در جلسه ۱۹ مرداد ۱۴۰۵ مجلس رژیم، اختلافات میان نمایندگان درباره مذاکرات با آمریکا، نحوه تعامل با عمان، عملکرد محمدباقر قالیباف و همچنین فشارهای اقتصادی بر مردم بالا گرفت.
حمیدرضا حاجیبابایی، نایبرئیس مجلس رژیم، با اشاره به مذاکرات میان رژیم ایران و آمریکا گفت: «مذاکرات با آمریکا در حال حاضر قطع است و وجود ندارد» و افزود اگر گفتوگوهایی میان رژیم و عمان در جریان باشد، آمریکا نباید در آن دخالت کند.
حاجیبابایی همچنین با تأکید بر اهمیت تنگه هرمز برای رژیم گفت: «تنگه هرمز امروز شاید به دلایل گوناگون... مهمتر از هستهیی است». وی در ادامه سیاست رژیم در قبال آمریکا و اسراییل را تابع آنچه «خط مشی اساسی» خامنهای خواند، دانست و گفت هر گونه گفتگو با آمریکا باید با «احتیاط و دقت» و با در نظر گرفتن حقوق مردم ایران انجام شود.
در ادامه، نقدعلی، نماینده مجلس رژیم، نسبت به نحوه برگزاری جلسات و بیاطلاعی نمایندگان از مفاد توافقهای احتمالی با عمان اعتراض کرد و خواستار استعفای قالیباف از ریاست تیم مذاکرهکننده و مسئولیت قرارداد تجاری با چین شد.
وی گفت: «این جلسه وبیناری... کفایت موضوع را نمیدهد» و افزود قالیباف باید از مسئولیتهای مذکور کنار برود و بر وظایف اصلی خود در مجلس تمرکز کند.
نقدعلی همچنین با اشاره به وضعیت معیشتی مردم گفت نمایندگان در حوزههای انتخابیه با پرسشهای مردم درباره مشکلات اقتصادی روبهرو هستند و «پاسخی ندارند». او همچنین نسبت به انتقاد از نیروهایی که خواهان ادامه جنگ و دفاع هستند اعتراض کرد و آن را موجب دلسردی مردم از «میدان» دانست.
از سوی دیگر، رسایی با اعتراض به برگزاری غیرعلنی و مجازی جلسات مجلس، از حاجیبابایی خواست توضیح دهد که «چه شرایط اضطراری» موجب شده جلسات مجلس بهشکل غیرحضوری برگزار شود. وی با اشاره به اینکه مسئولان ارشد مجلس میتوانند در یک محل جمع شوند، پرسید چرا نمایندگان عادی نمیتوانند در جلسات حضوری شرکت کنند.
همزمان حاجی دلیگانی خواستار حضور پزشکیان و وزیران در مجلس برای پاسخگویی درباره وضعیت اقتصادی شد. وی به افزایش فشارهای اقتصادی، گران شدن قبوض آب، برق و گاز و فشار بر بخش تولید اشاره کرد و گفت رئیسجمهور و وزیران مربوطه باید درباره این وضعیت پاسخگو باشند.
مجموع این اظهارات نشاندهنده تشدید اختلافات در درون مجلس رژیم بر سر سیاست خارجی، مذاکرات با آمریکا و عمان، مدیریت مجلس و همچنین ناتوانی دولت و مجلس در پاسخگویی به فشارهای فزاینده اقتصادی و معیشتی است.
