قرچک – شب ۱۸ دی ۱۴۰۴، حوالی ساعت ۹: ۳۰ شب، میدان کلانتری قرچک به یکی از کانونهای اصلی خیزش مردمی علیه دیکتاتوری دینی تبدیل شد. روایتهای میدانی نشان میدهد که برخلاف تلاشهای حکومت برای کوچکنمایی یا تحریف واقعیت، آنچه در این شب رخ داد، یک رویارویی آشکار میان مردم معترض و نیروهای سرکوبگر رژیم بود.
بر اساس گزارشهای دریافتی، مردم قرچک در این شب موفق شدند نیروهای حکومتی را غافلگیر کنند. سرکوبگران از نقاط مرتفع، ساختمانهای دولتی و حتی محوطههای مذهبی اقدام به تیراندازی کردند تا با ایجاد رعب و وحشت، اعتراضات را در هم بشکنند. با این حال، شدت سرکوب نتوانست خشم و ایستادگی مردم را خاموش کند و میدان کلانتری به نماد مقاومت تبدیل شد.
در شب ۱۹ دی، فضای شهر بهطور محسوسی امنیتیتر شد. نیروهای سرکوبگر بهصورت مستقیم در برابر مردم صفآرایی کردند و برخوردها وارد مرحلهای خشنتر شد. همزمان، حضور گسترده نیروهای لباسشخصی و یگانهای مسلح نشان میداد که حاکمیت تصمیم خود را برای سرکوب کامل قیام گرفته است.
پس از این دو شب، حکومت با اعلام عملیِ وضعیت حکومت نظامی، موجی از بازداشتها را آغاز کرد تا کنترل شهر را دوباره به دست بگیرد. با این حال، یکی از نقاط برجسته این خیزش، ساعاتی بود که فرمانداری قرچک از کنترل نیروهای حکومتی خارج شد؛ رخدادی که هراس حاکمیت را بهخوبی نشان داد، تا جایی که چندی بعد با افزایش موانع و دیوارکشی اطراف فرمانداری، تلاش شد آثار این شکست پنهان شود.
گزارشها همچنین حاکی از آن است که شهیدان قیام در این سرکوب گسترده، عمدتاً از نسل جوان بودند و حتی کودکان نیز از خشونت بیامان رژیم در امان نماندند. قرچک در شبهای ۱۸ و ۱۹ دی، تصویری روشن از ماهیت سرکوبگر حکومت و در مقابل، اراده مردم برای آزادی و سرنگونی دیکتاتوری را به نمایش گذاشت.
