قسمت دوم
لارش ریسه: سخنران بعدی، فرماندار نیومکزیکو از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۱ که پیش از آن سفیر دولت کلینتون در سازمان ملل‌متحد و و وزیر انرژی آمریکا بوده است. آقای ریچاردسون همچنین کاندیدای ریاست‌جمهوری آمریکا بوده است. خوش آمدید و برای سخنرانی بفرمایید.
بیل ریچاردسون، کاندیدای ریاست جمهوری، وزیر انرژی ۱۹۹۸- ۲۰۰۱، سفیر ایالات متحده در ملل‌متحد ۱۹۹۷- ۱۹۹۸، فرماندار نیومکزیکو ۲۰۰۳-۲۰۱۱:
خیلی متشکرم، از دیدارتان خوشوقتم. مایلم از خانم رجوی و جنبش مقاومت ایران تشکر کنم. این یک پنل برجسته است
آمریکایی، اروپایی، آفریقایی، نظامی، دیپلوماتیک، سیاستمدار، بهترین سیاستمداران
من فکر می‌کنم اگر هدف واحدی باشد که همه ما به‌خاطر آن این جا جمع شده باشیم، اول برقراری دموکراسی در ایران است.
دوم، ما خواهان این هستیم که از ساکنان کمپ اشرف که به‌اندازه کافی مرارت دیده‌اند، حفاظت کنیم. از آنها در مقابل حمله دفاع کنیم و در مورد رعایت اصول حقوق‌بشر درحق آنها مطمئن شویم. اگر به کمپ لیبرتی منتقل می‌شوند الزامات کافی در اختیار داشته باشند، امکانات حفاظت‌شده وجود داشته باشد. تضمینهای بسیاری نیز مورد نیاز است.
سوم، برای آن‌که اهداف ما محقق شود، و این جنبش تقویت شود، امید من این است که دولت آمریکا سازمان مجاهدین خلق ایران را از لیست خارج کند. فکر می‌کنم این امر از اهمیت حیاتی برخوردار است. و چند سخنران این را مطرح کردند، زیرا بهار عرب که در تونس شروع شد با خودسوزی یک جوان میوه فروش آغاز گـشت و کاری که او کرد توجه تمام انسانهای آزادیخواه در هرکجا را جلب کرد، به‌ویژه در خاورمیانه، در مصر، تونس، یمن و در سوریه امروز. ما باید بایستیم و امروز باید در کنار مردم سوریه بایستیم زیرا که حکومت آنها، سرکوبشان می‌کند. همان‌طور که مردم در ایران سرکوب می‌شوند. زیرا که در سازمان ملل‌متحد در هفته گذشته قطعنامه‌یی که می‌خواست دولت سوریه را محکوم و تحریم کند، توسط روسیه و چین وتو شد. بنابراین چیزی که باید روی دهد، یک ائتلاف بین‌المللی است.
مقطع ۳ماه یا ۶ماه آینده و تا پایان سال بسیار مهم است. زیرا این سالی سرشار از شرایط قابل‌توجه است، جنبشهای سیاسی، انتخابات، درجه حرارت در برخی از کشورها، من فکر می‌کنم این شرایط فرصت بی‌نظیری در اختیار ما قرار می‌دهد تا موضوع ما به پیش برود. تا هنگامی که ما یک کنفرانس دیگر مانند این داشته باشیم خواهیم دید که ساکنان اشرف در امن و امان و سلامت و حفاظت‌شده خواهند بود.
شرایط دیگری که در مسائلی که اکنون روی می‌دهد تأثیر می‌گذارد، کدامها هستند؟ یکی از آنها آن چیزی است که در کشور من روی می‌دهد و آن انتخابات ریاست‌جمهوری است، و من فکر می‌کنم که مردم آمریکا بسیار با مقاومت ایران هستند. آنها با شما هستند. اما این حمایتها باید به اقدامات سیاسی تبدیل شوند.
آمریکا در حال بررسی لغو نامگذاری مجاهدین است. به عبارت دیگر جلسات برگزار می‌شود. آیا باید اتفاق بیفتد یا نه؟ کارشناسان زیادی در این موضوع وجود دارند، نظامی، مشاوران امنیت ملی، که می‌توانند در این مورد سخنان بیشتری بگویند. اما به نظر من نامگذاری آنها باید لغو گردد. به نظر من دادگاهها و افکار عمومی، اتحادیه اروپا و بسیاری دیگر در سراسر دنیا احساس می‌کند لازم است مقاومت ایران را تقویت کنیم. آنهایی را که از دموکراسی در ایران سخن می‌گویند، تقویت کنیم تا پیش بروند.
من به شرایط در سوریه اشاره کردم، این موضوع چه ربطی به ایران دارد؟ واضح است که ارتباط زیادی وجود دارد، حکومت سوریه وابسته به رژیم ایران است. حکومت سوریه توسط رژیم ایران حمایت می‌شود. حماس و حزب‌الله با اسلحه و تأمین مالی حمایت می‌شوند و حکومت سوریه به‌عنوان وابسته رژیم ایران اکنون دچار مشکل جدی است. ممکن است اسد اندکی دیگر دوام بیاورد، اما دیکتاتورهای خونریز سرانجام سرنگونی می‌شوند و من فکر می‌کنم این، تنها مسأله زمان است.
و بالاخره، من به سیاست بین‌المللی آمریکا و اروپا نسبت به ایران اشاره می‌کنم. می‌دانیم که مذاکرات با رژیم ایران شکست خورده است. جامعه بین‌المللی از آنها خواسته است فعالیت اتمی خود را قطع کنند اما رژیم ایران آن را رد کرده است. در مذاکرات ترکیه آنها با جامعه بین‌المللی رفتاری سخیف داشتند. آنها جامعه بین‌المللی را به این سمت بردند که بله ما مذاکره می‌کنیم، اما در اساس هیچ نبود. بنابراین من فکر می‌کنم رژیم ایران با جاه‌طلبیهای اتمی برای جامعه بین‌المللی غیرقابل‌قبول است و سیاست ما باید چنین باشد. اما آن چه که در سال گذشته تغییر کرد اعمال تحریمها علیه این رژیم بود، زیرا که کشورهای بیشتری در آن شرکت کردند و فعالانه شرکت کردند.
برخی کشورها تحریم نفتی را اعمال کردند، تحریمهای بانکی را هم اضافه کردند. آنها بانک مرکزی رژیم ایران را هم تحریم کردند. آنها شیوه‌های مختلف انتقال پول را هم تحریم کردند. تا آن جا که رژیم ایران یک تهدید غیرمسئولانه کرد که تنگه هرمز را برای نقل‌وانتقال نفت خواهد بست. با توجه به تدابیر جامعه بین‌المللی و آمریکا برای اقدامات بازدارنده و پا پیش گذاشتن عربستان سعودی برای این‌که اجازه ندهد اقدامات رژیم نتواند نقل‌وانتقال نفت را به خطر بیندازد.
شرایط هنوز خطیر است. اما رژیم ایران درصدد اتخاذ اقدامات غیرمسئولانه است، چرا که ضربه خورده است و اوضاع تغییر کرده است.
آنها دارند فشار بین‌المللی را لمس می‌کنند. آنها دارند احساس می‌کنند که وابستگان آنها مثل حکومت سوریه در حال خفه شدن هستند. بنابراین شرایط اکنون به‌طور نسبی متفاوت است و الآن زمانی است که باید روی این رژیم فشار گذاشت. اکنون زمان اتخاذ تصمیمهای سخت است. اکنون زمان حفاظت از حقوق‌بشر در کمپ اشرف است. اکنون زمان داشتن ائتلاف اتحادیه اروپا و آمریکا و افرادی مانند شماست. مطمئناً جنبش مقاومت، گروهی که این جا تحت رهبری خانم رجوی است، از رسانه‌های جمعی، جوانان، زنان و پیامی که توسط این کنفرانس فرستاده می‌شود استفاده می‌کند. لذا من یکبار دیگر در این جا در کنار شما هستم.
و می‌خواهم از همه کسانی که مدتها قبل از من در این موضوع بوده‌اند تشکر کنم.
لارش ریسه: متشکرم آقای ریچاردسون، حالا ما مفتخریم که نوبت سخنرانی را به نخست‌وزیر پیشین ایرلند بدهیم. سفیر بروتون
جان بروتون، نخست‌وزیر ایرلند ۱۹۹۴- ۱۹۹۷:
خانم رجوی، دوستان،
من به‌اندازه کافی سن دارم که ۳۳سال پیش قیام دموکراتیک مردم ایران برای سرنگون کردن رژیم پادشاهی را به یاد بیاورم و امید زیادی که مردم در آن زمان داشتند را به یاد دارم حالا زمان آن است که این سالگرد را با بازگشت به امید برای تغییر دموکراتیک در ایران مشخص کنیم.
بسیاری هستند که با تأسف و ناراحتی می‌گویند هیچ آلترناتیوی به جای مجازاتها و تهدید به خشونت برای منصرف کردن رژیم تهران از مسیر احمقانه‌ای که در حال حاضر دنبال می‌کند وجود ندارد. ولی من معتقدم و قویاً معتقدم که راه بهتری وجود دارد. راه بهتری از مجازاتها، راه بهتری از نیروی نظامی و تهدیدات آن وجود دارد. و آن راه بهتر، حمایت از تغییر دموکراتیک در ایران است.
و این به‌معنی حمایت از خانم رجوی و این جنبش است.
چون برخلاف آنهایی که پس از تغییر رژیم در ۳۳سال پیش قدرت را به‌دست گرفتند، او با آمادگی و آگاهی به نیازهای مردم و با اتکا به یکی از حرفه‌ای‌ترین تشکیلات سیاسی جهان، که در این جمع هم شاهد آن هستیم، آماده به دست گرفتن مسئولیت برای احیای این کشور بزرگ است. کشور بزرگ ایران و تمدن عظیم آن که جای مناسبش را درجهان احراز کند.
چه هرز رفتن عظیمی است آنچه در حال حاضر در ایران اتفاق می‌افتد، وقتی ما مردمی داریم که ۸۰درصد آنها در آن کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند، همان‌طور که خانم رجوی اشاره کرد ۴۰درصد بیکاری، منابع ملی به‌صورت گسترده برای برنامه تسلیحات هسته‌یی هدر می‌روند در حالی‌که مردم ایران نیاز دارند آن منابع به آنها اختصاص داده شود. و برای این‌که چنین کاری صورت بگیرد ما باید یک تغییر دموکراتیک داشته باشیم که خانم رجوی پیگیر آن است.
و به این دلیل است که من می‌گویم بهترین راه برای حمایت و نشان‌دادن حمایت از مردم سوریه در حال حاضر، این است که مجاهدین از لیست حذف شوند.
خانم رجوی و مجاهدین حاضرند تلاش خود را بکنند. حاضرند جابه‌جا شوند، به‌رغم این‌که در کمپ اشرف مستقر بوده‌اند، به‌رغم این‌که بسیار آسان بود که روند مهاجرت در آنجا صورت گیرد، آنها نگفتند نه، آنها گفتند ما با شما کار می‌کنیم. سعی می‌کنیم این راه‌حل، عملی شود. ولی همینطور که این روند باز می‌شود می‌بینیم تنها افرادی که کار درست را کرده‌اند مجاهدین هستند. آنچه آنها (دولت عراق) در «کمپ لیبرتی» سرهم کرده‌اند چیزی بیشتر یک «کمپ زندان» نیست. چرا سازمان ملل‌متحد و آمریکا نگفتند نه! چه قدرتی دولت عراق و اربابان آنها در تهران در برابر آمریکا و سازمان ملل‌متحد دارند؟ چرا جامعه بین‌المللی، آمریکا و سازمان ملل‌متحد نگفتند نه! پلیسی در داخل کمپ نخواهد بود. این یک کمپ امن است، اگر شما نگران آزادی تردد هستید می‌توانید پلیس را در بیرون کمپ مستقر کنید که اطمینان یابید کسی آنجا را ترک نمی‌کند. ولی اگر شما پلیس را در داخل کمپ مستقر کنید خواهان آزار و مقابله هستید.
چرا جامعه بین‌المللی، آمریکا و سازمان ملل‌متحد به عراقیها نگفتند نه! چون ما قدرت نداریم! چون آنها کشور مستقلی هستند! چون عراقیها علاقه‌یی به تسلیحاتی که ایالات متحده قرار است به آنها بدهد ندارند! چرا نگفتیم نه؟
چرا نایستادیم و بگوییم یادداشت تفاهم نقض شده است. همان یادداشت تفاهمی که سازمان ملل‌متحد درست کرد. سازمان ملل‌متحد حتی اجرا نمی‌کند. سازمان ملل‌متحد حتی یادداشت تفاهمی را که سفیر کوبلر امضا کرده اجرا نمی‌کند. همین الآن هم در رابطه با اموال منقول ساکنان و خودروها نقض شده است. ستون فقرات سازمان ملل‌متحد کجاست؟ چرا به دولت عراق نمی‌گوید شما این را امضا کردید که اموال منقول ساکنان و خودروها به کمپ لیبرتی می‌آیند. تمام. تمام.
کمیساریای عالی پناهندگان می‌گوید آزادی تردد یک اصل اساسی است و یک مدرکی که۱۰روز پیش منتشر کردند و گفتند آزادی تردد برای هر کمپ پناهندگی اساسی است. ولی دولت عراق می‌گوید آزادی تردد وجود ندارد. چرا ما مخالفت نکردیم که کمپ اولیه قرار بود عملاً ۱۰-۱۵ برابر مساحت این کمپ باشد. چرا ما مخالفت نکردیم که هیچ امکانات رفاهی وجود ندارد، هیچ جایی برای زنان وجود ندارد، هیچ امکانی برای معلولین و بیماران وجود ندارد. چطور به خود جرأت می‌دهند که بگویند این کمپ استانداردهای اولیه را برآورده می‌کند. این یک موضوع انسان‌دوستانه است و درضمن این‌جا همواره به‌عنوان یک ایستگاه موقت انتقال مورد اشاره قرار گرفته است. در همین حال اعتراف می‌کنند که روند مهاجرت برای بعضی از ساکنان اشرف ممکن است تا ۲سال طول بکشد. آیا کسی این‌جا فکر می‌کند که ۲سال موقت به‌نظر می‌آید؟ و این بهانه‌یی است که آنها برای کمپ استاندارد پایین در نظر بگیرند، با این بهانه که وقتی این فقط یک کمپ موقت است هیچ‌کس این‌جا درازمدت نخواهد ماند. ۲سال خیلی طولانی است. چه اشکالی دارد که اجازه بدهید ۲۳مقام پیشین دولتهای آمریکا، فرمانداران، وزرا، ژنرالها، اطلاعات مرکزی و اف.بی.آی، به آنجا بروند. ما آماده‌ایم به خرج خودمان آنجا برویم و می‌خواهم روی این تأکید کنم، چونکه طرف مقابل برایش خیلی مسأله است که نکند ما هزینه سخنرانی دریافت کنیم! تمام ۲۳نفر ما آماده هستیم که برویم. به خانم رجوی گفتیم به خرج خودمان می‌رویم تا کمپ را ببینیم.
از ما تشکر نکنید ما هنوز نرفته‌ایم و دلیل این‌که نرفته‌ایم این است که دولت عراق گفته نه. سازمان ملل‌متحد و آمریکا کجا هستند؟ مگر ما در آنجا چکار خواهیم کرد؟ آیا ما خرابکار خواهیم بود؟ آیا به نوعی امنیت دولت عراق را تضعیف خواهیم کرد با رفتن به آنجا و با این‌که ببینیم کمپ استانداردهای اولیه را دارد؟! خانمها و آقایان این یک جوک است. آنها اول گفتند ما باید تا ۳۱دسامبر از آنجا خارج شده باشیم، آن هم درحالی که دیدیم هیچ چیزی تا ۳۱دسامبر آماده نبود! و تا حالا هم تنها یک هفتم آن یکی کمپ آماده شده! بعضی وقتها در سیاستهای دولتی وقتی طرحی دارید و طرح عملی نیست، شما آن را مختومه اعلام می‌کنید. ما باید این را مختومه اعلام کنیم و بگذاریم همه در اشرف بمانند.
در آخر می‌خواهم درباره آمریکا صحبت کنم. سفیر دانیل فیرید در ۷فوریه گفت «ایالات متحده در عراق حق حاکمیت ندارد. عراق حق حاکمیت دارد». و این طرز تفکری است که دولت ما از اول داشته ولی کاملاً بی‌معنی است. من یک سؤال تاریخی از شما می‌خواهم بپرسم: آیا ایالات متحده در کوزوو حق حاکمیت داشت که ما از نیروی هوایی‌مان برای نجات بیش از ۱میلیون مسلمان از نسل کشی، استفاده کردیم؟ البته ما در کوزوو حق حاکمیت نداشتیم. آیا ایالات متحده در بنغازی در لیبی حق حاکمیت داشت وقتی پرزیدنت اوباما حملات هوایی ناتو را سازماندهی کرد که دولت لیبی را سرنگون کرد و صدها هزار نفر از مردم بنغازی را از نسل‌کشی نجات داد؟ نه ما آنجا حق حاکمیت نداشتیم ولی عمل کردیم، ما قدرت نشان دادیم، ما گرده نشان دادیم، ما شجاعت نشان دادیم، ما کار درست را کردیم. بله ما شاید به‌طور تکنیکی حق حاکمیت نداشته باشیم ولی این‌که ایالات متحده بایستد و بگوید نه و یک انتقال معقول، اگر ما قرار است به کمپ لیبرتی برویم اطمینان یابیم که حقوق بنیادین در لیبرتی حفاظت می‌شوند و هیچ‌کس دوباره مورد آزار قرار نمی‌گیرد و کشته نمی‌شود، در این مورد ایالات متحده مسئولیتی بیشتر و فراتر از کوزوو و بنغازی دارد. در آنجا ما به بهترین سنت ایالات متحده آمریکا عمل کردیم، سعی برای حفاظت از آزادی و حقوق‌بشر بنیادین افراد در هر جای این جهان که همواره من را در سرتاسر زندگیم مفتخر کرده که یک آمریکایی باشم. ما به این سنت عمل کردیم. ولی این‌جا ما یک سطح دیگری از مسئولیت اخلاقی و حقوقی داریم. چون وقتی ساکنان اشرف سلاحهایشان را تحویل دادند و ژنرال فیلیپس به من گفت که آنها رزمندگانی عالی بودند و نفرات به خوبی می‌توانستند از آن سلاحها برای دفاع از خود استفاده کنند. وقتی آنها سلاحهایشان را تحویل ارتش آمریکا دادند، هر کدام از آنها یک قرارداد امضا شده از ایالات متحده دریافت کرد که ما از آنها محافظت می‌کنیم. من یک وکیل بودم و یک وکیل هستم و یک وکیل فعال بودم و وکیل خوبی بودم. این قرارداد وقتی ایالات متحده حق حاکمیت را به ارتش عراق و پلیس عراق در سال ۲۰۰۹ داد تمام نشد. این قرارداد، این قول قانوناً پابرجاست و از نظر اخلاقی پابرجا می‌ماند. بنابراین اگر ما در بنغازی عمل کردیم، اگر در کوزوو عمل کردیم، باید در اشرف عمل کنیم. باید ایالات متحده همان چیزی که همیشه بوده باشد، یعنی محافظ آزادی، دموکراسی و کرامت انسانی و حقوق در سراسر جهان باشد.
زمان آن است که حرف زدن تمام شود، زمان آن است که آمریکا و سازمان ملل‌متحد گرده نشان دهند
و من دیگر نمی‌خواهم بشنوم که آنها یک کشتار را محکوم کنند، یعنی اگر چنین چیزی اتفاق افتاد، بعد محکومیت صورت گیرد. و اگر ما کنار بایستیم و بگذاریم دوباره اتفاق بیفتد، شرممان باد!
لارش ریسه: متشکرم فرماندار رندل، حالا صحبت را به وزیر اندرو کارد می‌دهیم. او در دولت آمریکا بود و گروه عراق پرزیدنت جرج بوش را هدایت می‌کرد، بفرمایید.
اندرو کارد، رئیس دفتر رئیس‌جمهور آمریکا ۲۰۰۱ ـ ۲۰۰۶:
درود به همه شما. بسیار خوشوقتم که با بسیاری از شما برای مدت طولانی در ارتباط بوده‌ام. رئیس‌جمهور منتخب خانم رجوی، یک دوست فوق‌العاده و یک متحد آموزنده و یک دوست برای مردم مشتاق آزادی در سراسر جهان بوده که درباره آزادی صحبت می‌کند.
شما در زمان بسیار مهمی گردهم آمده‌اید. چون امروز روزی نمادین است، روز نمادینی که بسیاری از هموطنان شما فداکاری کردند، در انقلابی که بسیاری از شما فکر می‌کردید دولتی متعلق به شما را به ارمغان می‌آورد، ولی دولتی بود که شما را نفی کرد. بنابراین امیدها و انتظاراتتان ضربه خورد. شما در تبعید، دارای رهبری قوی هستید، با احساس و با اعتقاد درباره شیوه درست زندگی و بهتر کردن زندگی سایرین. شما این آرمان را در خارج از خانه تبدیل به خانه‌ای کردید. در شهری که شهر نبود ولی شما آن را شهر کردید. شما تبعید شده بودید ولی گردهم آمدید و افراد بزرگی شدید. افرادی که با هم هستید و یکدیگر را درک می‌کنید و چیزی فراتر از فقط مدیریت خوب ارائه کرده‌اید. شما در واقع مسکن خوب تهیه کردید. هنرهای عالی و فرهنگ، و آرمانها و آرزوها.
من چندان چیزی در مورد شما نمی‌دانستم وقتی اولین بار رئیس ستاد دفتر پرزیدنت بوش شدم. با بدبینی در مورد شما چیزهایی فراگرفتم، نه خوشبینانه، بلکه بدبینانه. وقتی یک شیطان بزرگ خود را درجهان نشان داد و ما در حیرت از شما بودیم و بدبینها آنجا بودند و یک تیم به کمپ اشرف رفت، یک تیم از بدبینها. آنها آمدند و گفتند افراد کمپ اشرف، و من تقدیر می‌کنم از افرادی که امروز در کمپ اشرف هستند، آنها فراتر از همه انتظارات برای همکاری در روندی که به یک زندگی بهتر و دولت بهتر و امیدهای بزرگتر و آرزوهای عینی تبدیل شود عمل کردند.
من در ابتدا بخشی از این توافقنامه نبودم، یک ناظر بودم. من بدبینی را دیدم و امید و تعجبها و تقدیر را دیدم وقتی توافقی حاصل شد. چون این، از انتظارات دولت ایالات متحده بالاتر بود. وقتی عدم اطمینان، قانون رایج بود، افراد مجاهدین محکم ایستادند و به قول خود عمل کردند. و آمریکا قول داد که ما از شما حفاظت می‌کنیم. آمریکا قول داد ما به شما کمک می‌کنیم و طبق کنوانسیون چهارم ژنو، تحت حفاظت به‌رسمیت شناخته می‌شوید. ما این قول را تا وقتی که مسئولیتها به دولت عراق سپرده شد نگه‌داشتیم. من احساس می‌کنم ما هنوز هم قول ایالات متحده را برعهده‌داریم که اطمینان یابیم شما محافظت شده هستید. من به رهبری که شاهد بوده‌ام افراد شما را هدایت می‌کند ارج می‌گذارم. خانم رجوی یک رهبر فوق‌العاده است.
من به شما اعتماد دارم. من به شما ایمان دارم و می‌خواهم بخشی از راه‌حلی باشم که شما فکر می‌کنید درست است. فرماندار رندل یک کار عالی کرد و من آنچه او گفت را تکرار می‌کنم و تکمیل می‌کنم و ارج می‌گذارم. من هم به تنگ آمده‌ام چون فکر می‌کنم افراد شما قول خود را نگه‌داشته‌اند، فداکاری کرده‌اند، یک گام فراتر رفته‌اند، تا حسن نیت، همکاری، و مسئولیت نشان دهند. من ناراحتم که ایالات متحده آمریکا قول داد ولی بعد زمانی که نگه‌داشتن آن آسان نبود، آن قول را به دولت عراق منتقل کرد که عامل رژیم ایران است و این من را ناراحت می‌کند.
بنابراین من با شما به‌عنوان کسی می‌ایستم که وارد شده چون بدبین بودم، یاد گرفتم و دیدم چطور افراد در ایالات متحده انتظاراتشان به‌خاطر حسن نیت افراد شما بسیار بیشتر برآورده شد و با شما می‌ایستم.
بنابراین امیدوارم ایالات متحده رهبری بزرگتری از خود نشان دهد و بگوید تعریف محل استقرار جدید برای ساکنان کمپ اشرف تحت نام کمپ لیبرتی اصلاً یک محل استقرار نیست و شبیه به یک مرکز بازداشتگاه است، برای افرادی که نباید در بازداشت باشند.
شما هیچ کار اشتباهی نکرده‌اید، قولتان را نگه‌داشته‌اید و به آن پایبند بوده‌اید. بنابراین مایلم از شما به‌خاطر صبر و ادراکی که دارید تشکر کنم. چون کارها به سرعتی که باید پیش می‌رفت پیش نرفته است تا اطمینان حاصل کنیم افراد کمپ اشرف از همان آزادیهایی برخوردار باشند که شما به‌عنوان افرادی که با مجاهدین در اروپا یا ایالات متحده هستید، از آن برخوردار هستید. من کماکان معتقدم که ما باید همه کار بکنیم تا راه‌حل خوبی پیدا کنیم.
بنابراین شما افراد خوبی هستید، شایسته نیست شما در لیست آمریکا باشید و من فکر می‌کنم باید در اسرع وقت از لیست خارج شوید. من معتقدم افراد شما واجد ارزشهایی هستند که شایان جشن گرفتن است و وقتی که شروع به جشن گرفتن کردید من هم با شما خواهم بود تا مشوق شما باشم.
متشکرم و خدا پشت و پناهتان.
لارش ریسه: و اکنون نوبت را به عالیجناب ژان پیر برار، عضو مجلس ملی فرانسه می‌سپاریم، وی همچنین رئیس کمیته فرانسوی برای یک ایران دموکراتیک و سکولار می‌باشد.
ژان پیر برار، نماینده مجلس فرانسه - حزب کمونیست:
برار: خانم رئیس‌جمهور، خانمها و آقایان،
خانم رئیس‌جمهور، در این‌جا ما از طیفهای بسیار مختلفی حضور داریم. از جناح چپ گرفته تا راست، و از خیلی از کشورهای جهان.
با این وجود، ما دارای یک نقطه مشترک هستیم و آن همبستگی با مردم ایران علیه دیکتاتوری است که ما را فراتر از تفاوتهایمان، در این‌جا در کنار شما گردهم آورده است. من مدتها پیش در زمان حکومت شاه، فرصت آن را داشتم که به ایران سفر کنم. در شیراز، وقتی به دیدن مکان مقدسی رفته بودیم، با یک مرد جوان آشنا و دوست شدیم. وی ما را شب به خانه‌اش دعوت کرد و با ما برای رفتن به آنجا، قراری در شهر گذاشت. قبل از این‌که وارد خانه‌شان شویم، به ما سفارش کردکه «در خانه اصلاً حرفی در مورد سیاست بر زبان نیاوریم زیرا ممکن است برادرم مرا به ساواک لو بدهد». و زمانی که انقلاب در ایران فرا رسید، ما فرانسویان، فرزندان انقلاب فرانسه، که وقتی ملتی در هر جای کره زمین برای کسب آزادی به‌پا می‌خیزد، هیجان زده می‌شویم، از خوشحالی لرزیدیم. من شخصاً گمان می‌کردم پس از دیکتاتوری بیرحم شاه، چیزی بدتر نمی‌تواند در انتظار مردم ایران باشد. اما بدتر از آن اتفاق افتاد، یعنی دیکتاتوری و فاشیسم مذهبی. دیکتاتوری ملاها. با تمامی عواقب فاجعه بارش.
من صحبتهای فیلیپ دوست بلازی را که پیش از من ایراد کرد، تکرار نمی‌کنم. این خود، گواه دیگری است که از چپ و راست، ما دارای یک نقطه مشترک هستیم. زیرا به‌طور معمول، ما بیش از این‌که از یکدیگر حمایت کنیم، با هم به مقابله می‌پردازیم. و خوب، ما تا همینجا دستاوردهای زیادی در این مبارزه داشته‌ایم. امری که گواه بر این است که اقدامات ما تعیین‌کننده است تا عدالت به مردم ایران و به‌ویژه، به ساکنان کمپ اشرف برسد. وضعیت تغییر کرده است. به‌عنوان مثال، و این اصلاً آسان به نظر نمی‌رسید. منظورم به تعویق افتادن ضرب‌الاجل علیه ساکنان کمپ اشرف است. همچنین، تمامی اقداماتی که برای خارج ساختن مجاهدین از لیست انجام گرفت. همینطور، در پی اقدام تحریک آمیزی که توسط دولت فرانسه در اورسور اواز صورت پذیرفت، در تمامی این رویدادهای قضایی و پس از سالها اقدامهای مختلف، در نهایت عدالت پیروز شد و حکم داده شد که پرونده مزبور خالی بوده است. سپس، ما در مجلس ملی توانستیم اکثریتی از نمایندگان فرانسوی را در کنار هم گرد آوریم که برای یک ایران دموکراتیک و مبتنی برجدایی دین از دولت، فعالیت می‌کنند. ایرانی که همان‌طور که مجاهدین هم خواهان آن هستند، هر فردی در داشتن هر عقیده آزاد خواهد بود، در باورهایش آزاد خواهد بود. و در کشور ما که بر اساس قانون لائیسیته زندگی می‌کنیم، این یک هدفی است که به‌طور خاص برای ما عزیز است.
ما اقداماتی در نزد مقامات فرانسوی به‌عمل آوردیم و می‌توانم به شما بگویم که آنقدرها هم آسان نبود زیرا منافعی در ایران هست. من نمی‌دانم که فرانسوی هستند یا نه، ولی در هر صورت، شرکتهای بزرگی هستند که مقرهایشان در کشور ماست. همان‌طورکه می‌دانید، اغلب مواقع در مناقشات، بوی نفت است که به نوعی حکم می‌راند. و در ایران هم، اگر به‌دنبال رد پای شرکت توتال بگردید، سرچشمه فسادها را پیدا می‌کنید. روابط دوجانبه بین دولت فرانسه و ملاها بر همین منوال شکل گرفته است. بنابراین، ما اقداماتی نزد مقامات فرانسوی و عراقی به‌عمل آوردیم تا این‌که سرانجام، صدای ایرانیان به گوش آنها برسد و فرانسه، که به کشور حقوق مشهور شده، موضع روشنی بگیرد. ما در مقابل خود، دولت عراق را داشتیم با زبانی دوگانه که حاکم آن فردی سر سپرده به ملاهاست. امروزه، هدف ساکنان اشرف، که ما هم باید از آنان در راستای آن حمایت کنیم، کسب تضمینهایی است که انتقال از اشرف به کمپ لیبرتی در نزدیک بغداد را امکانپذیر و تضمین کند. مذاکراتی صورت گرفت ولی با یک ویژگی خاص: ساکنان اشرف در هیچ مرحله‌یی شرکت داده نشدند. البته، آقای مارتین کوبلر، نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل، آمد و شدهایی انجام داد. ولی امروزه می‌توان گفت تضمینهای مناسب آن‌گونه که باید و آن‌گونه که انتقال امن ساکنان اشرف را ممکن سازد، داده نشده‌اند
تجربه ۲۴ماهه گذشته نشان‌دهنده فریبکاری و دورنگی دولت مالکی است که به‌عنوان نوکر حلقه بگوش ملاهای ایران عمل می‌کند. بنابراین، اشرف یک آرمان انسانی است. اشرف، در ورای همه ملاحظات سیاسی، هرچند که واقعی هستند، مسأله حفظ جان این زنان و مردان است، نه تنها زندگی، بلکه کرامت آنها. ملل‌متحد نباید تن به این نمایش مسخره بدهد تا موجب خدشه‌دار شدن اتوریته و آبروی آن نشود. ما امروز سالگرد انقلاب ایران را گرامی می‌داریم. وظیفه ما، در چارچوب وفاداریمان به همه ملتهایی که برای آزادی خود به‌پا می‌خیزند این است که در کنار ساکنان اشرف باشیم تا زمانی که به حرفهای آنها گوش فرا داده شود. و بهترین وسیله برای این منظور، نگارش یک سند کاری است در مورد ترتیبات مربوط به انتقال. سندی که به‌طور مشترک توسط نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل متحد، مقامات عراقی و نمایندگان اشرفیها تنظیم شود. در غیراین صورت، تجربه نشان می‌دهد که نمی‌توان چک سفید داد، نمی‌توان اعتماد کرد. خوب، ما موفقیتهایی به‌دست آورده‌ایم. ولی به اقدامات خود ادامه دهیم، صفوف خود را با عزم راسخ فشرده‌تر سازیم تا هدفمان محقق شود، بدین ترتیب، یک مرحله نه تنها به نفع ساکنان اشرف، بلکه علیه فاشیسم مذهبی در تهران، با موفقیت پشت سر گذاشته شود. زیرا ملاها بر روی نابودی اشرفیها سرمایه‌گذاری کرده‌اند. این یک دلیل کافی است برای این‌که ما هم برای حفاظت از آنها، این مبارزه را به پیش ببریم.
لارش ریسه: اکنون نوبت را به مؤسس فروم اقتصادی و اجتماعی زنان می‌سپاریم، این فروم شبیه فرم اقتصادی داووس می‌باشد. خانم اود دو توئن بفرمایید.
اود دوتوئن، بنیانگذار فوروم زنان برای اقتصاد و جامعه در فرانسه:
خانم رئیس، خانمها، آقایان
من ترجیح می‌دادم امروز در فضای دیگری سالگرد انقلاب را با شما جشن بگیرم. من دلم می‌خواهد امروز به‌طور خاص برای شما زنان کمپ اشرف چند کلمه مملو از امید بیان کنم.
آرزوهایی که قلب را گرم می‌کند ما به خوبی در بهار گذشته یا به عبارتی در بهار عرب لمس کردیم. یک بانوی عرب روزی به من گفت: «نباید اسم این بهار را بهار یاس بگذاریم بلکه باید آن را بهار شرافت بنامیم».
اگر زنان جبهه آزادی البته در کنار مردان چون هر دو مکمل هم هستند، خود را سازماندهی کنند، بهتر از طرف مقابل، قطعاً پیروزی با ما خواهد بود.
در اشرف، در مبارزه علیه انتگریسم مذهبی، جامعه‌ای بنا شده و شهری بر مبنای آزادی و برابری بین زن و مرد تشکیل شده است. جامعه‌ای که هیچ‌کس قصد حذف دیگری را ندارد بلکه برعکس، مبنای رابطه، احترام متقابل بوده است. یک جامعه‌ای بر مبنای مساوات در متنوع‌ترین نوع آن که به اهمیت اداره امور توسط زنان پی برده است. فکر می‌کنم همه ما همواره تعجب می‌کردیم که چگونه در اشرف این زنان با صلاحیت هستند که پیچیده‌ترین مذاکرات را به پیش می‌برند. مذاکراتی که زندگی ۳۴۰۰نفر به آن بسته است؟ همه ما از شهامت این زنان تعجب می‌کردیم که چگونه در کنار مردان در مقابل حمله نیروهای عراقی در ژوئیه۲۰۰۹ و آوریل۲۰۱۱، ایستادگی می‌کردند.
تا‌کنون رژیم ایران نتوانسته است از پس این زنان و این مردان برآید. زنان و مردانی که مصمم هستند به اهداف خود برای بنا کردن یک جامعه عادلانه، آزاد، مبتنی بر جدایی دین از دولت و کثرت‌گرایی دست یابند. رژیم ایران به همین دلیل سعی می‌کند با فشار آوردن بر روی متحد عراقی خود، کمپ اشرف را از میان بردارد و این تجربه فوق‌العاده درجامعه را از بنیان براندازد.
امروز، دولت عراق می‌خواهد کمپ لیبرتی، که چه اسم بی‌مسمایی است، را تبدیل به یک زندان کند و اشرفیها را وادار سازد تا بدون دادن حداقل امکانات زندگی، در آن مستقر شوند.
این به هیچ‌وجه قابل‌قبول نیست و این شرایط را نبایستی پذیرفت. کمپی که دیواری به ارتفاع ۴متر دور آن، با ممنوعیت خروج از اردوگاه، ایستگاههای پلیس داخل آن، با حضور دهها پلیس در یک منطقه کوچک و محدود که بیش از ۱۰۰۰ زن در آن باید زندگی کنند. باز هم تکرار می‌کنیم که این قابل‌قبول نیست که بگذاریم چنین کاری صورت بگیرد.
چرا که طی حملات قبلی به ساکنان اشرف، عوامل رژیم ایران در بین نیروهای عراقی به‌شدت نفوذ کرده بودند و زنان اشرفی را مورد تهاجم، تهدید و حمله قرار دادند. به یاد آوریم که ۸آوریل گذشته، ۸زن به قتل رسیدند. به همین دلیل مایلم امروز بر این نکته تأکید کنم که این غیرقابل‌قبول و تحمل است که پلیسهای عراقی مسلح در داخل این کمپ حضور داشته باشند. در این صورت ساکنان اشرف حق دارند از اقامت در کمپ لیبرتی خودداری کنند. همچنین می‌خواستم بگویم که باید حیطه اختصاصی، حقوق و آزادی این زنان و مردان کاملاً محترم شمرده شود.
آنها باید بتوانند به وکلایشان دسترسی داشته باشند. به خدمات پزشکی مثل هر انسان دیگر دسترسی داشته باشند. به‌خصوص به کرامت و غرور آنها به‌عنوان یک مبارز احترام گذاشته شود. سازمان ملل متحد، اتحادیه اروپا و آمریکا باید جلو تحمیل این شرایط غیرقابل تحمل به ساکنان اشرف را بگیرند.
من صبحتهایم را با چند کلمه درباره زندگی شروع کردم. می‌خواهم برای پایان صحبتهایم با ارسال این پیام به‌خصوص برای زنان شجاع اشرف، که منبع امید برای زنان ایرانی هستند، همچنین برای تمام زنان منطقه که در همبستگی با شما هستند، به شما بگویم که هرگز شما را رها نخواهیم کرد. بدانید که ما همیشه با قلبمان، با فکرمان، با کلماتمان با شما هستیم.
از شما خانم رئیس‌جمهور به‌خاطر این‌که به من فرصت دادید، با نگرش دیگری صحبت کنم، تشکر می‌کنم.
لارش ریسه: اکنون نوبت را به وزیر اسپنسر آبراهام، وزیرپیشین انرژی در کابینه پرزیدنت جرج بوش می‌سپاریم. شما بسیار خوش آمدید.
اسپنسر آبراهام، وزیر انرژی آمریکا ۲۰۰۱ - ۲۰۰۵:
عصر به خیر. خانم رئیس‌جمهور رجوی، خوشحالم که این‌جا با شما و با همه نفرات این‌جا و با همه آنها که فیلم این جلسه را نگاه می‌کنند و می‌شنوند، همراه باشم، افرادی که به آزادی و دموکراسی ایمان دارند و با تمام ذرات وجودشان را برای رسیدن به آن متعهد هستند. این یک آرمان بزرگ است و بسیار افتخار می‌کنم که بخشی از آن باشم. در دوره کاریم این فرصت را داشتم که روی چندین موضوع از این موضوعات کار کنم. موضوعاتی که به رژیم ایران مربوط می‌شد، چه وقتی در سنای آمریکا بودم و چه وقتی که در کابینه ایالات متحده بودم.
مفتخرم که قاطعانه علیه آن رژیم ایستادم و به‌طور خاص مفتخر و خوشحالم که با شما در مورد موضوعاتی که ما را این‌جا گرد آورده است، بایستم. ما وارد دوره جدیدی در خاورمیانه شده‌ایم. وقایع در مصر و تونس و لیبی و جاهای دیگر نشان داد که مردم می‌خواهند صدایی داشته باشند. آنها آزادی و دموکراسی می‌خواهند. و سؤالی که با آن مواجهیم این است که آیا همان تشویقی که به مصریها و لیبیایی‌ها و سایر آزادی‌خواهان در سراسر خاورمیانه و شمال آفریقا داده شد، به آنهایی که دنبال آرمانهای دموکراتیک در ایران هستند داده خواهد شد؟ ایالات متحده و جامعه بین‌المللی باید به این سؤال به‌وضوح و شفافیت پاسخ دهند و پاسخ باید آری باشد.
بعضی از چیزهایی که باید صورت گیرد روشن هستند. اول در مورد موضوع اتمی نباید اجازه داده شود برنامه اتمی رژیم ایران پایه توانایی تسلیحات اتمی را برای این رژیم فراهم کند. به‌علاوه رژیم ایران نیاز ندارد که در رابطه با انرژی، یک استراتژی اتمی را دنبال کند چون پایه سوخت داخلی دارد، گاز و نفت دارد که نیازهای انرژی‌اش را تأمین کند. به نظر من آژانس بین‌المللی انرژی اتمی برای مدت طولانی روی این موضوع به‌اندازه کافی قوی نبوده است. موضوع این برنامه باید فشرده باشد و هر تلاش ممکنی باید صورت گیرد تا دسترسی آنها به تواناییهای بیشتر را محدود کند. فکر می‌کنم همه ما امروز یک موضوع ساده را درک می‌کنیم که سیاست تعامل با رژیم ایران موفق نشده است. باید به این موضوع اذعان شود. ایالات متحده و سایرین با سیاست تعامل به رژیم ایران زمان داده‌اند که توانایی اتمی خود را شکل بدهد، آیا می‌توانیم بگوییم رابطه ایالات متحده و رژیم ایران، بین جامعه جهانی و رژیم ایران، امروز بهتر از قبل است؟ بهتر از ۵ یا ۱۰سال پیش است؟ من می‌گویم پاسخ این سؤال «نه» است. تاریخ به ما درسهای مشخصی داده است که ما غالباً فراموش می‌کنیم. یکی از آن درسها این است که آنهایی که رژیمهای سرکوبگر را اداره می‌کنند و با اعمال زور حاکمیت می‌کنند، تنها زبان قدرت را می‌فهمند، آنها دیپلوماسی را به‌عنوان یک خیابان یکطرفه می‌نگرند. اگر کمک کند آنها به هدفشان برسند، دیپلوماتیک برخورد خواهند کرد. اگر نکند آنها این‌طور نیستند. وقتی به آنها امتیاز داده می‌شود پاسخ همیشه یکی است. آنها می‌گویند بسیار متشکریم ما این امتیازات را می‌گیریم و در مورد چیزی که در مقابل از ما خواستید فکر می‌کنیم. این دقیقاً آن کاری است که رژیم ایران در رابطه با لیست‌گذاری مجاهدین انجام داده است. آنهایی که فکر می‌کردند هدیه دادن لیست‌گذاری مجاهدین به رژیم ایران، یک رژیم مدره به همراه می‌آورد، ثابت شد که اشتباه می‌کردند. اشتباه در برنامه هسته‌یی آنها، اشتباه در مورد مداخله این رژیم در سایر کشورها و اشتباه در مورد سرکوب حقوق مردم خودشان. زمان آن است که این لیست‌گذاری یک بار و برای همیشه خاتمه پیدا کند.
این یک استراتژی سیاسی بود که وارد زمانهای سختی شده است. تعامل همیشه ناموفق نبوده است ولی نتیجه نمی‌دهد، باید که به آن اعتراف کنیم و جلو برویم. علاوه بر این تعامل موفق‌تر است، اگر از موضع قدرت انجام شود. ایالات متحده تاریخچه طولانی از تشویق آرمانهای دموکراتیک دارد و دلیلی وجود ندارد که از این برخورد در رابطه با رژیم ایران استفاده نشود. هیچ دلیلی وجود ندارد که رژیم ایران را از سایرین نظیر مصر و لیبی از نظر اهمیت استراتژیک یا شرایط متمایز کنیم. به‌علاوه و مهمتر این‌که نقش رژیم ایران برای بی‌ثبات کردن سایر دولتهای دوست آمریکا بیشتر یک سیاست قاطع‌تر ایالات متحده در رابطه با این رژیم ایران را ایجاب می‌کند. بنابراین توجیهی وجود ندارد که تماشاچی باشیم. آن هم در شرایطی که نیروهای دموکراسی در ایران سرکوب می‌شوند و رژیم ایران بر اساس سلطه‌جویی و سرکوب بنا شده است نه بر اساس اراده مردم، و هرگونه کوتاه آمدن رژیم از سرکوب و کنترل، باعث می‌شود رژیم شکست بخورد. حتی گسترش حقوق معمولی برای سخن گفتن، رژیم را ساقط می‌کند. من به این باور دارم، چون فکر می‌کنم رهبری رژیم در آنجا ضعیف است و آن را می‌داند. من فکر می‌کنم زمان آن است که رژیم ایران برود و شما آن تغییری را که ضروری است نمایندگی می‌کنید.
در مورد شرایط ناهنجاری که در رابطه با کمپ اشرف وجود دارد، خلاصه بگویم ایالات متحده تعهد اخلاقی برای حفاظت از افراد آنجا دارد. حقایق آن بسیار روشن است و شما آنها را می‌دانید. جایی که عراقیها می‌خواهند ساکنان اشرف به آنجا بروند آنطور که پیشنهاد کرده‌اند دیگر یک کمپ نیست، بلکه یک زندان است. در محل پیشنهادی جدید، ساکنان دسترسی به وکیل ندارند، دسترسی به خدمات پزشکی ندارند، امکان پذیرش اعضای خانواده ندارند، دسترسی به اموال خود ندارند، آزادی ترک کمپ را ندارند. بااین‌حال اسم این تأسیسات را کمپ لیبرتی گذاشته‌اند. من می‌خواهم بدانم که کمپی که اسم آن کمپ بازداشتگاه باشد دیگر چه خواهد بود! این بی‌معنی است. و اگر سازمان ملل‌متحد معتقد است که آن چیزی که وارد آن شده‌اند صحیح است باید از خودشان شرمگین باشند آنها این محل را تأیید کرده‌اند
اگر واقعاً معتقدیم که جامعه بین‌المللی نقشی برای ایفا کردن دارد، این مسئولیت ماست همان‌طور که در لیبی بود که از کشتار جلوگیری کنیم و اگر ما می‌توانیم این را در لیبی بکنیم قطعاً می‌توانیم آن را در کمپ اشرف بکنیم و افرادی که آنجا هستند را حفاظت کنیم.
تنها چیزی که می‌توانم بگویم این است. این نیاز به مصمم بودن دارد، خوشبختانه شما این را دارید، نیازمند متحدان قوی است، هم در دولت ایالات متحده و هم درجامعه اروپا و سازمان ملل‌متحد و فشار آوردن زیاد به همه این افراد است، به‌خصوص آنهایی که آماده‌ایجاد تغییرند اگر موضعشان را عوض کنند. ولی شما قدرت آن را دارید که این کار را بکنید. نهایتاً شما چیزی دارید که مهمتر از هر چیز دیگری برای شماست و آن این است که شما نمایندگی کننده یک هدف قوی اخلاقی هستید و نیروهای تاریخ و توسعه انسانی در طرف شما هستند. چون نیروهای تاریخ در کره ما بسیار روشن هستند. شما متحدان فوق‌العاده‌ای این‌جا دارید و سایرین که در گذشته از آنها شنیده‌اید. و این بستگی به همه دارد که صحبتها پیش برود و صحبتها به‌عمل تبدیل شود و این کاری است که باید بکنیم. و با خواست خدا این کار موفق خواهد بود.
بسیار متشکرم.
لارش ریسه: سخنران بعدی، فرماندار نیومکزیکو از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۱ که پیش از آن سفیر دولت کلینتون در سازمان ملل‌متحد و و وزیر انرژی آمریکا بوده است. آقای ریچاردسون همچنین کاندیدای ریاست‌جمهوری آمریکا بوده است. خوش آمدید و برای سخنرانی بفرمایید.
بیل ریچاردسون، کاندیدای ریاست جمهوری، وزیر انرژی ۱۹۹۸- ۲۰۰۱، سفیر ایالات متحده در ملل‌متحد ۱۹۹۷- ۱۹۹۸، فرماندار نیومکزیکو ۲۰۰۳-۲۰۱۱:
خیلی متشکرم، از دیدارتان خوشوقتم. مایلم از خانم رجوی و جنبش مقاومت ایران تشکر کنم. این یک پنل برجسته است
آمریکایی، اروپایی، آفریقایی، نظامی، دیپلوماتیک، سیاستمدار، بهترین سیاستمداران
من فکر می‌کنم اگر هدف واحدی باشد که همه ما به‌خاطر آن این جا جمع شده باشیم، اول برقراری دموکراسی در ایران است.
دوم، ما خواهان این هستیم که از ساکنان کمپ اشرف که به‌اندازه کافی مرارت دیده‌اند، حفاظت کنیم. از آنها در مقابل حمله دفاع کنیم و در مورد رعایت اصول حقوق‌بشر درحق آنها مطمئن شویم. اگر به کمپ لیبرتی منتقل می‌شوند الزامات کافی در اختیار داشته باشند، امکانات حفاظت‌شده وجود داشته باشد. تضمینهای بسیاری نیز مورد نیاز است.
سوم، برای آن‌که اهداف ما محقق شود، و این جنبش تقویت شود، امید من این است که دولت آمریکا سازمان مجاهدین خلق ایران را از لیست خارج کند. فکر می‌کنم این امر از اهمیت حیاتی برخوردار است. و چند سخنران این را مطرح کردند، زیرا بهار عرب که در تونس شروع شد با خودسوزی یک جوان میوه فروش آغاز گـشت و کاری که او کرد توجه تمام انسانهای آزادیخواه در هرکجا را جلب کرد، به‌ویژه در خاورمیانه، در مصر، تونس، یمن و در سوریه امروز. ما باید بایستیم و امروز باید در کنار مردم سوریه بایستیم زیرا که حکومت آنها، سرکوبشان می‌کند. همان‌طور که مردم در ایران سرکوب می‌شوند. زیرا که در سازمان ملل‌متحد در هفته گذشته قطعنامه‌یی که می‌خواست دولت سوریه را محکوم و تحریم کند، توسط روسیه و چین وتو شد. بنابراین چیزی که باید روی دهد، یک ائتلاف بین‌المللی است.
مقطع ۳ماه یا ۶ماه آینده و تا پایان سال بسیار مهم است. زیرا این سالی سرشار از شرایط قابل‌توجه است، جنبشهای سیاسی، انتخابات، درجه حرارت در برخی از کشورها، من فکر می‌کنم این شرایط فرصت بی‌نظیری در اختیار ما قرار می‌دهد تا موضوع ما به پیش برود. تا هنگامی که ما یک کنفرانس دیگر مانند این داشته باشیم خواهیم دید که ساکنان اشرف در امن و امان و سلامت و حفاظت‌شده خواهند بود.
شرایط دیگری که در مسائلی که اکنون روی می‌دهد تأثیر می‌گذارد، کدامها هستند؟ یکی از آنها آن چیزی است که در کشور من روی می‌دهد و آن انتخابات ریاست‌جمهوری است، و من فکر می‌کنم که مردم آمریکا بسیار با مقاومت ایران هستند. آنها با شما هستند. اما این حمایتها باید به اقدامات سیاسی تبدیل شوند.
آمریکا در حال بررسی لغو نامگذاری مجاهدین است. به عبارت دیگر جلسات برگزار می‌شود. آیا باید اتفاق بیفتد یا نه؟ کارشناسان زیادی در این موضوع وجود دارند، نظامی، مشاوران امنیت ملی، که می‌توانند در این مورد سخنان بیشتری بگویند. اما به نظر من نامگذاری آنها باید لغو گردد. به نظر من دادگاهها و افکار عمومی، اتحادیه اروپا و بسیاری دیگر در سراسر دنیا احساس می‌کند لازم است مقاومت ایران را تقویت کنیم. آنهایی را که از دموکراسی در ایران سخن می‌گویند، تقویت کنیم تا پیش بروند.
من به شرایط در سوریه اشاره کردم، این موضوع چه ربطی به ایران دارد؟ واضح است که ارتباط زیادی وجود دارد، حکومت سوریه وابسته به رژیم ایران است. حکومت سوریه توسط رژیم ایران حمایت می‌شود. حماس و حزب‌الله با اسلحه و تأمین مالی حمایت می‌شوند و حکومت سوریه به‌عنوان وابسته رژیم ایران اکنون دچار مشکل جدی است. ممکن است اسد اندکی دیگر دوام بیاورد، اما دیکتاتورهای خونریز سرانجام سرنگونی می‌شوند و من فکر می‌کنم این، تنها مسأله زمان است.
و بالاخره، من به سیاست بین‌المللی آمریکا و اروپا نسبت به ایران اشاره می‌کنم. می‌دانیم که مذاکرات با رژیم ایران شکست خورده است. جامعه بین‌المللی از آنها خواسته است فعالیت اتمی خود را قطع کنند اما رژیم ایران آن را رد کرده است. در مذاکرات ترکیه آنها با جامعه بین‌المللی رفتاری سخیف داشتند. آنها جامعه بین‌المللی را به این سمت بردند که بله ما مذاکره می‌کنیم، اما در اساس هیچ نبود. بنابراین من فکر می‌کنم رژیم ایران با جاه‌طلبیهای اتمی برای جامعه بین‌المللی غیرقابل‌قبول است و سیاست ما باید چنین باشد. اما آن چه که در سال گذشته تغییر کرد اعمال تحریمها علیه این رژیم بود، زیرا که کشورهای بیشتری در آن شرکت کردند و فعالانه شرکت کردند.
برخی کشورها تحریم نفتی را اعمال کردند، تحریمهای بانکی را هم اضافه کردند. آنها بانک مرکزی رژیم ایران را هم تحریم کردند. آنها شیوه‌های مختلف انتقال پول را هم تحریم کردند. تا آن جا که رژیم ایران یک تهدید غیرمسئولانه کرد که تنگه هرمز را برای نقل‌وانتقال نفت خواهد بست. با توجه به تدابیر جامعه بین‌المللی و آمریکا برای اقدامات بازدارنده و پا پیش گذاشتن عربستان سعودی برای این‌که اجازه ندهد اقدامات رژیم نتواند نقل‌وانتقال نفت را به خطر بیندازد.
شرایط هنوز خطیر است. اما رژیم ایران درصدد اتخاذ اقدامات غیرمسئولانه است، چرا که ضربه خورده است و اوضاع تغییر کرده است.
آنها دارند فشار بین‌المللی را لمس می‌کنند. آنها دارند احساس می‌کنند که وابستگان آنها مثل حکومت سوریه در حال خفه شدن هستند. بنابراین شرایط اکنون به‌طور نسبی متفاوت است و الآن زمانی است که باید روی این رژیم فشار گذاشت. اکنون زمان اتخاذ تصمیمهای سخت است. اکنون زمان حفاظت از حقوق‌بشر در کمپ اشرف است. اکنون زمان داشتن ائتلاف اتحادیه اروپا و آمریکا و افرادی مانند شماست. مطمئناً جنبش مقاومت، گروهی که این جا تحت رهبری خانم رجوی است، از رسانه‌های جمعی، جوانان، زنان و پیامی که توسط این کنفرانس فرستاده می‌شود استفاده می‌کند. لذا من یکبار دیگر در این جا در کنار شما هستم.
و می‌خواهم از همه کسانی که مدتها قبل از من در این موضوع بوده‌اند تشکر کنم.
لارش ریسه: متشکرم آقای ریچاردسون، حالا ما مفتخریم که نوبت سخنرانی را به نخست‌وزیر پیشین ایرلند بدهیم. سفیر بروتون
جان بروتون، نخست‌وزیر ایرلند ۱۹۹۴- ۱۹۹۷:
خانم رجوی، دوستان،
من به‌اندازه کافی سن دارم که ۳۳سال پیش قیام دموکراتیک مردم ایران برای سرنگون کردن رژیم پادشاهی را به یاد بیاورم و امید زیادی که مردم در آن زمان داشتند را به یاد دارم حالا زمان آن است که این سالگرد را با بازگشت به امید برای تغییر دموکراتیک در ایران مشخص کنیم.
بسیاری هستند که با تأسف و ناراحتی می‌گویند هیچ آلترناتیوی به جای مجازاتها و تهدید به خشونت برای منصرف کردن رژیم تهران از مسیر احمقانه‌ای که در حال حاضر دنبال می‌کند وجود ندارد. ولی من معتقدم و قویاً معتقدم که راه بهتری وجود دارد. راه بهتری از مجازاتها، راه بهتری از نیروی نظامی و تهدیدات آن وجود دارد. و آن راه بهتر، حمایت از تغییر دموکراتیک در ایران است.
و این به‌معنی حمایت از خانم رجوی و این جنبش است.
چون برخلاف آنهایی که پس از تغییر رژیم در ۳۳سال پیش قدرت را به‌دست گرفتند، او با آمادگی و آگاهی به نیازهای مردم و با اتکا به یکی از حرفه‌ای‌ترین تشکیلات سیاسی جهان، که در این جمع هم شاهد آن هستیم، آماده به دست گرفتن مسئولیت برای احیای این کشور بزرگ است. کشور بزرگ ایران و تمدن عظیم آن که جای مناسبش را درجهان احراز کند.
چه هرز رفتن عظیمی است آنچه در حال حاضر در ایران اتفاق می‌افتد، وقتی ما مردمی داریم که ۸۰درصد آنها در آن کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند، همان‌طور که خانم رجوی اشاره کرد ۴۰درصد بیکاری، منابع ملی به‌صورت گسترده برای برنامه تسلیحات هسته‌یی هدر می‌روند در حالی‌که مردم ایران نیاز دارند آن منابع به آنها اختصاص داده شود. و برای این‌که چنین کاری صورت بگیرد ما باید یک تغییر دموکراتیک داشته باشیم که خانم رجوی پیگیر آن است.
و به این دلیل است که من می‌گویم بهترین راه برای حمایت و نشان‌دادن حمایت از مردم سوریه در حال حاضر، این است که مجاهدین از لیست حذف شوند.
خانم رجوی و مجاهدین حاضرند تلاش خود را بکنند. حاضرند جابه‌جا شوند، به‌رغم این‌که در کمپ اشرف مستقر بوده‌اند، به‌رغم این‌که بسیار آسان بود که روند مهاجرت در آنجا صورت گیرد، آنها نگفتند نه، آنها گفتند ما با شما کار می‌کنیم. سعی می‌کنیم این راه‌حل، عملی شود. ولی همینطور که این روند باز می‌شود می‌بینیم تنها افرادی که کار درست را کرده‌اند مجاهدین هستند. آنچه آنها (دولت عراق) در «کمپ لیبرتی» سرهم کرده‌اند چیزی بیشتر یک «کمپ زندان» نیست. چرا سازمان ملل‌متحد و آمریکا نگفتند نه! چه قدرتی دولت عراق و اربابان آنها در تهران در برابر آمریکا و سازمان ملل‌متحد دارند؟ چرا جامعه بین‌المللی، آمریکا و سازمان ملل‌متحد نگفتند نه! پلیسی در داخل کمپ نخواهد بود. این یک کمپ امن است، اگر شما نگران آزادی تردد هستید می‌توانید پلیس را در بیرون کمپ مستقر کنید که اطمینان یابید کسی آنجا را ترک نمی‌کند. ولی اگر شما پلیس را در داخل کمپ مستقر کنید خواهان آزار و مقابله هستید.
چرا جامعه بین‌المللی، آمریکا و سازمان ملل‌متحد به عراقیها نگفتند نه! چون ما قدرت نداریم! چون آنها کشور مستقلی هستند! چون عراقیها علاقه‌یی به تسلیحاتی که ایالات متحده قرار است به آنها بدهد ندارند! چرا نگفتیم نه؟
چرا نایستادیم و بگوییم یادداشت تفاهم نقض شده است. همان یادداشت تفاهمی که سازمان ملل‌متحد درست کرد. سازمان ملل‌متحد حتی اجرا نمی‌کند. سازمان ملل‌متحد حتی یادداشت تفاهمی را که سفیر کوبلر امضا کرده اجرا نمی‌کند. همین الآن هم در رابطه با اموال منقول ساکنان و خودروها نقض شده است. ستون فقرات سازمان ملل‌متحد کجاست؟ چرا به دولت عراق نمی‌گوید شما این را امضا کردید که اموال منقول ساکنان و خودروها به کمپ لیبرتی می‌آیند. تمام. تمام.
کمیساریای عالی پناهندگان می‌گوید آزادی تردد یک اصل اساسی است و یک مدرکی که۱۰روز پیش منتشر کردند و گفتند آزادی تردد برای هر کمپ پناهندگی اساسی است. ولی دولت عراق می‌گوید آزادی تردد وجود ندارد. چرا ما مخالفت نکردیم که کمپ اولیه قرار بود عملاً ۱۰-۱۵ برابر مساحت این کمپ باشد. چرا ما مخالفت نکردیم که هیچ امکانات رفاهی وجود ندارد، هیچ جایی برای زنان وجود ندارد، هیچ امکانی برای معلولین و بیماران وجود ندارد. چطور به خود جرأت می‌دهند که بگویند این کمپ استانداردهای اولیه را برآورده می‌کند. این یک موضوع انسان‌دوستانه است و درضمن این‌جا همواره به‌عنوان یک ایستگاه موقت انتقال مورد اشاره قرار گرفته است. در همین حال اعتراف می‌کنند که روند مهاجرت برای بعضی از ساکنان اشرف ممکن است تا ۲سال طول بکشد. آیا کسی این‌جا فکر می‌کند که ۲سال موقت به‌نظر می‌آید؟ و این بهانه‌یی است که آنها برای کمپ استاندارد پایین در نظر بگیرند، با این بهانه که وقتی این فقط یک کمپ موقت است هیچ‌کس این‌جا درازمدت نخواهد ماند. ۲سال خیلی طولانی است. چه اشکالی دارد که اجازه بدهید ۲۳مقام پیشین دولتهای آمریکا، فرمانداران، وزرا، ژنرالها، اطلاعات مرکزی و اف.بی.آی، به آنجا بروند. ما آماده‌ایم به خرج خودمان آنجا برویم و می‌خواهم روی این تأکید کنم، چونکه طرف مقابل برایش خیلی مسأله است که نکند ما هزینه سخنرانی دریافت کنیم! تمام ۲۳نفر ما آماده هستیم که برویم. به خانم رجوی گفتیم به خرج خودمان می‌رویم تا کمپ را ببینیم.
از ما تشکر نکنید ما هنوز نرفته‌ایم و دلیل این‌که نرفته‌ایم این است که دولت عراق گفته نه. سازمان ملل‌متحد و آمریکا کجا هستند؟ مگر ما در آنجا چکار خواهیم کرد؟ آیا ما خرابکار خواهیم بود؟ آیا به نوعی امنیت دولت عراق را تضعیف خواهیم کرد با رفتن به آنجا و با این‌که ببینیم کمپ استانداردهای اولیه را دارد؟! خانمها و آقایان این یک جوک است. آنها اول گفتند ما باید تا ۳۱دسامبر از آنجا خارج شده باشیم، آن هم درحالی که دیدیم هیچ چیزی تا ۳۱دسامبر آماده نبود! و تا حالا هم تنها یک هفتم آن یکی کمپ آماده شده! بعضی وقتها در سیاستهای دولتی وقتی طرحی دارید و طرح عملی نیست، شما آن را مختومه اعلام می‌کنید. ما باید این را مختومه اعلام کنیم و بگذاریم همه در اشرف بمانند.
در آخر می‌خواهم درباره آمریکا صحبت کنم. سفیر دانیل فیرید در ۷فوریه گفت «ایالات متحده در عراق حق حاکمیت ندارد. عراق حق حاکمیت دارد». و این طرز تفکری است که دولت ما از اول داشته ولی کاملاً بی‌معنی است. من یک سؤال تاریخی از شما می‌خواهم بپرسم: آیا ایالات متحده در کوزوو حق حاکمیت داشت که ما از نیروی هوایی‌مان برای نجات بیش از ۱میلیون مسلمان از نسل کشی، استفاده کردیم؟ البته ما در کوزوو حق حاکمیت نداشتیم. آیا ایالات متحده در بنغازی در لیبی حق حاکمیت داشت وقتی پرزیدنت اوباما حملات هوایی ناتو را سازماندهی کرد که دولت لیبی را سرنگون کرد و صدها هزار نفر از مردم بنغازی را از نسل‌کشی نجات داد؟ نه ما آنجا حق حاکمیت نداشتیم ولی عمل کردیم، ما قدرت نشان دادیم، ما گرده نشان دادیم، ما شجاعت نشان دادیم، ما کار درست را کردیم. بله ما شاید به‌طور تکنیکی حق حاکمیت نداشته باشیم ولی این‌که ایالات متحده بایستد و بگوید نه و یک انتقال معقول، اگر ما قرار است به کمپ لیبرتی برویم اطمینان یابیم که حقوق بنیادین در لیبرتی حفاظت می‌شوند و هیچ‌کس دوباره مورد آزار قرار نمی‌گیرد و کشته نمی‌شود، در این مورد ایالات متحده مسئولیتی بیشتر و فراتر از کوزوو و بنغازی دارد. در آنجا ما به بهترین سنت ایالات متحده آمریکا عمل کردیم، سعی برای حفاظت از آزادی و حقوق‌بشر بنیادین افراد در هر جای این جهان که همواره من را در سرتاسر زندگیم مفتخر کرده که یک آمریکایی باشم. ما به این سنت عمل کردیم. ولی این‌جا ما یک سطح دیگری از مسئولیت اخلاقی و حقوقی داریم. چون وقتی ساکنان اشرف سلاحهایشان را تحویل دادند و ژنرال فیلیپس به من گفت که آنها رزمندگانی عالی بودند و نفرات به خوبی می‌توانستند از آن سلاحها برای دفاع از خود استفاده کنند. وقتی آنها سلاحهایشان را تحویل ارتش آمریکا دادند، هر کدام از آنها یک قرارداد امضا شده از ایالات متحده دریافت کرد که ما از آنها محافظت می‌کنیم. من یک وکیل بودم و یک وکیل هستم و یک وکیل فعال بودم و وکیل خوبی بودم. این قرارداد وقتی ایالات متحده حق حاکمیت را به ارتش عراق و پلیس عراق در سال ۲۰۰۹ داد تمام نشد. این قرارداد، این قول قانوناً پابرجاست و از نظر اخلاقی پابرجا می‌ماند. بنابراین اگر ما در بنغازی عمل کردیم، اگر در کوزوو عمل کردیم، باید در اشرف عمل کنیم. باید ایالات متحده همان چیزی که همیشه بوده باشد، یعنی محافظ آزادی، دموکراسی و کرامت انسانی و حقوق در سراسر جهان باشد.
زمان آن است که حرف زدن تمام شود، زمان آن است که آمریکا و سازمان ملل‌متحد گرده نشان دهند
و من دیگر نمی‌خواهم بشنوم که آنها یک کشتار را محکوم کنند، یعنی اگر چنین چیزی اتفاق افتاد، بعد محکومیت صورت گیرد. و اگر ما کنار بایستیم و بگذاریم دوباره اتفاق بیفتد، شرممان باد!
لارش ریسه: متشکرم فرماندار رندل، حالا صحبت را به وزیر اندرو کارد می‌دهیم. او در دولت آمریکا بود و گروه عراق پرزیدنت جرج بوش را هدایت می‌کرد، بفرمایید.
اندرو کارد، رئیس دفتر رئیس‌جمهور آمریکا ۲۰۰۱ ـ ۲۰۰۶:
درود به همه شما. بسیار خوشوقتم که با بسیاری از شما برای مدت طولانی در ارتباط بوده‌ام. رئیس‌جمهور منتخب خانم رجوی، یک دوست فوق‌العاده و یک متحد آموزنده و یک دوست برای مردم مشتاق آزادی در سراسر جهان بوده که درباره آزادی صحبت می‌کند.
شما در زمان بسیار مهمی گردهم آمده‌اید. چون امروز روزی نمادین است، روز نمادینی که بسیاری از هموطنان شما فداکاری کردند، در انقلابی که بسیاری از شما فکر می‌کردید دولتی متعلق به شما را به ارمغان می‌آورد، ولی دولتی بود که شما را نفی کرد. بنابراین امیدها و انتظاراتتان ضربه خورد. شما در تبعید، دارای رهبری قوی هستید، با احساس و با اعتقاد درباره شیوه درست زندگی و بهتر کردن زندگی سایرین. شما این آرمان را در خارج از خانه تبدیل به خانه‌ای کردید. در شهری که شهر نبود ولی شما آن را شهر کردید. شما تبعید شده بودید ولی گردهم آمدید و افراد بزرگی شدید. افرادی که با هم هستید و یکدیگر را درک می‌کنید و چیزی فراتر از فقط مدیریت خوب ارائه کرده‌اید. شما در واقع مسکن خوب تهیه کردید. هنرهای عالی و فرهنگ، و آرمانها و آرزوها.
من چندان چیزی در مورد شما نمی‌دانستم وقتی اولین بار رئیس ستاد دفتر پرزیدنت بوش شدم. با بدبینی در مورد شما چیزهایی فراگرفتم، نه خوشبینانه، بلکه بدبینانه. وقتی یک شیطان بزرگ خود را درجهان نشان داد و ما در حیرت از شما بودیم و بدبینها آنجا بودند و یک تیم به کمپ اشرف رفت، یک تیم از بدبینها. آنها آمدند و گفتند افراد کمپ اشرف، و من تقدیر می‌کنم از افرادی که امروز در کمپ اشرف هستند، آنها فراتر از همه انتظارات برای همکاری در روندی که به یک زندگی بهتر و دولت بهتر و امیدهای بزرگتر و آرزوهای عینی تبدیل شود عمل کردند.
من در ابتدا بخشی از این توافقنامه نبودم، یک ناظر بودم. من بدبینی را دیدم و امید و تعجبها و تقدیر را دیدم وقتی توافقی حاصل شد. چون این، از انتظارات دولت ایالات متحده بالاتر بود. وقتی عدم اطمینان، قانون رایج بود، افراد مجاهدین محکم ایستادند و به قول خود عمل کردند. و آمریکا قول داد که ما از شما حفاظت می‌کنیم. آمریکا قول داد ما به شما کمک می‌کنیم و طبق کنوانسیون چهارم ژنو، تحت حفاظت به‌رسمیت شناخته می‌شوید. ما این قول را تا وقتی که مسئولیتها به دولت عراق سپرده شد نگه‌داشتیم. من احساس می‌کنم ما هنوز هم قول ایالات متحده را برعهده‌داریم که اطمینان یابیم شما محافظت شده هستید. من به رهبری که شاهد بوده‌ام افراد شما را هدایت می‌کند ارج می‌گذارم. خانم رجوی یک رهبر فوق‌العاده است.
من به شما اعتماد دارم. من به شما ایمان دارم و می‌خواهم بخشی از راه‌حلی باشم که شما فکر می‌کنید درست است. فرماندار رندل یک کار عالی کرد و من آنچه او گفت را تکرار می‌کنم و تکمیل می‌کنم و ارج می‌گذارم. من هم به تنگ آمده‌ام چون فکر می‌کنم افراد شما قول خود را نگه‌داشته‌اند، فداکاری کرده‌اند، یک گام فراتر رفته‌اند، تا حسن نیت، همکاری، و مسئولیت نشان دهند. من ناراحتم که ایالات متحده آمریکا قول داد ولی بعد زمانی که نگه‌داشتن آن آسان نبود، آن قول را به دولت عراق منتقل کرد که عامل رژیم ایران است و این من را ناراحت می‌کند.
بنابراین من با شما به‌عنوان کسی می‌ایستم که وارد شده چون بدبین بودم، یاد گرفتم و دیدم چطور افراد در ایالات متحده انتظاراتشان به‌خاطر حسن نیت افراد شما بسیار بیشتر برآورده شد و با شما می‌ایستم.
بنابراین امیدوارم ایالات متحده رهبری بزرگتری از خود نشان دهد و بگوید تعریف محل استقرار جدید برای ساکنان کمپ اشرف تحت نام کمپ لیبرتی اصلاً یک محل استقرار نیست و شبیه به یک مرکز بازداشتگاه است، برای افرادی که نباید در بازداشت باشند.
شما هیچ کار اشتباهی نکرده‌اید، قولتان را نگه‌داشته‌اید و به آن پایبند بوده‌اید. بنابراین مایلم از شما به‌خاطر صبر و ادراکی که دارید تشکر کنم. چون کارها به سرعتی که باید پیش می‌رفت پیش نرفته است تا اطمینان حاصل کنیم افراد کمپ اشرف از همان آزادیهایی برخوردار باشند که شما به‌عنوان افرادی که با مجاهدین در اروپا یا ایالات متحده هستید، از آن برخوردار هستید. من کماکان معتقدم که ما باید همه کار بکنیم تا راه‌حل خوبی پیدا کنیم.
بنابراین شما افراد خوبی هستید، شایسته نیست شما در لیست آمریکا باشید و من فکر می‌کنم باید در اسرع وقت از لیست خارج شوید. من معتقدم افراد شما واجد ارزشهایی هستند که شایان جشن گرفتن است و وقتی که شروع به جشن گرفتن کردید من هم با شما خواهم بود تا مشوق شما باشم.
متشکرم و خدا پشت و پناهتان.
لارش ریسه: و اکنون نوبت را به عالیجناب ژان پیر برار، عضو مجلس ملی فرانسه می‌سپاریم، وی همچنین رئیس کمیته فرانسوی برای یک ایران دموکراتیک و سکولار می‌باشد.
ژان پیر برار، نماینده مجلس فرانسه - حزب کمونیست:
برار: خانم رئیس‌جمهور، خانمها و آقایان،
خانم رئیس‌جمهور، در این‌جا ما از طیفهای بسیار مختلفی حضور داریم. از جناح چپ گرفته تا راست، و از خیلی از کشورهای جهان.
با این وجود، ما دارای یک نقطه مشترک هستیم و آن همبستگی با مردم ایران علیه دیکتاتوری است که ما را فراتر از تفاوتهایمان، در این‌جا در کنار شما گردهم آورده است. من مدتها پیش در زمان حکومت شاه، فرصت آن را داشتم که به ایران سفر کنم. در شیراز، وقتی به دیدن مکان مقدسی رفته بودیم، با یک مرد جوان آشنا و دوست شدیم. وی ما را شب به خانه‌اش دعوت کرد و با ما برای رفتن به آنجا، قراری در شهر گذاشت. قبل از این‌که وارد خانه‌شان شویم، به ما سفارش کردکه «در خانه اصلاً حرفی در مورد سیاست بر زبان نیاوریم زیرا ممکن است برادرم مرا به ساواک لو بدهد». و زمانی که انقلاب در ایران فرا رسید، ما فرانسویان، فرزندان انقلاب فرانسه، که وقتی ملتی در هر جای کره زمین برای کسب آزادی به‌پا می‌خیزد، هیجان زده می‌شویم، از خوشحالی لرزیدیم. من شخصاً گمان می‌کردم پس از دیکتاتوری بیرحم شاه، چیزی بدتر نمی‌تواند در انتظار مردم ایران باشد. اما بدتر از آن اتفاق افتاد، یعنی دیکتاتوری و فاشیسم مذهبی. دیکتاتوری ملاها. با تمامی عواقب فاجعه بارش.
من صحبتهای فیلیپ دوست بلازی را که پیش از من ایراد کرد، تکرار نمی‌کنم. این خود، گواه دیگری است که از چپ و راست، ما دارای یک نقطه مشترک هستیم. زیرا به‌طور معمول، ما بیش از این‌که از یکدیگر حمایت کنیم، با هم به مقابله می‌پردازیم. و خوب، ما تا همینجا دستاوردهای زیادی در این مبارزه داشته‌ایم. امری که گواه بر این است که اقدامات ما تعیین‌کننده است تا عدالت به مردم ایران و به‌ویژه، به ساکنان کمپ اشرف برسد. وضعیت تغییر کرده است. به‌عنوان مثال، و این اصلاً آسان به نظر نمی‌رسید. منظورم به تعویق افتادن ضرب‌الاجل علیه ساکنان کمپ اشرف است. همچنین، تمامی اقداماتی که برای خارج ساختن مجاهدین از لیست انجام گرفت. همینطور، در پی اقدام تحریک آمیزی که توسط دولت فرانسه در اورسور اواز صورت پذیرفت، در تمامی این رویدادهای قضایی و پس از سالها اقدامهای مختلف، در نهایت عدالت پیروز شد و حکم داده شد که پرونده مزبور خالی بوده است. سپس، ما در مجلس ملی توانستیم اکثریتی از نمایندگان فرانسوی را در کنار هم گرد آوریم که برای یک ایران دموکراتیک و مبتنی برجدایی دین از دولت، فعالیت می‌کنند. ایرانی که همان‌طور که مجاهدین هم خواهان آن هستند، هر فردی در داشتن هر عقیده آزاد خواهد بود، در باورهایش آزاد خواهد بود. و در کشور ما که بر اساس قانون لائیسیته زندگی می‌کنیم، این یک هدفی است که به‌طور خاص برای ما عزیز است.
ما اقداماتی در نزد مقامات فرانسوی به‌عمل آوردیم و می‌توانم به شما بگویم که آنقدرها هم آسان نبود زیرا منافعی در ایران هست. من نمی‌دانم که فرانسوی هستند یا نه، ولی در هر صورت، شرکتهای بزرگی هستند که مقرهایشان در کشور ماست. همان‌طورکه می‌دانید، اغلب مواقع در مناقشات، بوی نفت است که به نوعی حکم می‌راند. و در ایران هم، اگر به‌دنبال رد پای شرکت توتال بگردید، سرچشمه فسادها را پیدا می‌کنید. روابط دوجانبه بین دولت فرانسه و ملاها بر همین منوال شکل گرفته است. بنابراین، ما اقداماتی نزد مقامات فرانسوی و عراقی به‌عمل آوردیم تا این‌که سرانجام، صدای ایرانیان به گوش آنها برسد و فرانسه، که به کشور حقوق مشهور شده، موضع روشنی بگیرد. ما در مقابل خود، دولت عراق را داشتیم با زبانی دوگانه که حاکم آن فردی سر سپرده به ملاهاست. امروزه، هدف ساکنان اشرف، که ما هم باید از آنان در راستای آن حمایت کنیم، کسب تضمینهایی است که انتقال از اشرف به کمپ لیبرتی در نزدیک بغداد را امکانپذیر و تضمین کند. مذاکراتی صورت گرفت ولی با یک ویژگی خاص: ساکنان اشرف در هیچ مرحله‌یی شرکت داده نشدند. البته، آقای مارتین کوبلر، نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل، آمد و شدهایی انجام داد. ولی امروزه می‌توان گفت تضمینهای مناسب آن‌گونه که باید و آن‌گونه که انتقال امن ساکنان اشرف را ممکن سازد، داده نشده‌اند
تجربه ۲۴ماهه گذشته نشان‌دهنده فریبکاری و دورنگی دولت مالکی است که به‌عنوان نوکر حلقه بگوش ملاهای ایران عمل می‌کند. بنابراین، اشرف یک آرمان انسانی است. اشرف، در ورای همه ملاحظات سیاسی، هرچند که واقعی هستند، مسأله حفظ جان این زنان و مردان است، نه تنها زندگی، بلکه کرامت آنها. ملل‌متحد نباید تن به این نمایش مسخره بدهد تا موجب خدشه‌دار شدن اتوریته و آبروی آن نشود. ما امروز سالگرد انقلاب ایران را گرامی می‌داریم. وظیفه ما، در چارچوب وفاداریمان به همه ملتهایی که برای آزادی خود به‌پا می‌خیزند این است که در کنار ساکنان اشرف باشیم تا زمانی که به حرفهای آنها گوش فرا داده شود. و بهترین وسیله برای این منظور، نگارش یک سند کاری است در مورد ترتیبات مربوط به انتقال. سندی که به‌طور مشترک توسط نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل متحد، مقامات عراقی و نمایندگان اشرفیها تنظیم شود. در غیراین صورت، تجربه نشان می‌دهد که نمی‌توان چک سفید داد، نمی‌توان اعتماد کرد. خوب، ما موفقیتهایی به‌دست آورده‌ایم. ولی به اقدامات خود ادامه دهیم، صفوف خود را با عزم راسخ فشرده‌تر سازیم تا هدفمان محقق شود، بدین ترتیب، یک مرحله نه تنها به نفع ساکنان اشرف، بلکه علیه فاشیسم مذهبی در تهران، با موفقیت پشت سر گذاشته شود. زیرا ملاها بر روی نابودی اشرفیها سرمایه‌گذاری کرده‌اند. این یک دلیل کافی است برای این‌که ما هم برای حفاظت از آنها، این مبارزه را به پیش ببریم.
لارش ریسه: اکنون نوبت را به مؤسس فروم اقتصادی و اجتماعی زنان می‌سپاریم، این فروم شبیه فرم اقتصادی داووس می‌باشد. خانم اود دو توئن بفرمایید.
اود دوتوئن، بنیانگذار فوروم زنان برای اقتصاد و جامعه در فرانسه:
خانم رئیس، خانمها، آقایان
من ترجیح می‌دادم امروز در فضای دیگری سالگرد انقلاب را با شما جشن بگیرم. من دلم می‌خواهد امروز به‌طور خاص برای شما زنان کمپ اشرف چند کلمه مملو از امید بیان کنم.
آرزوهایی که قلب را گرم می‌کند ما به خوبی در بهار گذشته یا به عبارتی در بهار عرب لمس کردیم. یک بانوی عرب روزی به من گفت: «نباید اسم این بهار را بهار یاس بگذاریم بلکه باید آن را بهار شرافت بنامیم».
اگر زنان جبهه آزادی البته در کنار مردان چون هر دو مکمل هم هستند، خود را سازماندهی کنند، بهتر از طرف مقابل، قطعاً پیروزی با ما خواهد بود.
در اشرف، در مبارزه علیه انتگریسم مذهبی، جامعه‌ای بنا شده و شهری بر مبنای آزادی و برابری بین زن و مرد تشکیل شده است. جامعه‌ای که هیچ‌کس قصد حذف دیگری را ندارد بلکه برعکس، مبنای رابطه، احترام متقابل بوده است. یک جامعه‌ای بر مبنای مساوات در متنوع‌ترین نوع آن که به اهمیت اداره امور توسط زنان پی برده است. فکر می‌کنم همه ما همواره تعجب می‌کردیم که چگونه در اشرف این زنان با صلاحیت هستند که پیچیده‌ترین مذاکرات را به پیش می‌برند. مذاکراتی که زندگی ۳۴۰۰نفر به آن بسته است؟ همه ما از شهامت این زنان تعجب می‌کردیم که چگونه در کنار مردان در مقابل حمله نیروهای عراقی در ژوئیه۲۰۰۹ و آوریل۲۰۱۱، ایستادگی می‌کردند.
تا‌کنون رژیم ایران نتوانسته است از پس این زنان و این مردان برآید. زنان و مردانی که مصمم هستند به اهداف خود برای بنا کردن یک جامعه عادلانه، آزاد، مبتنی بر جدایی دین از دولت و کثرت‌گرایی دست یابند. رژیم ایران به همین دلیل سعی می‌کند با فشار آوردن بر روی متحد عراقی خود، کمپ اشرف را از میان بردارد و این تجربه فوق‌العاده درجامعه را از بنیان براندازد.
امروز، دولت عراق می‌خواهد کمپ لیبرتی، که چه اسم بی‌مسمایی است، را تبدیل به یک زندان کند و اشرفیها را وادار سازد تا بدون دادن حداقل امکانات زندگی، در آن مستقر شوند.
این به هیچ‌وجه قابل‌قبول نیست و این شرایط را نبایستی پذیرفت. کمپی که دیواری به ارتفاع ۴متر دور آن، با ممنوعیت خروج از اردوگاه، ایستگاههای پلیس داخل آن، با حضور دهها پلیس در یک منطقه کوچک و محدود که بیش از ۱۰۰۰ زن در آن باید زندگی کنند. باز هم تکرار می‌کنیم که این قابل‌قبول نیست که بگذاریم چنین کاری صورت بگیرد.
چرا که طی حملات قبلی به ساکنان اشرف، عوامل رژیم ایران در بین نیروهای عراقی به‌شدت نفوذ کرده بودند و زنان اشرفی را مورد تهاجم، تهدید و حمله قرار دادند. به یاد آوریم که ۸آوریل گذشته، ۸زن به قتل رسیدند. به همین دلیل مایلم امروز بر این نکته تأکید کنم که این غیرقابل‌قبول و تحمل است که پلیسهای عراقی مسلح در داخل این کمپ حضور داشته باشند. در این صورت ساکنان اشرف حق دارند از اقامت در کمپ لیبرتی خودداری کنند. همچنین می‌خواستم بگویم که باید حیطه اختصاصی، حقوق و آزادی این زنان و مردان کاملاً محترم شمرده شود.
آنها باید بتوانند به وکلایشان دسترسی داشته باشند. به خدمات پزشکی مثل هر انسان دیگر دسترسی داشته باشند. به‌خصوص به کرامت و غرور آنها به‌عنوان یک مبارز احترام گذاشته شود. سازمان ملل متحد، اتحادیه اروپا و آمریکا باید جلو تحمیل این شرایط غیرقابل تحمل به ساکنان اشرف را بگیرند.
من صبحتهایم را با چند کلمه درباره زندگی شروع کردم. می‌خواهم برای پایان صحبتهایم با ارسال این پیام به‌خصوص برای زنان شجاع اشرف، که منبع امید برای زنان ایرانی هستند، همچنین برای تمام زنان منطقه که در همبستگی با شما هستند، به شما بگویم که هرگز شما را رها نخواهیم کرد. بدانید که ما همیشه با قلبمان، با فکرمان، با کلماتمان با شما هستیم.
از شما خانم رئیس‌جمهور به‌خاطر این‌که به من فرصت دادید، با نگرش دیگری صحبت کنم، تشکر می‌کنم.
لارش ریسه: اکنون نوبت را به وزیر اسپنسر آبراهام، وزیرپیشین انرژی در کابینه پرزیدنت جرج بوش می‌سپاریم. شما بسیار خوش آمدید.
اسپنسر آبراهام، وزیر انرژی آمریکا ۲۰۰۱ - ۲۰۰۵:
عصر به خیر. خانم رئیس‌جمهور رجوی، خوشحالم که این‌جا با شما و با همه نفرات این‌جا و با همه آنها که فیلم این جلسه را نگاه می‌کنند و می‌شنوند، همراه باشم، افرادی که به آزادی و دموکراسی ایمان دارند و با تمام ذرات وجودشان را برای رسیدن به آن متعهد هستند. این یک آرمان بزرگ است و بسیار افتخار می‌کنم که بخشی از آن باشم. در دوره کاریم این فرصت را داشتم که روی چندین موضوع از این موضوعات کار کنم. موضوعاتی که به رژیم ایران مربوط می‌شد، چه وقتی در سنای آمریکا بودم و چه وقتی که در کابینه ایالات متحده بودم.
مفتخرم که قاطعانه علیه آن رژیم ایستادم و به‌طور خاص مفتخر و خوشحالم که با شما در مورد موضوعاتی که ما را این‌جا گرد آورده است، بایستم. ما وارد دوره جدیدی در خاورمیانه شده‌ایم. وقایع در مصر و تونس و لیبی و جاهای دیگر نشان داد که مردم می‌خواهند صدایی داشته باشند. آنها آزادی و دموکراسی می‌خواهند. و سؤالی که با آن مواجهیم این است که آیا همان تشویقی که به مصریها و لیبیایی‌ها و سایر آزادی‌خواهان در سراسر خاورمیانه و شمال آفریقا داده شد، به آنهایی که دنبال آرمانهای دموکراتیک در ایران هستند داده خواهد شد؟ ایالات متحده و جامعه بین‌المللی باید به این سؤال به‌وضوح و شفافیت پاسخ دهند و پاسخ باید آری باشد.
بعضی از چیزهایی که باید صورت گیرد روشن هستند. اول در مورد موضوع اتمی نباید اجازه داده شود برنامه اتمی رژیم ایران پایه توانایی تسلیحات اتمی را برای این رژیم فراهم کند. به‌علاوه رژیم ایران نیاز ندارد که در رابطه با انرژی، یک استراتژی اتمی را دنبال کند چون پایه سوخت داخلی دارد، گاز و نفت دارد که نیازهای انرژی‌اش را تأمین کند. به نظر من آژانس بین‌المللی انرژی اتمی برای مدت طولانی روی این موضوع به‌اندازه کافی قوی نبوده است. موضوع این برنامه باید فشرده باشد و هر تلاش ممکنی باید صورت گیرد تا دسترسی آنها به تواناییهای بیشتر را محدود کند. فکر می‌کنم همه ما امروز یک موضوع ساده را درک می‌کنیم که سیاست تعامل با رژیم ایران موفق نشده است. باید به این موضوع اذعان شود. ایالات متحده و سایرین با سیاست تعامل به رژیم ایران زمان داده‌اند که توانایی اتمی خود را شکل بدهد، آیا می‌توانیم بگوییم رابطه ایالات متحده و رژیم ایران، بین جامعه جهانی و رژیم ایران، امروز بهتر از قبل است؟ بهتر از ۵ یا ۱۰سال پیش است؟ من می‌گویم پاسخ این سؤال «نه» است. تاریخ به ما درسهای مشخصی داده است که ما غالباً فراموش می‌کنیم. یکی از آن درسها این است که آنهایی که رژیمهای سرکوبگر را اداره می‌کنند و با اعمال زور حاکمیت می‌کنند، تنها زبان قدرت را می‌فهمند، آنها دیپلوماسی را به‌عنوان یک خیابان یکطرفه می‌نگرند. اگر کمک کند آنها به هدفشان برسند، دیپلوماتیک برخورد خواهند کرد. اگر نکند آنها این‌طور نیستند. وقتی به آنها امتیاز داده می‌شود پاسخ همیشه یکی است. آنها می‌گویند بسیار متشکریم ما این امتیازات را می‌گیریم و در مورد چیزی که در مقابل از ما خواستید فکر می‌کنیم. این دقیقاً آن کاری است که رژیم ایران در رابطه با لیست‌گذاری مجاهدین انجام داده است. آنهایی که فکر می‌کردند هدیه دادن لیست‌گذاری مجاهدین به رژیم ایران، یک رژیم مدره به همراه می‌آورد، ثابت شد که اشتباه می‌کردند. اشتباه در برنامه هسته‌یی آنها، اشتباه در مورد مداخله این رژیم در سایر کشورها و اشتباه در مورد سرکوب حقوق مردم خودشان. زمان آن است که این لیست‌گذاری یک بار و برای همیشه خاتمه پیدا کند.
این یک استراتژی سیاسی بود که وارد زمانهای سختی شده است. تعامل همیشه ناموفق نبوده است ولی نتیجه نمی‌دهد، باید که به آن اعتراف کنیم و جلو برویم. علاوه بر این تعامل موفق‌تر است، اگر از موضع قدرت انجام شود. ایالات متحده تاریخچه طولانی از تشویق آرمانهای دموکراتیک دارد و دلیلی وجود ندارد که از این برخورد در رابطه با رژیم ایران استفاده نشود. هیچ دلیلی وجود ندارد که رژیم ایران را از سایرین نظیر مصر و لیبی از نظر اهمیت استراتژیک یا شرایط متمایز کنیم. به‌علاوه و مهمتر این‌که نقش رژیم ایران برای بی‌ثبات کردن سایر دولتهای دوست آمریکا بیشتر یک سیاست قاطع‌تر ایالات متحده در رابطه با این رژیم ایران را ایجاب می‌کند. بنابراین توجیهی وجود ندارد که تماشاچی باشیم. آن هم در شرایطی که نیروهای دموکراسی در ایران سرکوب می‌شوند و رژیم ایران بر اساس سلطه‌جویی و سرکوب بنا شده است نه بر اساس اراده مردم، و هرگونه کوتاه آمدن رژیم از سرکوب و کنترل، باعث می‌شود رژیم شکست بخورد. حتی گسترش حقوق معمولی برای سخن گفتن، رژیم را ساقط می‌کند. من به این باور دارم، چون فکر می‌کنم رهبری رژیم در آنجا ضعیف است و آن را می‌داند. من فکر می‌کنم زمان آن است که رژیم ایران برود و شما آن تغییری را که ضروری است نمایندگی می‌کنید.
در مورد شرایط ناهنجاری که در رابطه با کمپ اشرف وجود دارد، خلاصه بگویم ایالات متحده تعهد اخلاقی برای حفاظت از افراد آنجا دارد. حقایق آن بسیار روشن است و شما آنها را می‌دانید. جایی که عراقیها می‌خواهند ساکنان اشرف به آنجا بروند آنطور که پیشنهاد کرده‌اند دیگر یک کمپ نیست، بلکه یک زندان است. در محل پیشنهادی جدید، ساکنان دسترسی به وکیل ندارند، دسترسی به خدمات پزشکی ندارند، امکان پذیرش اعضای خانواده ندارند، دسترسی به اموال خود ندارند، آزادی ترک کمپ را ندارند. بااین‌حال اسم این تأسیسات را کمپ لیبرتی گذاشته‌اند. من می‌خواهم بدانم که کمپی که اسم آن کمپ بازداشتگاه باشد دیگر چه خواهد بود! این بی‌معنی است. و اگر سازمان ملل‌متحد معتقد است که آن چیزی که وارد آن شده‌اند صحیح است باید از خودشان شرمگین باشند آنها این محل را تأیید کرده‌اند
اگر واقعاً معتقدیم که جامعه بین‌المللی نقشی برای ایفا کردن دارد، این مسئولیت ماست همان‌طور که در لیبی بود که از کشتار جلوگیری کنیم و اگر ما می‌توانیم این را در لیبی بکنیم قطعاً می‌توانیم آن را در کمپ اشرف بکنیم و افرادی که آنجا هستند را حفاظت کنیم.
تنها چیزی که می‌توانم بگویم این است. این نیاز به مصمم بودن دارد، خوشبختانه شما این را دارید، نیازمند متحدان قوی است، هم در دولت ایالات متحده و هم درجامعه اروپا و سازمان ملل‌متحد و فشار آوردن زیاد به همه این افراد است، به‌خصوص آنهایی که آماده‌ایجاد تغییرند اگر موضعشان را عوض کنند. ولی شما قدرت آن را دارید که این کار را بکنید. نهایتاً شما چیزی دارید که مهمتر از هر چیز دیگری برای شماست و آن این است که شما نمایندگی کننده یک هدف قوی اخلاقی هستید و نیروهای تاریخ و توسعه انسانی در طرف شما هستند. چون نیروهای تاریخ در کره ما بسیار روشن هستند. شما متحدان فوق‌العاده‌ای این‌جا دارید و سایرین که در گذشته از آنها شنیده‌اید. و این بستگی به همه دارد که صحبتها پیش برود و صحبتها به‌عمل تبدیل شود و این کاری است که باید بکنیم. و با خواست خدا این کار موفق خواهد بود.
بسیار متشکرم.
