پس از دور جدید گفتگوهای ظریف با جان کری در ژنو و پاریس، و پس از مذاکرات تیم گفتگوکننده هسته‌یی رژیم با کشورهای 1+5، جواد ظریف وزیرخارجه دولت آخوند حسن روحانی و عراقچی معاون او، اظهارات مبهم و متناقضی را حول این مذاکرات و نتایج آن ابرازکردند اظهاراتی که ضمنا در آن به نوعی سراسیمگی هم دیده می‌شود.
ظریف پس از بازگشت به تهران در گفتگویی با شبکه خبر رژیم 27 دی93 در مورد مذاکرات و نتیجه آن گفت ”نکاتی بود که هنوز حل نشده است“ ، اما د رعین حال اعتقاد دارد که ”راه برای رسیدن به یک راه‌حل کاملاً هموار و قابل دستیابی است“
همچنین ظریف در متروی تهران در پاسخ به سؤال خبرنگاران ضمن اشاره به مواضع سخت کشورهای 1+5 گفت: ”باید طرف مقابل بپذیرد اگر می‌خواهد با ایران به راه‌حل مذاکراتی برسد باید از سیاست فشار دست بر دارد“.
وزیرخارجه آخوندها در ادامه همین اظهارات به نیاز رژیم برای رسیدن به توافق اشاره می‌کند و می‌گوید: ”جمهوری اسلامی ایران با هدف رسیدن به نتیجه وارد مذاکرات شده ولی اینکار با هدف حفظ دستاوردهای علمی و منافع ملی است لذا اگر طرف مقابل آمادگی داشته باشد ما آماده‌ایم تا بهمن ماه و سالگرد پیروزی انقلاب به نتیجه برسیم“.
وی در عین‌حال تصریح کرد که ”چهار ماه برای رسیدن به نتیجه کافی است اما چهار سال هم می‌تواند کافی نباشد کما این‌که با نگاه غلط آمریکاییها، کار را دنبال کردن، ۱۰ سال هم کافی نبود“ (سایت تابناک 29دی 93)
عباس عراقچی معاون وزیرخارجه نیز در گفتگو با تلویزیون شبکه خبر رژیم 29 دی 93 گفته است: ”طرفین کاملاً به‌طور جدی وارد مباحث می‌شوند اراده برای رسیدن به یک توافق وجود دارد، در عین‌حال اختلافات و تفاوتها هم وجود دارد“
عراقچی ضمن اشاره به فشار کشورهای 1+5 و تهدیدهای آنان علیه رژیم در اظهاراتی متناقض با این‌که طر ف مقابل هم در مذاکرات جدی است می‌گوید: ”ما هیچ ابایی نداریم که در صورت افزایش فشارها میز مذاکره رو ترک بکنیم، هیچ ابایی نداریم که در مقابل زبان تهدید با زبان متقابل صحبت بکنیم“.
پیرامون اظهارات وزیرخارجه رژیم و معاونش سؤالات زیادی مطرح است از جمله این‌که اگر طرفین اراده جدی دارند چرا این اراده محقق نمی‌شود و به قول ظریف مذاکرات ظرف یک هفته به نتیجه نهایی نمی‌رسد؟
واقعیت این است ریشه دو‌گانه‌گویی رژیم و آنچه که مانع توافق می‌شود این است که نظام ولایت درعین حال که خواهان گفتگو برای فیصله دادن به مشکل اتمی و رفع تحریمها است، با رندی خاص نظام آخوندی در نظر دارد آنطور که خودش می‌خواهد مذاکرات را پیش ببرد، و در شرایطی که درموضع ضعف و بن‌بست و بحران خفه‌کننده اقتصادی است، تا می‌تواند امتیاز کمتری به طرف مقابل بدهد. طبعاً این موضع رژیم با موضع برتر و دست پری که طرف مقابل به‌خصوص در تعادل قوای جدید در حاکمیت آمریکا در زمینه تحریمها علیه رژیم دارد در تضاد و تباین است. به‌خصوص که برای طرف مقابل اولویت این است که رژیم را به نقطه‌ای برساند که به‌طور کامل از دستیابی به بمب هسته‌یی بازداشته شود.
بن‌بست رژیم که از طرفی نمی‌خواهد از برنامه اتمیش دست بردارد و از طرف دیگر فشارهای خرد کننده اقتصادی و... او را مجبور به مذاکرات کرده است، ریشه این سخنان مبهم و دو پهلوست. اظهارات مبهم و تناقض‌گویی وزیرخارجه رژیم و معاون او نیز در این راستا قابل بررسی و تبین است.
بنابراین تازمانی که ولی‌فقیه به این تناقض پایان ندهد و خلاصه پای زهرخوران کامل نیاید این گره باز نخواهد شد. بخصوص اکنون که تعادل قوای جدید در هیأت حاکمه آمریکا به‌دلیل تسلط جمهوریخواهان بر هر دو مجلس و تلاش آنها برای تصویب تحریمهای جدیدی که اوباما نتواند آن را وتو کند، وجود دارد، این وضعیت پیچیده‌تر است. به‌دلیل این‌که زمان علیه رژیم عمل می‌کند نیاز به تعیین‌تکلیف سریعتر برای رهایی از این تناقض‌گویی جدی‌تر است. طبعاً ولی‌فقیه این تناقض را به هر طرف حل کند باید که قیمت سنگین آن را بپردازد.
ظریف پس از بازگشت به تهران در گفتگویی با شبکه خبر رژیم 27 دی93 در مورد مذاکرات و نتیجه آن گفت ”نکاتی بود که هنوز حل نشده است“ ، اما د رعین حال اعتقاد دارد که ”راه برای رسیدن به یک راه‌حل کاملاً هموار و قابل دستیابی است“
همچنین ظریف در متروی تهران در پاسخ به سؤال خبرنگاران ضمن اشاره به مواضع سخت کشورهای 1+5 گفت: ”باید طرف مقابل بپذیرد اگر می‌خواهد با ایران به راه‌حل مذاکراتی برسد باید از سیاست فشار دست بر دارد“.
وزیرخارجه آخوندها در ادامه همین اظهارات به نیاز رژیم برای رسیدن به توافق اشاره می‌کند و می‌گوید: ”جمهوری اسلامی ایران با هدف رسیدن به نتیجه وارد مذاکرات شده ولی اینکار با هدف حفظ دستاوردهای علمی و منافع ملی است لذا اگر طرف مقابل آمادگی داشته باشد ما آماده‌ایم تا بهمن ماه و سالگرد پیروزی انقلاب به نتیجه برسیم“.
وی در عین‌حال تصریح کرد که ”چهار ماه برای رسیدن به نتیجه کافی است اما چهار سال هم می‌تواند کافی نباشد کما این‌که با نگاه غلط آمریکاییها، کار را دنبال کردن، ۱۰ سال هم کافی نبود“ (سایت تابناک 29دی 93)
عباس عراقچی معاون وزیرخارجه نیز در گفتگو با تلویزیون شبکه خبر رژیم 29 دی 93 گفته است: ”طرفین کاملاً به‌طور جدی وارد مباحث می‌شوند اراده برای رسیدن به یک توافق وجود دارد، در عین‌حال اختلافات و تفاوتها هم وجود دارد“
عراقچی ضمن اشاره به فشار کشورهای 1+5 و تهدیدهای آنان علیه رژیم در اظهاراتی متناقض با این‌که طر ف مقابل هم در مذاکرات جدی است می‌گوید: ”ما هیچ ابایی نداریم که در صورت افزایش فشارها میز مذاکره رو ترک بکنیم، هیچ ابایی نداریم که در مقابل زبان تهدید با زبان متقابل صحبت بکنیم“.
پیرامون اظهارات وزیرخارجه رژیم و معاونش سؤالات زیادی مطرح است از جمله این‌که اگر طرفین اراده جدی دارند چرا این اراده محقق نمی‌شود و به قول ظریف مذاکرات ظرف یک هفته به نتیجه نهایی نمی‌رسد؟
واقعیت این است ریشه دو‌گانه‌گویی رژیم و آنچه که مانع توافق می‌شود این است که نظام ولایت درعین حال که خواهان گفتگو برای فیصله دادن به مشکل اتمی و رفع تحریمها است، با رندی خاص نظام آخوندی در نظر دارد آنطور که خودش می‌خواهد مذاکرات را پیش ببرد، و در شرایطی که درموضع ضعف و بن‌بست و بحران خفه‌کننده اقتصادی است، تا می‌تواند امتیاز کمتری به طرف مقابل بدهد. طبعاً این موضع رژیم با موضع برتر و دست پری که طرف مقابل به‌خصوص در تعادل قوای جدید در حاکمیت آمریکا در زمینه تحریمها علیه رژیم دارد در تضاد و تباین است. به‌خصوص که برای طرف مقابل اولویت این است که رژیم را به نقطه‌ای برساند که به‌طور کامل از دستیابی به بمب هسته‌یی بازداشته شود.
بن‌بست رژیم که از طرفی نمی‌خواهد از برنامه اتمیش دست بردارد و از طرف دیگر فشارهای خرد کننده اقتصادی و... او را مجبور به مذاکرات کرده است، ریشه این سخنان مبهم و دو پهلوست. اظهارات مبهم و تناقض‌گویی وزیرخارجه رژیم و معاون او نیز در این راستا قابل بررسی و تبین است.
بنابراین تازمانی که ولی‌فقیه به این تناقض پایان ندهد و خلاصه پای زهرخوران کامل نیاید این گره باز نخواهد شد. بخصوص اکنون که تعادل قوای جدید در هیأت حاکمه آمریکا به‌دلیل تسلط جمهوریخواهان بر هر دو مجلس و تلاش آنها برای تصویب تحریمهای جدیدی که اوباما نتواند آن را وتو کند، وجود دارد، این وضعیت پیچیده‌تر است. به‌دلیل این‌که زمان علیه رژیم عمل می‌کند نیاز به تعیین‌تکلیف سریعتر برای رهایی از این تناقض‌گویی جدی‌تر است. طبعاً ولی‌فقیه این تناقض را به هر طرف حل کند باید که قیمت سنگین آن را بپردازد.
