آمریکاییها در مذاکرات اخیر ژنو وعده داده است، درمذاکرات آتی با کشورهای 1+5 نیز با دادن امتیازات اساسی مسیر زهرخوران را هموار کند. اما در هر حال باز هم نمیتواند شکاف درونی رژیم را هم بیاورد و زهرخورشدن نظام، سرآغاز کشاکشهای درونی بیشتر میشود. این از آثار و نتایج قهری زهر است و رژیم از آن هیچ گریزی ندارد.