در آستانه سالگرد قیام 18تیر، خامنهای یکبار دیگر ترسش را از تکرار حرکتهای اعتراضی دانشجویان ابراز داشت و در 11تیر93 در حضور جمعی از بهاصطلاح اساتید و بسیجیان رژیم در دانشگاهها، بر ”آرامش دانشگاهها“ و سر به زیر بودن دانشجویان و تمکین آنان به مقررات ضدفرهنگی و ضددانشجویی رژیم آخوندی تأکید کرد و اضافه کرد در غیراین صورت ”حرکت علمی کشور متوقف خواهد شد“.
خامنهای در این سخنان به این واقعیت تلخ اشاره نکرد که افت سطح عملی دانشگاههای کشور ناشی از حاکمیت رژیم منفوری است که تمامی امکانات آموزش عالی کشور را به سمت پروژه ضدملی دستیابی به بمب اتم سرازیر کرده است.
برای ولیفقیه ارتجاع، پایین بودن سطح عملی دانشگاهها اصلاً مهم نیست و به مصلحت هم نمیداند به آن اشاره کند، اما در مورد فعالیت سیاسی دانشجویان بهشدت هراسان و از این نگران است که دانشگاهها به یکی از کانونهای اعتراض و قیام علیه نظام پلیدش تبدیل شده است.
خامنهای ترسش را از دانشگاه و فعالیت سیاسی دانشجویان به این شرح ابراز میکند: ”تبدیل دانشگاهها به باشگاههای سیاسی سم مهلکی برای حرکت علمی کشور است و متأسفانه در دورهای شاهد این پدیده زیانبار بودیم“ .
ملاحظه میشود که چگونه خامنهای از حرکتهای اعتراضی و قیام دانشجویان هنوز هراسان است و نگران تکرار قیامها و اعتراضهای دانشجویی، نظیر قیام دانشجویان در 18تیر1387 است و از این بابت است که از تبدیل دانشگاهها به مراکز ”جریا نهای سیاسی“ وحشت دارد.
خامنهای بین ”نگرش، فهم و مشرب سیاسی در دانشگاه،“ و ”تبدیل مراکز علمی به جولانگاه جریانهای سیاسی“ ! فرق قابل میشود و به مسئولان ذیربط (مسئولان و ارگانهای سرکوب رژیم در دانشگاهها) توصیه میکند: ”مسئولان ذیربط و مدیران دانشگاهها باید با جدیت از تبدیل مراکز علمی به محل جولان و فعالیتهای جریانهای سیاسی جلوگیری کنند“.
بعد از سخنان خامنهای بلافاصله آخوند احمد خاتمی به صحنه آمد و در مورد فعالیت دانشجویان در سالهای 59 و60 که دانشگاهها را سنگر آزادی کرده بودند و دانشجویان مجاهد و انقلابی فرهنگ انقلابی مجاهدین را در دانشگاهها ترویج میکردند، عقده دل خالی کرد.
آخوند احمد خاتمی از ترس اینکه مبادا دانشجویان هوادار سازمان مجاهدین خلق ایران و دانشجویان مبارز در حال حاضر نیز برای رژیم درد سرساز شوند، در مورد حوادث سالهای 59 و60 در دانشگاهها گفت: ”حوادث سالهای 59 و 60 که در دانشگاهها رخ داد برای این محیط کافی است و اگر دانشگاهها جولانگاه جریانهای سیاسی شود حرکت علم را متوقف کرده و خطر برای کشور ایجاد خواهد کرد“.
خواب و خیالهای ولیفقیه ارتجاع برای دانشگاهها و دانشجویان خواب و خیالهای پنبهدانهای است، زیرا دانشگاه در ایران، تا بوده و بوده یکی از سنگرهای آزادی و مبارزه علیه دیکتاتوری شاه و شیخ بوده است و دانشجویان مبارز و هوادار مجاهدین خلق ایران در زمان حاکمیت شاه و شیخ، هرگز از سنگر دانشگاه برای مبارزه و مجاهدت کوتاه نیامدهاند و کوتاه هم نخواهند آمد.
همین دانشگاه بود که در سالهای 1357 تا1360 دانشجویان از آن، سنگری برای دفاع از آزادیهای غصب شده مردم توسط خمینی دجال ساختند و از همین دانشگاه بود که دستهدسته دانشجویان مجاهد در حمایت از سازمان پیشتازشان از مرگ نهراسیدند و سرود خوانان به تیرکهای اعدام رژیم پلید آخوندی بوسه زدند.
قیام شکوهمند 18تیر سال 78 یکی از خروشهای بزرگ دانشگاهها بود که در پیوند با مردم، برای بازپس گرفتن آزادی، از چنگال ارتجاع حاکم صورت گرفت. زیرا دانشگاه از روز نخست پایهگذاریاش، خاستگاه و پایگاه و استمراردهندهٴ پیام مقاومت برای آزادی بوده است.
ستونها و استحکامات استواری در این مراکز آگاهی برپا شده است و پرچمهای بلندی از فدا در مسیر دفاع از آزادی در خاک دانشگاههای ایران کوبیده شده است، نسلهایی از این دانشجویان به میدانهای رزم ارتش آزادی شتافتهاند و برای نسلهای امروز الگوهای درخشانی از عزم مبارزه شدهاند.
با الگوی این فداکاریهای عظیم، دانشجویان ایران بارها به قیام برخاستهاند و استبداد حاکم را به لرزه انداختهاند. قیامهای تیر 78 و قیامهای سراسر سال 88 و 89 شاهد خروشهای بزرگ دانشجویان بوده است.
بنابراین، استحکامات بلند آزادیخواهی در دانشگاهها تسخیرناپذیر است و همواره این برجهای بلند بیداری که نسلهای جوان میهن به آن وارد میشوند هراس بزرگ ارتجاع حاکم بوده و هستند.
خامنهای و آخوندهای نظامش میخواهند این پندار مأیوسانه را دامن بزنند که میتوانند از خروش آزادی دانشجویان و حمایت آنان از سازمان پیشتازشان جلوگیری کنند، اما زهی خیال باطل، خامنهای و آخوندهای جنایتکار حقیرتر از آن هستند که بتوانند سنگر آزادی را از هویت آن تهی کنند و دانشجویان را به وادی بیعملی و بیهزینگی مطلوب آخوندها بکشانند.
دانشجویان ایران هنوز که هنوز است بهرسم پیشتازان خود از فداکاری برای تحقق آزادی مهین از چنگال دیکتاتوری چیزی فروگذار نمیکنند. این حقیقت سرنوشتساز را خون دانشجویان شهید در جریان قیام سال88 یکبار دیگر در سینه تاریخ ایران به ثبت داد.
در طی این سالیان نیز دانشجویان آگاه و مبارز این واقعیت سترگ را به اثبات رسانده است که دانشگاه همچنان سنگر آزادی است، و دانشجویان دلیر میهن بهای آزادی را خواهند پرداخت و فروغ آزادی در دانشگاه را همواره زنده و روشن نگاه میدارند.
خامنهای در این سخنان به این واقعیت تلخ اشاره نکرد که افت سطح عملی دانشگاههای کشور ناشی از حاکمیت رژیم منفوری است که تمامی امکانات آموزش عالی کشور را به سمت پروژه ضدملی دستیابی به بمب اتم سرازیر کرده است.
برای ولیفقیه ارتجاع، پایین بودن سطح عملی دانشگاهها اصلاً مهم نیست و به مصلحت هم نمیداند به آن اشاره کند، اما در مورد فعالیت سیاسی دانشجویان بهشدت هراسان و از این نگران است که دانشگاهها به یکی از کانونهای اعتراض و قیام علیه نظام پلیدش تبدیل شده است.
خامنهای ترسش را از دانشگاه و فعالیت سیاسی دانشجویان به این شرح ابراز میکند: ”تبدیل دانشگاهها به باشگاههای سیاسی سم مهلکی برای حرکت علمی کشور است و متأسفانه در دورهای شاهد این پدیده زیانبار بودیم“ .
ملاحظه میشود که چگونه خامنهای از حرکتهای اعتراضی و قیام دانشجویان هنوز هراسان است و نگران تکرار قیامها و اعتراضهای دانشجویی، نظیر قیام دانشجویان در 18تیر1387 است و از این بابت است که از تبدیل دانشگاهها به مراکز ”جریا نهای سیاسی“ وحشت دارد.
خامنهای بین ”نگرش، فهم و مشرب سیاسی در دانشگاه،“ و ”تبدیل مراکز علمی به جولانگاه جریانهای سیاسی“ ! فرق قابل میشود و به مسئولان ذیربط (مسئولان و ارگانهای سرکوب رژیم در دانشگاهها) توصیه میکند: ”مسئولان ذیربط و مدیران دانشگاهها باید با جدیت از تبدیل مراکز علمی به محل جولان و فعالیتهای جریانهای سیاسی جلوگیری کنند“.
بعد از سخنان خامنهای بلافاصله آخوند احمد خاتمی به صحنه آمد و در مورد فعالیت دانشجویان در سالهای 59 و60 که دانشگاهها را سنگر آزادی کرده بودند و دانشجویان مجاهد و انقلابی فرهنگ انقلابی مجاهدین را در دانشگاهها ترویج میکردند، عقده دل خالی کرد.
آخوند احمد خاتمی از ترس اینکه مبادا دانشجویان هوادار سازمان مجاهدین خلق ایران و دانشجویان مبارز در حال حاضر نیز برای رژیم درد سرساز شوند، در مورد حوادث سالهای 59 و60 در دانشگاهها گفت: ”حوادث سالهای 59 و 60 که در دانشگاهها رخ داد برای این محیط کافی است و اگر دانشگاهها جولانگاه جریانهای سیاسی شود حرکت علم را متوقف کرده و خطر برای کشور ایجاد خواهد کرد“.
خواب و خیالهای ولیفقیه ارتجاع برای دانشگاهها و دانشجویان خواب و خیالهای پنبهدانهای است، زیرا دانشگاه در ایران، تا بوده و بوده یکی از سنگرهای آزادی و مبارزه علیه دیکتاتوری شاه و شیخ بوده است و دانشجویان مبارز و هوادار مجاهدین خلق ایران در زمان حاکمیت شاه و شیخ، هرگز از سنگر دانشگاه برای مبارزه و مجاهدت کوتاه نیامدهاند و کوتاه هم نخواهند آمد.
همین دانشگاه بود که در سالهای 1357 تا1360 دانشجویان از آن، سنگری برای دفاع از آزادیهای غصب شده مردم توسط خمینی دجال ساختند و از همین دانشگاه بود که دستهدسته دانشجویان مجاهد در حمایت از سازمان پیشتازشان از مرگ نهراسیدند و سرود خوانان به تیرکهای اعدام رژیم پلید آخوندی بوسه زدند.
قیام شکوهمند 18تیر سال 78 یکی از خروشهای بزرگ دانشگاهها بود که در پیوند با مردم، برای بازپس گرفتن آزادی، از چنگال ارتجاع حاکم صورت گرفت. زیرا دانشگاه از روز نخست پایهگذاریاش، خاستگاه و پایگاه و استمراردهندهٴ پیام مقاومت برای آزادی بوده است.
ستونها و استحکامات استواری در این مراکز آگاهی برپا شده است و پرچمهای بلندی از فدا در مسیر دفاع از آزادی در خاک دانشگاههای ایران کوبیده شده است، نسلهایی از این دانشجویان به میدانهای رزم ارتش آزادی شتافتهاند و برای نسلهای امروز الگوهای درخشانی از عزم مبارزه شدهاند.
با الگوی این فداکاریهای عظیم، دانشجویان ایران بارها به قیام برخاستهاند و استبداد حاکم را به لرزه انداختهاند. قیامهای تیر 78 و قیامهای سراسر سال 88 و 89 شاهد خروشهای بزرگ دانشجویان بوده است.
بنابراین، استحکامات بلند آزادیخواهی در دانشگاهها تسخیرناپذیر است و همواره این برجهای بلند بیداری که نسلهای جوان میهن به آن وارد میشوند هراس بزرگ ارتجاع حاکم بوده و هستند.
خامنهای و آخوندهای نظامش میخواهند این پندار مأیوسانه را دامن بزنند که میتوانند از خروش آزادی دانشجویان و حمایت آنان از سازمان پیشتازشان جلوگیری کنند، اما زهی خیال باطل، خامنهای و آخوندهای جنایتکار حقیرتر از آن هستند که بتوانند سنگر آزادی را از هویت آن تهی کنند و دانشجویان را به وادی بیعملی و بیهزینگی مطلوب آخوندها بکشانند.
دانشجویان ایران هنوز که هنوز است بهرسم پیشتازان خود از فداکاری برای تحقق آزادی مهین از چنگال دیکتاتوری چیزی فروگذار نمیکنند. این حقیقت سرنوشتساز را خون دانشجویان شهید در جریان قیام سال88 یکبار دیگر در سینه تاریخ ایران به ثبت داد.
در طی این سالیان نیز دانشجویان آگاه و مبارز این واقعیت سترگ را به اثبات رسانده است که دانشگاه همچنان سنگر آزادی است، و دانشجویان دلیر میهن بهای آزادی را خواهند پرداخت و فروغ آزادی در دانشگاه را همواره زنده و روشن نگاه میدارند.
