روزنامه ایتالیایی پژواک برگامو نوشت:
بعد از تهاجم آمریکاییها در سال ۲۰۰۳، بهدنبال توافقی که بین نیروهای ائتلاف و سازمان مجاهدین خلق صورت گرفت، آنها تمامی نفرات خود را در پایگاه وسیعترشان که کمپ اشرف بود جمع کردند.
مخالفان ایرانی بهعنوان شهروندان تحت حفاظت کنوانسیون چهارم ژنو شناخته شدند و به این خاطر نمیتوانند استرداد شوند، اخراج شوند و یا بدون میل خود جابجا شوند. بعد از ترک کمپ توسط نیروهای آمریکایی که در اول ژانویه ۲۰۰۹ صورت گرفت و ناظران سازمان ملل هم کمپ را ترک کردند. ، نیروهای نظامی عراقی بر اساس توافقی که با رژیم ملایان ایران انجام دادند، فشار و سرکوب بر کمپ اشرف را افزایش دادند. .
روزنامه پژواک برگامو به فراخوان رئیسجمهور برگزیده مقاومت در کنفرانس بینالمللی پاریس پیرامون مداخله جامعه جهانی برای بهعهده گرفتن حفاظت ساکنان اشرف و تشکیل کمیته تحقیق، به شهر اشرف اشاره میکند و مینویسد:
طی سالها مجاهدین آن محل را تبدیل به یک شهر واقعی کردند با ساختمانهای خدماتی و ورزشی. اشرف که نامش را از یک زندانی سیاسی معروف که در تهران کشته شد گرفته است تبدیل به سرزمین اپوزیسیون ایران شد. همانطور که اغلب مریم رجوی گفته است: اشرف یک پایگاه ساده برای تبعیدیان ایرانی نیست، اشرف مرکز همه کسانی است که برای امید به دموکراسی در ایران زندگی و مبارزه میکنند و اینکه انتخاب کردند که زندگی خود را برای آزادی مردمشان از دیکتاتوری مذهبی فدا کنند. بعد از دیدار خبرنگار نیویورک تایمز از شهر اشرف در سالهای 90 میلادی او نوشت: در این شهر عراق، علائم خیابانها به فارسی نوشته شده و سربازان آن رئیسجمهور عراق را تکریم نمیکنند بلکه به یک زن که اسمش مریم رجوی و رئیسجمهور شورای ملی مقاومت ایران است احترام میگذارند.
اشرف بهعنوان سرزمین بیطرف اعلان شده و بنابر قطعنامه سازمان ملل ساکنان آن بایستی تحت حفاظت نیروهای چندملیتی و تحت کنوانسیون چهارم ژنو قرار گیرند. بهرغم این، نیروهای عراقی به شهر حمله کردند و کنوانسیونهای بینالمللی را نقض کردند.
روزنامه ایتالیایی پژواک برگامو در پایان مینویسد: بعد از حمله 8آوریل، نماینده سازمان ملل در عراق اد ملکرت و نماینده عالی اتحادیه اروپا کاترین اشتون از دولت عراق خواستند که بتوانند از اشرف بازدید کنند ولی دولت بغداد اجازه این کار را نداد و تأکید کرد که تا پایان سال میخواهد کمپ را ببندد.
بعد از تهاجم آمریکاییها در سال ۲۰۰۳، بهدنبال توافقی که بین نیروهای ائتلاف و سازمان مجاهدین خلق صورت گرفت، آنها تمامی نفرات خود را در پایگاه وسیعترشان که کمپ اشرف بود جمع کردند.
مخالفان ایرانی بهعنوان شهروندان تحت حفاظت کنوانسیون چهارم ژنو شناخته شدند و به این خاطر نمیتوانند استرداد شوند، اخراج شوند و یا بدون میل خود جابجا شوند. بعد از ترک کمپ توسط نیروهای آمریکایی که در اول ژانویه ۲۰۰۹ صورت گرفت و ناظران سازمان ملل هم کمپ را ترک کردند. ، نیروهای نظامی عراقی بر اساس توافقی که با رژیم ملایان ایران انجام دادند، فشار و سرکوب بر کمپ اشرف را افزایش دادند. .
روزنامه پژواک برگامو به فراخوان رئیسجمهور برگزیده مقاومت در کنفرانس بینالمللی پاریس پیرامون مداخله جامعه جهانی برای بهعهده گرفتن حفاظت ساکنان اشرف و تشکیل کمیته تحقیق، به شهر اشرف اشاره میکند و مینویسد:
طی سالها مجاهدین آن محل را تبدیل به یک شهر واقعی کردند با ساختمانهای خدماتی و ورزشی. اشرف که نامش را از یک زندانی سیاسی معروف که در تهران کشته شد گرفته است تبدیل به سرزمین اپوزیسیون ایران شد. همانطور که اغلب مریم رجوی گفته است: اشرف یک پایگاه ساده برای تبعیدیان ایرانی نیست، اشرف مرکز همه کسانی است که برای امید به دموکراسی در ایران زندگی و مبارزه میکنند و اینکه انتخاب کردند که زندگی خود را برای آزادی مردمشان از دیکتاتوری مذهبی فدا کنند. بعد از دیدار خبرنگار نیویورک تایمز از شهر اشرف در سالهای 90 میلادی او نوشت: در این شهر عراق، علائم خیابانها به فارسی نوشته شده و سربازان آن رئیسجمهور عراق را تکریم نمیکنند بلکه به یک زن که اسمش مریم رجوی و رئیسجمهور شورای ملی مقاومت ایران است احترام میگذارند.
اشرف بهعنوان سرزمین بیطرف اعلان شده و بنابر قطعنامه سازمان ملل ساکنان آن بایستی تحت حفاظت نیروهای چندملیتی و تحت کنوانسیون چهارم ژنو قرار گیرند. بهرغم این، نیروهای عراقی به شهر حمله کردند و کنوانسیونهای بینالمللی را نقض کردند.
روزنامه ایتالیایی پژواک برگامو در پایان مینویسد: بعد از حمله 8آوریل، نماینده سازمان ملل در عراق اد ملکرت و نماینده عالی اتحادیه اروپا کاترین اشتون از دولت عراق خواستند که بتوانند از اشرف بازدید کنند ولی دولت بغداد اجازه این کار را نداد و تأکید کرد که تا پایان سال میخواهد کمپ را ببندد.