عصر به خیر متشکرم که مرا نیز جزیی از این اجتماع زنان قدرتمند از سراسر جهان محسوب کردید. برای من مایه بسی خوشوقتی است. من که یک فرزند آفریقای جنوبی هستم و در جدال با رژیم آپارتاید بودهام اینکه در کنار سایر خواهرانم در جنگ با رژیم سرکوبگر ایران باشم همیشه باعث افتخار من است که خانم رجوی با شما باشم و نیز با سایر خواهرانی که همگی رهبران مبارزه با رژیم ایران هستید.
من از کشوری میآیم که در آنجا در دوران آپارتاید زنان سیاهپوست در تمام زندگیشان بهعنوان صغار محسوب میشدند. آنها هیچ حقی که تصمیمی برای خود بگیرند نداشتند. آنها بهعنوان صغار تحت قیمومیت محسوب میشدند. من در سیستمی رشد کردم که مادر بزرگ من زمانی که همسرش فوت کرد به او گفتند که حق ندارد در مزرعهای که مالک آن بودند بماند. زیرا چون زنی سیاهپوست است حق مالکیت ندارد و مجبور شد که آنجا را ترک کند و بهعنوان یک کارگر عادی کار کند تا کودکانش را تأمین کند. ولی در آن مبارزه او مصمم شد که باید آموزش ببیند و بهخصوص دخترش را آموزش بدهد تا دخترش دیگر هیچگاه خود را در وضعیت مشابه مادر بزرگش احساس نکند. و من وقتی که به داستان زنانی که در مبارزه در ایران شرکت داشتهاند گوش میدهم بازتاب و پژواک داستان مادربزرگ خود را بازمییابم. وقتی که من دیروز به صحبتهای زن جوانی گوش میکردم که داشت از مادر خود که در گوش او نجوا میکرد که نترس، نترس، تو باید جلو بروی تو باید پیش بروی تو باید آزاد شوی حتی اگر من هم نتوانم تو میتوانی. تو میتوانی بخشی از ایران آزاد بشوی. من داستانهای زیادی از بیشمار زنان در آفریقای جنوبی شنیدم که به ما میگفتند که مادر بزرگ من به من میگفت که من ممکن است که هیچگاه آفریقای جنوبی آزاد را نبینم ولی میدانم که تو نوه من یعنی دختر دخترم قطعاً در یک آفریقای جنوبی آزاد زندگی خواهی کرد. و میدانید که جای تعجب در این است که وقتی که من برای اولین بار در انتخابات کشورم رأی دادم 34سالم بود ولی آن مادر بزرگی که بهم گفت که آفریقای جنوبی آزاد شده را نخواهد دید در 94سالگی رأی داد. بنابراین کسی تلاش نکند که به من بگوید که آزادی یک رؤیای دست نیافتنی است. من این واقعیت را میدانم که وقتی مردمی عزم جزم کرده باشند هیچ چیز جلودارشان نیست و حتی بیش از آن وقتی زنان تصمیم گرفته باشند که اوضاع را تغییر دهند اوضاع تغییر میکند. وقتی که زنان تصمیم بگیرند که محل آنان سنگر مقدم جبهه نبرد باشد آنوقت نبرد ما برای همه است و یک نبرد است. من بیاد میآورم که در دهه 80 در آفریقای جنوبی یک شرایط حکومت نظامی حاکم بود. و بهنظر میرسید که هروز ما داستانهای برادران و خواهرانمان را که در مبارزه ضد آپارتاید کشته میشدند یا مجبور به زندگی در تبعید میشدند و یا ممنوع میشدند یا جلای وطن میکردند، میشنویم. بهنظر میرسید که آن سرکوب هیچگاه پایان نمییابد. و در آن زمان به یک نفر گفتم میدانی چیه؟ من معتقدم که آنچه ما میبینیم آخرین لگدهای یک اسب محتضر است، اینکه رژیم آپارتاید میداند که زمانش بهسر رسیده است. و با تمام توانشان میکوشند که جلوی حرکت تاریخ را بگیرد. ولی حتی آنان هم میدانستند که سر پیچ انتهای راه است. و حال همان طوریکه ما به وقایع ایران گوش میکنیم و میبینی که رژیم تلاش میکند که بگوید که هرکس که به ایران میآید به این خاطر میآید که از رژیم حمایت میکند. وقتی ما این را میشنویم یاد آن اسب محتضری که آخرین لگد هایش را میزند میافتیم. آنها خودشان میدانند که روز هایشان به شمارش افتاده است. آنها میدانند که آزادی در سر پیچ و در تقاطع است. آنها میدانند که نمیتوانند سرکوب را برای همیشه روی مردمی که اراده کردهاند که آزاد شوند اعمال کنند. آنها میدانند که ضربهای را که به زنان میزنند دارند به صخره ضربه میزنند. آنها این را میدانند ولی تاآنجاکه ممکن باشد تظاهر میکنند که بر اوضاع مسلط هستند تلاش میکنند که بگویند رونق اقتصادی آوردهاند و دنبال شریک و طرف حسابی برای معاملات و تجارت هستند ولی این فقط پوسته و حبابی بیش نیست و واقعیت این است که مردم ایران آزاد خواهند شد. واقعیت این است که زنان ایران آزاد خواهند بود و با شرافت و در سعادت زندگی خواهند کرد. واقعیت این است که نسل آینده رهبران ایران در اینجا هستند همین الان.
من از کشوری میآیم که در آنجا در دوران آپارتاید زنان سیاهپوست در تمام زندگیشان بهعنوان صغار محسوب میشدند. آنها هیچ حقی که تصمیمی برای خود بگیرند نداشتند. آنها بهعنوان صغار تحت قیمومیت محسوب میشدند. من در سیستمی رشد کردم که مادر بزرگ من زمانی که همسرش فوت کرد به او گفتند که حق ندارد در مزرعهای که مالک آن بودند بماند. زیرا چون زنی سیاهپوست است حق مالکیت ندارد و مجبور شد که آنجا را ترک کند و بهعنوان یک کارگر عادی کار کند تا کودکانش را تأمین کند. ولی در آن مبارزه او مصمم شد که باید آموزش ببیند و بهخصوص دخترش را آموزش بدهد تا دخترش دیگر هیچگاه خود را در وضعیت مشابه مادر بزرگش احساس نکند. و من وقتی که به داستان زنانی که در مبارزه در ایران شرکت داشتهاند گوش میدهم بازتاب و پژواک داستان مادربزرگ خود را بازمییابم. وقتی که من دیروز به صحبتهای زن جوانی گوش میکردم که داشت از مادر خود که در گوش او نجوا میکرد که نترس، نترس، تو باید جلو بروی تو باید پیش بروی تو باید آزاد شوی حتی اگر من هم نتوانم تو میتوانی. تو میتوانی بخشی از ایران آزاد بشوی. من داستانهای زیادی از بیشمار زنان در آفریقای جنوبی شنیدم که به ما میگفتند که مادر بزرگ من به من میگفت که من ممکن است که هیچگاه آفریقای جنوبی آزاد را نبینم ولی میدانم که تو نوه من یعنی دختر دخترم قطعاً در یک آفریقای جنوبی آزاد زندگی خواهی کرد. و میدانید که جای تعجب در این است که وقتی که من برای اولین بار در انتخابات کشورم رأی دادم 34سالم بود ولی آن مادر بزرگی که بهم گفت که آفریقای جنوبی آزاد شده را نخواهد دید در 94سالگی رأی داد. بنابراین کسی تلاش نکند که به من بگوید که آزادی یک رؤیای دست نیافتنی است. من این واقعیت را میدانم که وقتی مردمی عزم جزم کرده باشند هیچ چیز جلودارشان نیست و حتی بیش از آن وقتی زنان تصمیم گرفته باشند که اوضاع را تغییر دهند اوضاع تغییر میکند. وقتی که زنان تصمیم بگیرند که محل آنان سنگر مقدم جبهه نبرد باشد آنوقت نبرد ما برای همه است و یک نبرد است. من بیاد میآورم که در دهه 80 در آفریقای جنوبی یک شرایط حکومت نظامی حاکم بود. و بهنظر میرسید که هروز ما داستانهای برادران و خواهرانمان را که در مبارزه ضد آپارتاید کشته میشدند یا مجبور به زندگی در تبعید میشدند و یا ممنوع میشدند یا جلای وطن میکردند، میشنویم. بهنظر میرسید که آن سرکوب هیچگاه پایان نمییابد. و در آن زمان به یک نفر گفتم میدانی چیه؟ من معتقدم که آنچه ما میبینیم آخرین لگدهای یک اسب محتضر است، اینکه رژیم آپارتاید میداند که زمانش بهسر رسیده است. و با تمام توانشان میکوشند که جلوی حرکت تاریخ را بگیرد. ولی حتی آنان هم میدانستند که سر پیچ انتهای راه است. و حال همان طوریکه ما به وقایع ایران گوش میکنیم و میبینی که رژیم تلاش میکند که بگوید که هرکس که به ایران میآید به این خاطر میآید که از رژیم حمایت میکند. وقتی ما این را میشنویم یاد آن اسب محتضری که آخرین لگد هایش را میزند میافتیم. آنها خودشان میدانند که روز هایشان به شمارش افتاده است. آنها میدانند که آزادی در سر پیچ و در تقاطع است. آنها میدانند که نمیتوانند سرکوب را برای همیشه روی مردمی که اراده کردهاند که آزاد شوند اعمال کنند. آنها میدانند که ضربهای را که به زنان میزنند دارند به صخره ضربه میزنند. آنها این را میدانند ولی تاآنجاکه ممکن باشد تظاهر میکنند که بر اوضاع مسلط هستند تلاش میکنند که بگویند رونق اقتصادی آوردهاند و دنبال شریک و طرف حسابی برای معاملات و تجارت هستند ولی این فقط پوسته و حبابی بیش نیست و واقعیت این است که مردم ایران آزاد خواهند شد. واقعیت این است که زنان ایران آزاد خواهند بود و با شرافت و در سعادت زندگی خواهند کرد. واقعیت این است که نسل آینده رهبران ایران در اینجا هستند همین الان.