در بحبوبه مذاکرات اتمی در وین ولیفقیه ارتجاع طی چند موضعگیری بهخصوص در موضعگیری بر سر مسائل دانشگاه، بر انقباض هر چه بیشتر تأکید کرد و با این موضعگیریها فرمان تشدید سرکوب را صادرکرد.
خامنهای بیش از هرکس دیگر به این واقعیت اشراف دارد که پیامدهای جام زهر برای نظام و شخص خودش گران تمام خواهد شد. لذا تلاش دارد از طریق سرکوب تا آنجا که میتواند از آثار و پیامدهای این عقبنشینی بکاهد.
از اینرو تلاش برای تشدید سرکوب و انقباض را باید از ویژگیهای مرحله زهرخوران اتمی دانست.
اقدامات شنیع و ضدبشری رژیم آخوندی در هفتههای اخیر در زمینه اعدام و سرکوب را باید در همین راستا ارزیابی کرد. یکی از این ترفندهای نفرت انگیز، در جریان اعدام دو زندانی کرد بهکار گرفته شد. وقتی دژخیمان خامنهای خبر اعدام دو زندانی سیاسی کرد را به خانواده آنان میدهند بهمنظور شکنجه خانواده زندانیان اعدامی، از آنها برای هر کدام از اعدامشدگان مبلغ ۵۳۰۰۰ هزار تومان، بابت هزینه شیرینی و پول طنابهای مطالبه میکنند.
روز 11تیرماه دو کارگر جوان بلوچ به نامهای مولابخش عباس زهی 25ساله و نعیم عباس زهی 23ساله، تنها سه ساعت پس از دستگیری توسط اطلاعات آخوندی در چابهار در زیر شکنجه جان باختند.
رژیم اجساد این قربانیان را در حالیکه آثار شکنجه بر روی بدن آنها وجود داشته تحویل بیمارستان چابهار میدهد.
از سر گرفتن جنایت اسید پاشی بر روی زنان که در بوکان توسط دژخیمان خامنهای صورت گرفت خشم مردم این شهر را برانگیخت. زمانی که زنان این شهر در اعتراض به این اقدام ضدبشری رژیم اعتراض میکنند 30تن از آنان توسط نیروی سرکوب بازداشت میشوند.
اقدامات عوامل سرکوب از این واقعیت ناشی میشود که در تمامی سرفصلهایی که رژیم منفور آخوندی در موضع ضعف و در معرض بحران قرار گرفته، سرکوب و بهخصوص سرکوب زنان حربه اصلی رژیم برای عبور از بحران بوده است.
عوامل رژیم آخوندی تأکید میکنند که در مرحله زهرخوران سیاست انقباض و تشدید سرکوب بهویژه سرکوب زنان ادامه خواهد داشت.
یک کارگزار نظام آخوندی وضعیت در حوزه مسایل مربوط به زنان را به قدری آشفته میداند که به قول خودش ”چندان امیدی به بهبود وضعیت زنان در دوران پسا تحریم وجود ندارد“.
از نظر این کارگزار رژیم تا زمانی که ”عدهیی دلواپس وجود دارند“ قوانین نانوشتهای که علیه زنان در جامعه وجود دارد، عرصه را بر زنان تنگ خواهد کرد.
در همین رابطه است که صادق زیباکلام از کارشناسان وابسته به باند رفسنجانی- روحانی نیز وقتی که از طرف خبرنگار یورونیوز در مورد انتظارات فعالان مدنی در مورد بهبود وضع حقوقبشر و بهویژه حقوق زنان پس از توافق هستهیی مورد سؤال قرار میگیرد که آیا دولت روحانی اراده و توانایی لازم برای برآوردن این انتظارات را خواهد داشت؟
پاسخ میدهد چنین انتظاراتی در نظام آخوندی ”نامعقول“ است و توصیه میکند: ”یک مقداری باید ما مراقب سطح انتظارات و توقعاتمان از دولت آقای روحانی باشیم“.
باند خامنهای و بهخصوص شخص ولیفقیه اکنون در تعادل قوای درونی رژیم در نقطه بسیار پایینتری قرار گرفتهاند و از همین رو چاره بحرانهای لاعلاج خود را در سرکوب بیش از پیش جستجو میکنند.
اما واقعیت این است که جنایتهایی همچون قتل جوانان در بلوچستان و کردستان و اسیدپاشی بر روی زنان بوکانی هر چند شنیع و نفرتانگیز هستند، اما دیگر کارآیی خود را در کنترل جـامعه ملتهب و جوشان از دست داده است.
جامعهیی که اکنون بعد از سرفصل زهرخوران اتمی بیش از پیش حقوق خود را فریاد خواهد کرد و برای احقاق آن تمامی ماشین سرکوب رژیم با همه ترفندهای جنایتبار آن را به چالش خواهد کشید. مردم به جان آمده در این مرحله هر حادثهای را برای رژیم به یک حادثه امنیتی تبدیل کرده و نتیجهیی را عاید رژیم میکنند که کاملاً در جهت معکوس با خواست رژیم از تشدید سرکوب است.
خامنهای بیش از هرکس دیگر به این واقعیت اشراف دارد که پیامدهای جام زهر برای نظام و شخص خودش گران تمام خواهد شد. لذا تلاش دارد از طریق سرکوب تا آنجا که میتواند از آثار و پیامدهای این عقبنشینی بکاهد.
از اینرو تلاش برای تشدید سرکوب و انقباض را باید از ویژگیهای مرحله زهرخوران اتمی دانست.
اقدامات شنیع و ضدبشری رژیم آخوندی در هفتههای اخیر در زمینه اعدام و سرکوب را باید در همین راستا ارزیابی کرد. یکی از این ترفندهای نفرت انگیز، در جریان اعدام دو زندانی کرد بهکار گرفته شد. وقتی دژخیمان خامنهای خبر اعدام دو زندانی سیاسی کرد را به خانواده آنان میدهند بهمنظور شکنجه خانواده زندانیان اعدامی، از آنها برای هر کدام از اعدامشدگان مبلغ ۵۳۰۰۰ هزار تومان، بابت هزینه شیرینی و پول طنابهای مطالبه میکنند.
روز 11تیرماه دو کارگر جوان بلوچ به نامهای مولابخش عباس زهی 25ساله و نعیم عباس زهی 23ساله، تنها سه ساعت پس از دستگیری توسط اطلاعات آخوندی در چابهار در زیر شکنجه جان باختند.
رژیم اجساد این قربانیان را در حالیکه آثار شکنجه بر روی بدن آنها وجود داشته تحویل بیمارستان چابهار میدهد.
از سر گرفتن جنایت اسید پاشی بر روی زنان که در بوکان توسط دژخیمان خامنهای صورت گرفت خشم مردم این شهر را برانگیخت. زمانی که زنان این شهر در اعتراض به این اقدام ضدبشری رژیم اعتراض میکنند 30تن از آنان توسط نیروی سرکوب بازداشت میشوند.
اقدامات عوامل سرکوب از این واقعیت ناشی میشود که در تمامی سرفصلهایی که رژیم منفور آخوندی در موضع ضعف و در معرض بحران قرار گرفته، سرکوب و بهخصوص سرکوب زنان حربه اصلی رژیم برای عبور از بحران بوده است.
عوامل رژیم آخوندی تأکید میکنند که در مرحله زهرخوران سیاست انقباض و تشدید سرکوب بهویژه سرکوب زنان ادامه خواهد داشت.
یک کارگزار نظام آخوندی وضعیت در حوزه مسایل مربوط به زنان را به قدری آشفته میداند که به قول خودش ”چندان امیدی به بهبود وضعیت زنان در دوران پسا تحریم وجود ندارد“.
از نظر این کارگزار رژیم تا زمانی که ”عدهیی دلواپس وجود دارند“ قوانین نانوشتهای که علیه زنان در جامعه وجود دارد، عرصه را بر زنان تنگ خواهد کرد.
در همین رابطه است که صادق زیباکلام از کارشناسان وابسته به باند رفسنجانی- روحانی نیز وقتی که از طرف خبرنگار یورونیوز در مورد انتظارات فعالان مدنی در مورد بهبود وضع حقوقبشر و بهویژه حقوق زنان پس از توافق هستهیی مورد سؤال قرار میگیرد که آیا دولت روحانی اراده و توانایی لازم برای برآوردن این انتظارات را خواهد داشت؟
پاسخ میدهد چنین انتظاراتی در نظام آخوندی ”نامعقول“ است و توصیه میکند: ”یک مقداری باید ما مراقب سطح انتظارات و توقعاتمان از دولت آقای روحانی باشیم“.
باند خامنهای و بهخصوص شخص ولیفقیه اکنون در تعادل قوای درونی رژیم در نقطه بسیار پایینتری قرار گرفتهاند و از همین رو چاره بحرانهای لاعلاج خود را در سرکوب بیش از پیش جستجو میکنند.
اما واقعیت این است که جنایتهایی همچون قتل جوانان در بلوچستان و کردستان و اسیدپاشی بر روی زنان بوکانی هر چند شنیع و نفرتانگیز هستند، اما دیگر کارآیی خود را در کنترل جـامعه ملتهب و جوشان از دست داده است.
جامعهیی که اکنون بعد از سرفصل زهرخوران اتمی بیش از پیش حقوق خود را فریاد خواهد کرد و برای احقاق آن تمامی ماشین سرکوب رژیم با همه ترفندهای جنایتبار آن را به چالش خواهد کشید. مردم به جان آمده در این مرحله هر حادثهای را برای رژیم به یک حادثه امنیتی تبدیل کرده و نتیجهیی را عاید رژیم میکنند که کاملاً در جهت معکوس با خواست رژیم از تشدید سرکوب است.
