مریم رجوی: تغییر در ایران در صلاحیت نیرویی است که در نبرد با دیکتاتوریهای شاه و استبداد دینی شایستگی کسب کرده است
شخصیتهای محترم، دوستان ارجمند مقاومت مردم ایران، خواهران و برادران!
در شرایطی در اینجا گردآمدهایم که کشور ما ایران، همچنان مرکز یک زلزله منطقهیی و بینالمللی است.
شرایط نه جنگ ـ نه صلح و تنشهای نظامی و سیاسی ماههای اخیر به این تصور دامن زده که مهمترین مشکل رژیم حاکم، درگیریهای بینالمللی است. در حالی که کانون اصلی معضلات مرگبار رژیم، مقاومت مردم ایران و آمادگی اجتماعی برای قیام و سرنگونی است.
در دیماه سال گذشته، خامنهای به کشتار چند هزار نفر از معترضان دست زد. سپس با بیرحمی حداکثر، پیکرهای آنها را ـ پیچیده در کیسههای سیاه ـ در تلویزیون خود نمایش داد. هدف او مرعوب کردن جامعه و بستن راه قیام برای مدت طولانی بود. هدفی که رژیم با استفاده از فضای جنگی آن را تقویت میکند.
اما تحولات بعدی، طرح رژیم را به شکست کشاند. از یک طرف، خلأ خامنهای که برای رژیم پر کردنی نیست و از طرف دیگر، عملیات کانونهای شورشی و شورشگران در سراسر ایران.
به همین دلیل، درست در کوران جنگ خارجی، اعدام اعضای مجاهدین و شورشگران شجاعی را شروع کرد که در قیام دستگیر شده بودند و بعد پیدرپی برای اعضای مجاهدین و سایر زندانیان سیاسی احکام اعدام صادر کرد، فشارهای ضدانسانی به دستگیر شدگان قیام را بالا برد و به مانورهای نظامی سرکوبگرانه در خیابانها رو آورد.
امروز تهدید موجودیت رژیم، جامعه ایران است که لبریز از خشم و اعتراض است. بهتازگی یک تحلیلگر حکومتی بر ضعف بنیادی رژیم دست گذاشت و گفت: «طبقهای که حامی انقلاب و حامی ارزشهای انقلاب بود، امروز اصلیترین تهدید برای امنیت ملی است؛ یعنی همین طبقات پایین». [۱]
قیام آبان ۹۸، تصویری از لحظه سرنگونی رژیم
در هفتمین سالگرد قیام آبان در سال ۱۳۹۸ هستیم. قیامی پرعظمت در ۱۴۴ شهر ایران که در آن، ارتش بزرگ آزادی مردم ایران خود را نمایان کرد. درود میفرستیم به شورشگران و کانونهای شورشی و شهیدان آن قیام آتشین.
در یورش کوبنده قیام آبان به تمامیت رژیم طی ۴۸ ساعت، تصویر واضحی از لحظه سرنگونی به ثبت رسید. قیام آبان الگوی سرنگونی را ارائه کرد و نشان داد که وقتی خلقی بهپا میخیزد، انرژی عظیمی به میدان میآورد که بزرگترین و مسلحترین ارتشهای سرکوبگر، در برابر آن یارای ایستادگی ندارند و سرنگونی رژیم ممکن و حتمی و قطعی است.
بنبست و موقعیت لرزان رژیم
محور وجودی رژیم یعنی خامنهای، از میان رفته است. پسر او که بهصورت باسمهای و فقط در پناه جنگ، جانشین او شده، در موقعیت لرزانی است.
از طرف دیگر، مهمترین تکیهگاه رژیم در منطقه، یعنی بشار اسد، دیکتاتور سابق سوریه، دیگر وجود ندارد و بیشتر گروههای نیابتی سپاه پاسداران، در تلاش برای حفظ موجودیت خودشان هستند.
اقتصاد درهمشکسته، افت شدید منابع بودجه، ناتوانی در فروش نفت، سقوط آزاد ارز کشور، تورم ۷۷ درصدی و رشد اقتصادی منفی ۱۰ درصد، یک وضعیت بحرانی بهوجود آورده است.
اما فراتر از همه اینها، آنچه آخوندها را در کابوس دائمی فرو برده، تعارض میان مردم ایران با رژیم حاکم است. برخلاف تصویری که گاه در غرب ارائه میشود، آنچه امروز در درون رژیم جریان دارد، صرفاً کشمکش میان «هسته سخت» و «جناح کمتر سختسر» نیست؛ بحران بسیار عمیقتر از این تقسیمبندیهاست. تضادهایی که خامنهای سالها با تمرکز قدرت مهار کرد ـ بیآنکه آنها را حل کند ـ امروز انباشته شده و به نقطه جوش رسیدهاند و مجتبی خامنهای توان و اقتدار مهارشان را ندارد. موقعیت واقعی رژیم را باید در همین بنبست دید و نه در روایتهایی که رژیم با توسل به جنگ و عوامل بیرونی برای توضیح بحرانش ارائه میکند.
در چنین شرایطی، دار و ندار مردم ایران صرف تولید موشک و تأمین تروریسم میشود، آن هم در حالی که بار سنگین اقتصاد درهمشکسته، بر سر مردمی آوار شده که اکثریتشان به فقر کشیده شدهاند؛ مردمی که بهرغم ارعاب و سرکوب به خیابان میآیند و فریاد میزنند: «فقط کف خیابون به دست میاد حقمون» ….
همانها که مثل مردم شجاع آبدانان در چهار روز پیش، در عزای فرزندانشان فریاد میزدند: مرگ بر دیکتاتور. بله، این صدای همه مردم ایران است. مرگ بر دیکتاتور!
درخشش راهحل مقاومت ایران
در برابر همه این چالشها، ناتوانی رژیم را بهخصوص در این واقعیت میتوان دید که بیراهحل است: نداشتن راهحل برای پر کردن خلأ خامنهای، نداشتن راهحل در مورد جنگ و صلح در کشمکش با آمریکا، نداشتن راهحل در مورد اقتصاد و از همه خطرناکتر، نداشتن راهحل در برابر خطر قیام و تهاجمات کانون شورشی.
امروز راهحل مقاومت ایران بیش از همیشه میدرخشد. گفته بودیم راهحل مسأله ایران، نه مماشات است نه جنگ خارجی و این حقیقت در تحولات یک سال اخیر محک خورد و بهروشنی نشان داد که تغییر در ایران در صلاحیت نیرویی است که از دل جامعه ایران برخاسته و مستقل است. نیرویی که در نبرد با دیکتاتوریهای شاه و استبداد دینی شایستگی کسب کرده است. نیرویی که در کف خیابانها و در میدان نبرد با سپاه پاسداران از نیروها و رزمندگان جانبرکف برخوردار است.
این همان راهحل سوم است. یعنی سرنگونی به دست مردم و مقاومت سازمانیافته با پیشتازی کانون شورشی و ارتش آزادی.
کابوس دائمی رژیم آخوندی
در پس همه فراز و فرودهای اوضاع ایران، نیروی خروشانی نهفته است که قدرت توفانی قیام مردم ایران و نیروی تهاجم کانون شورشی و شورشگران در سراسر ایران است.
کشتار معترضان و اعدام زندانیان مجاهد و مبارز، کنترل و سرکوب ۲۴ساعته جامعه، رو آوردن به جنگافروزی و پناه بردن به نمایشهای بازمانده شاه، همه و همه بهخاطر هراس رژیم از قدرت این نیروست.
بله، فراتر از جنگ خارجی، فراتر از کلیه عوامل داخلی، منطقهیی و بینالمللی، بزرگترین واقعیت در ایران همین نیروی خواهان آزادی است که غیرقابل شکست است. یک نیروی عظیم با قدرت آتشین که کابوس دائمی رژیم آخوندی است.
ایستادگی زندانیان سیاسی و دستگیر شدگان قیام و مجاهدان زیر حکم اعدام، نمود درخشانی از مقاومت همین نیروی خواهان آزادی است.
اهدای جایزه بینالمللی حقوقبشر مگنیتسکی به زندانی سیاسی محکوم به اعدام، محمدجواد وفایی ثانی، که در جریان قیام ۹۸ دستگیر شد، اذعان جهانی به مقاومت مشروع مردم ایران در برابر این رژیم است.
ما اروپا را فرا میخوانیم که سیاستی قاطع در مقابل این رژیم در پیش بگیرد و بالاترین قاطعیت، قرار گرفتن در کنار مردم و مقاومت ایران است که برای سرنگونی رژیم مبارزه میکنند. متأسفانه برخی تمایلات در همین کشورها به بازمانده دیکتاتوری شاه مشوق میدهند یا به کارهای نمایشی او دامن میزنند. در واقع این امتیاز دادن به رژیم آخوندی به یک شیوه دیگر است.
همچنان که مسعود، رهبر مقاومت، گفته است: از جنایتها و عمامه خونین مالیان نمیتوان تاج و شهبَت ساخت. و بازگشت سلطنت به ایران سرابی بیش نیست.
کسی که برای احیای دستگاه شکنجهگر ساواک و باز تأسیس دیکتاتوری تلاش میکند، در آینده ایران جایی ندارد. اما میدان دادن به بقایای دیکتاتوری پیشین، سود رساندن به دیکتاتوری دینی است تا بگوید جایگزینی ندارد جز مهره مضحک و دستنشاندهای که اصالت و پشتوانهای در ایران ندارد.
به همین دلیل، با هزینههای کلان به انواع روشهای تقلبی و جعلی، از جمله کلیپسازیهای دروغین، به سرقت رنج و خون مردم معترض دست میزند.
کلید تغییر در دست مردم و مقاومت ایران
وقایع یک سال اخیر نشان داد که همه شبه راهحلها و ادعاهای کاذبی که برای تغییر در ایران چشم به خارج از ایران دوختهاند، سرابی بیش نیست.
کلید تغییر در دست مردم و مقاومت ایران است.
مقاومتی که ۴۵ سال است با چراغ راهنمای نه شاه، نه شیخ در آتش و خون دوام آورده است.
این چراغ راهنما بهمعنی نفی دیکتاتوری و وابستگی و اثبات آزادی و استقلال است.
مقاومتی که برای برپایی یک جمهوری دموکراتیک بهپاخاسته و شعارش صلح و آزادی است.
خواست جایگزین دموکراتیک این رژیم، یعنی شورای ملی مقاومت ایران، یک جمهوری دموکراتیک، بر اساس جدایی دین و دولت، خودمختاری ملیتهای ستمزده، برابری زن و مرد و لغو حکم اعدام است. یک جمهوری دموکراتیک که صلح و همزیستی و یک ایران غیراتمی را با همه کشورها تضمین کند.
شورای ملی مقاومت از حدود دو دهه پیش برای برپایی جبهه همبستگی ملی برای سرنگونی استبداد مذهبی فراخوان داده و پیوسته برای آن در تلاش است؛ جبههای از جمهوریخواهان طرفدار جدایی دین از دولت که رژیم ولایت فقیه را در تمامیت آن نفی میکنند. آری، با وجود همه اختلافنظرهای سیاسی و ایدئولوژیکی در جبهه خلق، ما بر آنیم که میتوان و باید در جبهه همبستگی ملی گردهم آمد؛ بهنام ایران، زیر پرچم ایران، برای عالیترین مصالح مردم ایران.
ما جهان را، بهویژه دولتهای اتحادیه اروپا را، فرا میخوانیم که:
۱ ـ روابط خود با رژیم را به توقف اعدام زندانیان و کشتار معترضان منوط کنند.
۲ ـ سفارتخانههای رژیم، این مراکز تروریسم و جاسوسی را ببندند.
۳ ـ مبارزه مردم ایران برای سرنگونی رژیم و نبرد جوانان شورشگر با سپاه پاسداران را بهرسمیت بشناسند.
حرف آخر با شما نیروهای انقلاب دموکراتیک ایران است؛ زنان و مردان و جوانانی که برای سرنگونی رژیم، لحظهشماری میکنید.
به نیروی خودتان برای رقم زدن تاریخیترین لحظه، یعنی لحظه آزادی ایران، ایمان داشته باشید. هراس رژیم، از انقلاب و اتحاد شماست.
به کانونهای شورشی بپیوندید و هر خیابان، هر محله و شهر را به کانون قیام و انقلاب تبدیل کنید!
روز رهایی که پیشتازان آزادی ایران و شما شورشگران رقم میزنید، از همیشه نزدیکتر است.
پیروز باشید.
[۱] ـ راغفر کارشناس حکومتی، سایت خبر آنلاین: ۱۴۰۵۰۸۰۷
برچسبها: رژیم آخوندی، مردم ایران، مریم رجوی، مقاومت ایران