خامنهای طی سخنرانی در جمع مزدوران رژیم در مشهد اقتصاد من در آوردیش را تشریح کرد و برای آن 6شاخص برشمرد.
خامنهای در این سخنرانی به دو شاخص اصلیاشاره کرد که از میان بقیه شاخصها برجستهتر هستند.
یکی از این شاخصها که خامنهای مدعی آن شد «درونزا» بودن آن است و از دل ظرفیتهای موجود در کشور میجوشد، اما مشخص نکرد که ظرفیتهای موجود در درون کشور چه هستند و منظور او از این ظرفیتها چیست و با یک عبارت کلی از آن گذشت.
خامنهای علی القاعده میبایست مصادیق این ظرفیتهای داخلی را مشخص میکرد و مخاطبان و خوانندگان حرفهایش را به زحمت نمیانداخت تا کنکاش کنند و منظور او را متوجه شوند و این سوالها را برای مخاطب بهوجود بیاورد که منظور ولیفقیه از ظرفیتهای داخلی و درونزایی چیست؟
آیا در حاکمیت ولایتفقیه ظرفیتی در کشور مانده است که این رژیم با سیاستهای ضدمردمی و سوء تدبیر و دزدی و غارت ایادیش آن را نابود نکرده باشند؟
با نگاهی به شرایط اقتصادی کشور قطعاً پاسخ به سؤالات فوق منفی است، زیرا ظرفیتهای داخلی کشور در این نظام به نابودی کشیده شده است:
الف- انهدام صنعت
یکی از ظرفیتها در هر کشور کارخانهها و کارگاههای تولیدی کشور است، در ایران تحت حاکمیت آخوندها هماکنون کارخانهها و کارگاههای تولیدی هماکنون با رکود و بحران مواجه هستند.
وزیر صنعت دولت آخوند حسن روحانی16بهمن 92 به انهدام صنایع کشور اعتراف کرد و گفت، طبق اعلام رسمی، بخش صنعت در سالهای اخیر با رشد منفی 9 درصدی مواجه بود که این میزان به 12 درصد افزایش یافته است. روزنامه حکومتی قانون 14 دی 92 نوشت صنایع ایران در معرض فرسودگی قرار دارند.
در شهرک صنعتی قزوین از قدیمیترین شهرکهای صنعتی ایران، در حال حاضر بیش از 50 درصد بنگاههای اقتصادی آن تعطیل شده است.
مدیرعامل سازمان صنایع کوچک و شهرکهای صنعتی رژیم اعتراف کرده بود «حدود 27هزار طرح نیمه تمام در شهرکهای صنعتی وجود دارد».
در جریان رقابتهای نمایش انتخاباتی ریاستجمهوری رژیم در خرداد 92، آخوند حسن روحانی گفت 41هزار واحد صنعتی نیمه تمام در ایران وجود دارد، درصورتی که هماکنون بنا بر گزارش وزارت کار رژیم تعداد واحدهای نیمه تمام به 50هزار واحد رسیده است که این امر حاکی از افزایش حدود 22 درصد به تعداد این واحد ها است.
دیماه سال 91روزنامه حکومتی مردمسالاری اعتراف کرد: «واحدهای مستقر در شهرکهای صنعتی حدود 26هزار واحد است که بر مبنای آمارها، یک پنجم این واحد ها (حدود 5هزار واحد تولیدی) در شرایط صددرصد تعطیلی قرار گرفته و 20هزار و 900 واحد تولیدی باقیمانده نیز با کمتر از نصف ظرفیت خود فعالیت میکنند که میتوان چنین تحلیل کرد که در مرز ورشکستگی قرار دارند. بر اساس آمارهای موجود، جمع واحدهای «کاملاً تعطیل شده» و آنهایی که با نصف ظرفیت فعالیت میکنند، 50 درصد کل «واحدهای ثبت شده» در شهرکهای صنعتی است». همین منبع در مورد اشتغالزایی برخی شهرکها اعترافهای چشمگیری داشت از جمله: «در شهرک صنعتی پیشوا پیشبینی شده که این شهرک صنعتی 37هزار شغل ایجاد کند اما اکنون حدود 270نفر در شهرک صنعتی پیشوا مشغول به کار هستند... در شهرک صنعتی خوارزمی 37هزار فرصت شغلی پیشبینی شده که تا اول آذر90، تنها یکهزارو 7 فرصت شغلی تحقق پیدا کرده بود».
بنابراین اگر یکی از شاخصهای درونزایی اقتصاد مقاومتی اتکا به صنعت داخلی باشد با توجه به اوضاع و احوال صنعت در حاکمیت ملایان، در گام اول اقتصاد مقاومتی خامنهای توزرد و رفوزه است.
ب - صنعت نفت
وزیر نفت دولت آخوند حسن روحانی با اشاره به مشکلات صنعت نفت در رژیم آخوندی، معتقد است 136میلیارد دلار نیاز به سرمایهگذاری در این صنعت است. وزیر صنعت کابینه روحانی 27مهرماه گفت: ”پولهای زیادی برخلاف قانون از شرکتهای تابع بخش انرژی گرفته شده است. یک عده آدم، دستگاههای بزرگ بخش انرژی را به آستانه نابودی کامل رساندند، کار این افراد مثل کسی است که سوار بر یک آمبولانس برای رساندن مریض به مقصد در راه صدها نفر را زیر گرفته و کشته و هزاران دست و پا را شکسته است؛ این دوستان به اسم دادن یارانه، دستگاههای بزرگ انرژی را نابود کردند».
وضعیت پالایشگاههای کشور نیز وضعیت مناسبی نیست، در سالهای اخیر نه تنها پالایشگاه مکفی که پاسخگوی دو برابر شدن جمعیت کشور و بیش از دو برابر شدن مصرف باشد، ساخته نشده، بلکه پالایشگاههای سابق هم بهشدت فرسوده شده و از کم و کیف کار آنها به میزان زیادی کاسته شده است.
یکی از کارشناسان اقتصادی رژیم در روزنامه خراسان 30بهمن 84، فاش کرد که در حال حاضر پالایشگاهها به وضعیتی رسیدهاند که نشت روزانه آنها و خطوط لوله کهنه به 250هزار بشکه در روز رسیده است.
به گفته این کارشناس، برای توسعه و بهینهسازی 5 پالایشگاه تهران، آبادان، اراک، اصفهان و لاوان 4میلیارد و 200میلیون دلار مورد نیاز است.
د- انهدام کشاورزی
در زمینه کشاورزی اوضاع بهتر از اوضاع صنعت نیست، اعتراف کارگزاران رژیم در زمینه انهدام کشاورزی در تلویزیون رژیم گویای اوضاع بحرانی در این بخش از اقتصاد کشور است.
این کارگزار رژیم ضمن اشاره به وضعیت ماشینآلات کشاورزی و فرسوده بودن آنها و ناکارایی سیستم آبیاری و تاثیر مخربی که در امر کشاورزی کشور دارد میگوید:“ ضایعاتمان در بخشهای مختلف ماشینآلات و مکانیزاسیون است. ما هنوز از کمباینهای قدیمی و تراکتورهای قدیمی که از کارآمدی درستی برخوردار نیستند، استفاده میکنیم. در سیستم آبیاری سرمایهگذاری نداریم که آسیبهای جدی به منابع طبیعی کشور وارد میکند. ما اگر بیلان منفی آب را در کشور در نظر بگیریم حدود 11میلیارد بیلان منفی سفرههای زیر زمینی داریم و در حال خشک کردن تمام مزارع کشور و شورکردن تمام خاک کشور هستیم. اینها آسیبهایی است که عدم مدیریت باعث آن شده است ”.
بیابانی قائممقام خانه کشاورز ایران در گفتگو با شبکه خبر رژیم گفت:“ بخش کشاورزی در حال حاضر بخش ورشکسته است. دلیل آن عدم مدیریت درست، عدم سرمایهگذاری درست، بیتوجهی در استفاده از امکانات و تکنولوژی است. برنامه استراتژیک بلندمدت که اصلاً در این بخش نیامده و جامعه کشاورزی ما با یک شکست مواجه شده است. مسأله شکست را جامعه کشاورزی و همه مردم حس میکنند ”.
یکی از اعضای هیأت علمی دانشگاه به نام محمود جام ساز در گفتگو با شبکه خبر رژیم در این زمینه میگوید:“ ما یک زمانی خودکفا بودیم در گندم و زمانی صادرکننده گندم بودیم، الآن داریم گندم وارد میکنیم. تمام کشاورزان ما اصلاً زمینها را رها کردهاند بهخاطر اینکه برایشان صرف نمیکند. قیمتهای تضمینی که دولت خریداری میکند، بسیار کمتر از قیمتهای وارداتی است و کشاورز زیربار نمیرود چون ضرر میکند. کشاورزی ما در شرف نابودی قرار دارد ”.
ج - مدیریت فاسد و اقتصاد فاسد
سخنگوی کمیسیون اصل 90 مجلس رژیم اعتراف کرده است 90درصد قاچاق کالا از مبادی رسمی انجام میشود. این کارگزار رژیم در مجلس ارتجاع به خبرگزاری سپاه پاسداران موسوم به فارس گفته است:“ قاچاق کالا در مبادی مختلف بهویژه مرزهای کشورمان گاه بهراحتی انجام میشود ”.
قاچاق کالا به روش جاری و یکی از منابع چپاول نهادها و ایادی رژیم درآمده است. این وضعیت با روی کارآمدن احمدینژاد و دولت پاسداران او تشدید شده است، سپاه ضدمردمی هماکنون وارد کننده بسیاری از کالاها از مبادی غیررسمی و خارج از گمرکات کشور است. زمانی که تضاد بین محمود احمدینژاد و ولیفقیه بالا گرفت احمدینژاد تهدید به افشاگری و روکردن دست باندهای رقیب کرد و 11تیرماه 90 تهدیدش را عملی کرد. او در همایش «راهبردهای نوین پیشگیری و مبارزه با قاچاق کالا و ارز» به وجود اسکلههای غیرمجاز اعتراف کرد و تأکید کرد کالاهای «دفاعی، امنیتی و اطلاعاتی» هم باید از مرزهای قانونی وارد شود، وی سپس گفت: «بین ۵۵ تا ۶۰میلیارد نخ سیگار در ایران مصرف میشود که معادل ۲هزار میلیارد تومان است. این رقم، همه قاچاقچیان درجه یک دنیا را به طمع میاندازد، چه رسد به «برادران قاچاقچی خودمان“.
روی سخن احمدینژاد فقط سپاه پاسداران نبود. او با نام بردن از کالاهای دفاعی، امنیتی و اطلاعاتی که نهادهای تحتامر ولیفقیه، آنها را بدون هر گونه تشریفات گمرکی وارد میکنند، به اطرافیان و بیت خامنهای هم این پیام را ارسال کرد.
آن قدر در مجاری رسمی قاچاق انجام میشود که خیلی لازم نیست از مجاری غیررسمی قاچاق شود. مشخصاً مناطق آزاد و ویژه اقتصادی بهصورت گسترده مبادی ورودی کالاهای قاچاق هستند.
در جلسهای تحت عنوان ”همایش مبارزه با قاچاق کالا و ارز“ به 14 تا 20میلیارد واردات قاچاق اعتراف شد.
جلالی رئیس مرکز پژوهشهای مجلس رژیم گفت: ”حدود 14میلیارد دلار کالای قاچاق وارد کشورمون متأسفانه میشه. که خب ورود این کالاها معناش این هستش که یک بخش زیادی از اشتغال کشور از دست میرود“.
به گزارش روزنامه حکومتی ابتکار، قائممقام وزیر صنعت، معدن و تجارت رژیم درباره پیامدهای قاچاق سالانه 14میلیارد دلار به کشور، گفت: «اگر هزینه ایجاد هر شغل 70هزار دلار باشد، 200هزار فرصت شغلی از بین میرود، یکهزار و 800میلیارد تومان فرار مالیاتی خواهیم داشت و معادل مالیات ماهیانه 3 میلیون کارمند هزینه میشود».
تا آنجایی که به بخش صنعت برمیگردد ظرفیت مناسبی برای رشد و توسعه وجود ندارد این مشکل آنجا ضریب میخورد که اقتصاد فاسد و مدیریت فاسد و نالایق نیز مزید بر علت میشود. بنابراین میتوان گفت که در وجه درونزایی ولیفقیه اقتصاد مقاومتیش رفوزه است و هیچ آبی از اقتصاد مقاومتی برای این رژیم گرم نمیشود
رفوزگی بالفعل اقتصاد مقاومتی در زمینه برونگرایی
تعریف وجه برونگرایی اقتصاد مقاومتی تا حدودی روشن است و نیاز به تعبیر و تفسیر خاصی ندارد و ولیفقیه نیز ناگزیر به اشاره واضحی به آن نیست.
خامنهای در این سخنرانی به دو شاخص اصلیاشاره کرد که از میان بقیه شاخصها برجستهتر هستند.
یکی از این شاخصها که خامنهای مدعی آن شد «درونزا» بودن آن است و از دل ظرفیتهای موجود در کشور میجوشد، اما مشخص نکرد که ظرفیتهای موجود در درون کشور چه هستند و منظور او از این ظرفیتها چیست و با یک عبارت کلی از آن گذشت.
خامنهای علی القاعده میبایست مصادیق این ظرفیتهای داخلی را مشخص میکرد و مخاطبان و خوانندگان حرفهایش را به زحمت نمیانداخت تا کنکاش کنند و منظور او را متوجه شوند و این سوالها را برای مخاطب بهوجود بیاورد که منظور ولیفقیه از ظرفیتهای داخلی و درونزایی چیست؟
آیا در حاکمیت ولایتفقیه ظرفیتی در کشور مانده است که این رژیم با سیاستهای ضدمردمی و سوء تدبیر و دزدی و غارت ایادیش آن را نابود نکرده باشند؟
با نگاهی به شرایط اقتصادی کشور قطعاً پاسخ به سؤالات فوق منفی است، زیرا ظرفیتهای داخلی کشور در این نظام به نابودی کشیده شده است:
الف- انهدام صنعت
یکی از ظرفیتها در هر کشور کارخانهها و کارگاههای تولیدی کشور است، در ایران تحت حاکمیت آخوندها هماکنون کارخانهها و کارگاههای تولیدی هماکنون با رکود و بحران مواجه هستند.
وزیر صنعت دولت آخوند حسن روحانی16بهمن 92 به انهدام صنایع کشور اعتراف کرد و گفت، طبق اعلام رسمی، بخش صنعت در سالهای اخیر با رشد منفی 9 درصدی مواجه بود که این میزان به 12 درصد افزایش یافته است. روزنامه حکومتی قانون 14 دی 92 نوشت صنایع ایران در معرض فرسودگی قرار دارند.
در شهرک صنعتی قزوین از قدیمیترین شهرکهای صنعتی ایران، در حال حاضر بیش از 50 درصد بنگاههای اقتصادی آن تعطیل شده است.
مدیرعامل سازمان صنایع کوچک و شهرکهای صنعتی رژیم اعتراف کرده بود «حدود 27هزار طرح نیمه تمام در شهرکهای صنعتی وجود دارد».
در جریان رقابتهای نمایش انتخاباتی ریاستجمهوری رژیم در خرداد 92، آخوند حسن روحانی گفت 41هزار واحد صنعتی نیمه تمام در ایران وجود دارد، درصورتی که هماکنون بنا بر گزارش وزارت کار رژیم تعداد واحدهای نیمه تمام به 50هزار واحد رسیده است که این امر حاکی از افزایش حدود 22 درصد به تعداد این واحد ها است.
دیماه سال 91روزنامه حکومتی مردمسالاری اعتراف کرد: «واحدهای مستقر در شهرکهای صنعتی حدود 26هزار واحد است که بر مبنای آمارها، یک پنجم این واحد ها (حدود 5هزار واحد تولیدی) در شرایط صددرصد تعطیلی قرار گرفته و 20هزار و 900 واحد تولیدی باقیمانده نیز با کمتر از نصف ظرفیت خود فعالیت میکنند که میتوان چنین تحلیل کرد که در مرز ورشکستگی قرار دارند. بر اساس آمارهای موجود، جمع واحدهای «کاملاً تعطیل شده» و آنهایی که با نصف ظرفیت فعالیت میکنند، 50 درصد کل «واحدهای ثبت شده» در شهرکهای صنعتی است». همین منبع در مورد اشتغالزایی برخی شهرکها اعترافهای چشمگیری داشت از جمله: «در شهرک صنعتی پیشوا پیشبینی شده که این شهرک صنعتی 37هزار شغل ایجاد کند اما اکنون حدود 270نفر در شهرک صنعتی پیشوا مشغول به کار هستند... در شهرک صنعتی خوارزمی 37هزار فرصت شغلی پیشبینی شده که تا اول آذر90، تنها یکهزارو 7 فرصت شغلی تحقق پیدا کرده بود».
بنابراین اگر یکی از شاخصهای درونزایی اقتصاد مقاومتی اتکا به صنعت داخلی باشد با توجه به اوضاع و احوال صنعت در حاکمیت ملایان، در گام اول اقتصاد مقاومتی خامنهای توزرد و رفوزه است.
ب - صنعت نفت
وزیر نفت دولت آخوند حسن روحانی با اشاره به مشکلات صنعت نفت در رژیم آخوندی، معتقد است 136میلیارد دلار نیاز به سرمایهگذاری در این صنعت است. وزیر صنعت کابینه روحانی 27مهرماه گفت: ”پولهای زیادی برخلاف قانون از شرکتهای تابع بخش انرژی گرفته شده است. یک عده آدم، دستگاههای بزرگ بخش انرژی را به آستانه نابودی کامل رساندند، کار این افراد مثل کسی است که سوار بر یک آمبولانس برای رساندن مریض به مقصد در راه صدها نفر را زیر گرفته و کشته و هزاران دست و پا را شکسته است؛ این دوستان به اسم دادن یارانه، دستگاههای بزرگ انرژی را نابود کردند».
وضعیت پالایشگاههای کشور نیز وضعیت مناسبی نیست، در سالهای اخیر نه تنها پالایشگاه مکفی که پاسخگوی دو برابر شدن جمعیت کشور و بیش از دو برابر شدن مصرف باشد، ساخته نشده، بلکه پالایشگاههای سابق هم بهشدت فرسوده شده و از کم و کیف کار آنها به میزان زیادی کاسته شده است.
یکی از کارشناسان اقتصادی رژیم در روزنامه خراسان 30بهمن 84، فاش کرد که در حال حاضر پالایشگاهها به وضعیتی رسیدهاند که نشت روزانه آنها و خطوط لوله کهنه به 250هزار بشکه در روز رسیده است.
به گفته این کارشناس، برای توسعه و بهینهسازی 5 پالایشگاه تهران، آبادان، اراک، اصفهان و لاوان 4میلیارد و 200میلیون دلار مورد نیاز است.
د- انهدام کشاورزی
در زمینه کشاورزی اوضاع بهتر از اوضاع صنعت نیست، اعتراف کارگزاران رژیم در زمینه انهدام کشاورزی در تلویزیون رژیم گویای اوضاع بحرانی در این بخش از اقتصاد کشور است.
این کارگزار رژیم ضمن اشاره به وضعیت ماشینآلات کشاورزی و فرسوده بودن آنها و ناکارایی سیستم آبیاری و تاثیر مخربی که در امر کشاورزی کشور دارد میگوید:“ ضایعاتمان در بخشهای مختلف ماشینآلات و مکانیزاسیون است. ما هنوز از کمباینهای قدیمی و تراکتورهای قدیمی که از کارآمدی درستی برخوردار نیستند، استفاده میکنیم. در سیستم آبیاری سرمایهگذاری نداریم که آسیبهای جدی به منابع طبیعی کشور وارد میکند. ما اگر بیلان منفی آب را در کشور در نظر بگیریم حدود 11میلیارد بیلان منفی سفرههای زیر زمینی داریم و در حال خشک کردن تمام مزارع کشور و شورکردن تمام خاک کشور هستیم. اینها آسیبهایی است که عدم مدیریت باعث آن شده است ”.
بیابانی قائممقام خانه کشاورز ایران در گفتگو با شبکه خبر رژیم گفت:“ بخش کشاورزی در حال حاضر بخش ورشکسته است. دلیل آن عدم مدیریت درست، عدم سرمایهگذاری درست، بیتوجهی در استفاده از امکانات و تکنولوژی است. برنامه استراتژیک بلندمدت که اصلاً در این بخش نیامده و جامعه کشاورزی ما با یک شکست مواجه شده است. مسأله شکست را جامعه کشاورزی و همه مردم حس میکنند ”.
یکی از اعضای هیأت علمی دانشگاه به نام محمود جام ساز در گفتگو با شبکه خبر رژیم در این زمینه میگوید:“ ما یک زمانی خودکفا بودیم در گندم و زمانی صادرکننده گندم بودیم، الآن داریم گندم وارد میکنیم. تمام کشاورزان ما اصلاً زمینها را رها کردهاند بهخاطر اینکه برایشان صرف نمیکند. قیمتهای تضمینی که دولت خریداری میکند، بسیار کمتر از قیمتهای وارداتی است و کشاورز زیربار نمیرود چون ضرر میکند. کشاورزی ما در شرف نابودی قرار دارد ”.
ج - مدیریت فاسد و اقتصاد فاسد
سخنگوی کمیسیون اصل 90 مجلس رژیم اعتراف کرده است 90درصد قاچاق کالا از مبادی رسمی انجام میشود. این کارگزار رژیم در مجلس ارتجاع به خبرگزاری سپاه پاسداران موسوم به فارس گفته است:“ قاچاق کالا در مبادی مختلف بهویژه مرزهای کشورمان گاه بهراحتی انجام میشود ”.
قاچاق کالا به روش جاری و یکی از منابع چپاول نهادها و ایادی رژیم درآمده است. این وضعیت با روی کارآمدن احمدینژاد و دولت پاسداران او تشدید شده است، سپاه ضدمردمی هماکنون وارد کننده بسیاری از کالاها از مبادی غیررسمی و خارج از گمرکات کشور است. زمانی که تضاد بین محمود احمدینژاد و ولیفقیه بالا گرفت احمدینژاد تهدید به افشاگری و روکردن دست باندهای رقیب کرد و 11تیرماه 90 تهدیدش را عملی کرد. او در همایش «راهبردهای نوین پیشگیری و مبارزه با قاچاق کالا و ارز» به وجود اسکلههای غیرمجاز اعتراف کرد و تأکید کرد کالاهای «دفاعی، امنیتی و اطلاعاتی» هم باید از مرزهای قانونی وارد شود، وی سپس گفت: «بین ۵۵ تا ۶۰میلیارد نخ سیگار در ایران مصرف میشود که معادل ۲هزار میلیارد تومان است. این رقم، همه قاچاقچیان درجه یک دنیا را به طمع میاندازد، چه رسد به «برادران قاچاقچی خودمان“.
روی سخن احمدینژاد فقط سپاه پاسداران نبود. او با نام بردن از کالاهای دفاعی، امنیتی و اطلاعاتی که نهادهای تحتامر ولیفقیه، آنها را بدون هر گونه تشریفات گمرکی وارد میکنند، به اطرافیان و بیت خامنهای هم این پیام را ارسال کرد.
آن قدر در مجاری رسمی قاچاق انجام میشود که خیلی لازم نیست از مجاری غیررسمی قاچاق شود. مشخصاً مناطق آزاد و ویژه اقتصادی بهصورت گسترده مبادی ورودی کالاهای قاچاق هستند.
در جلسهای تحت عنوان ”همایش مبارزه با قاچاق کالا و ارز“ به 14 تا 20میلیارد واردات قاچاق اعتراف شد.
جلالی رئیس مرکز پژوهشهای مجلس رژیم گفت: ”حدود 14میلیارد دلار کالای قاچاق وارد کشورمون متأسفانه میشه. که خب ورود این کالاها معناش این هستش که یک بخش زیادی از اشتغال کشور از دست میرود“.
به گزارش روزنامه حکومتی ابتکار، قائممقام وزیر صنعت، معدن و تجارت رژیم درباره پیامدهای قاچاق سالانه 14میلیارد دلار به کشور، گفت: «اگر هزینه ایجاد هر شغل 70هزار دلار باشد، 200هزار فرصت شغلی از بین میرود، یکهزار و 800میلیارد تومان فرار مالیاتی خواهیم داشت و معادل مالیات ماهیانه 3 میلیون کارمند هزینه میشود».
تا آنجایی که به بخش صنعت برمیگردد ظرفیت مناسبی برای رشد و توسعه وجود ندارد این مشکل آنجا ضریب میخورد که اقتصاد فاسد و مدیریت فاسد و نالایق نیز مزید بر علت میشود. بنابراین میتوان گفت که در وجه درونزایی ولیفقیه اقتصاد مقاومتیش رفوزه است و هیچ آبی از اقتصاد مقاومتی برای این رژیم گرم نمیشود
رفوزگی بالفعل اقتصاد مقاومتی در زمینه برونگرایی
تعریف وجه برونگرایی اقتصاد مقاومتی تا حدودی روشن است و نیاز به تعبیر و تفسیر خاصی ندارد و ولیفقیه نیز ناگزیر به اشاره واضحی به آن نیست.
در یک کلام برونگرایی اقتصاد مقاومتی منوط به جذب سرمایه و تکنولوژی خارجی و واردات کالا است.
در حال حاضر به نظر نمیرسد اقتصاد مقاومتی خامنهای بتواند در این زمینه نیز به توفیقی دست یابد، زیرا با توجه به تحریمهای بینالمللی و ممنوعیت سرمایهگذاری در امر سرمایه وتکنولوژی، مشخص نیست که ولیفقیه رژیم در شرایط حاضر با اتکا به چه نیروی غیبی میتواند تحریمهای بینالمللی را دور بزند و شرکتهای بزرگ و کشورهای دارای سرمایه و تکنولوژی را وارد سرمایهگذاری در ایران کند.
وانگهی یکی از شروط اصلی کشورها و شرکتهای دارای سرمایه، امنیت سرمایهگذاری است که در حال حاضر ایران تحت حاکمیت آخوندها فاقد این خصیصه است.
خامنهای در بند دهم ابلاغیه اقتصاد مقاومتی خود از تشویق سرمایهگذاری خارجی برای صادرات صحبت میکند که این امر مستلزم ادغام ایران در جامعه اقتصادی بینالمللی و همچنین مستلزم پذیرفتن قاعدههای بازی در سطح جهانی است.
بخش بزرگی از سرمایه و تکنولوژی متعلق به قدرتهای غربی است و سهم عمده بازارهای جهانی هم زیر کنترل همین قدرتها است، چطور خامنهای میخواهد در حال حاضر این قدرت ها را راضی به سرمایهگذاری در ایران کند؟ مضاف بر این، ایران تحت حاکمیت آخوندها نیازمند تکنولوژی و دانش مدیریت است که بخش اصلی آن در اختیار شرکتهای چندملیتی غربی است که هماکنون رژیم را تحت تحریم قرار دادهاند.
یکی از شرایط سرمایهگذاری خارجی این است، کشوری که در آ ن سرمایهگذاری میشود فضای عمومی کسبو کار مناسب داشته باشد و برای انجام اصلاحات بنیادی اقتصادی راه باز شود، مشخص نیست با وجود حضور نیروهای انحصار گر از قبیل سپاه، نبودن فضای رقابتی، فساد دامنهدار و سنگینی بار دولت و تورم بالا همراه با نوسانهای شدید ارزی، سرمایهگذاران خارجی چطور رغبت میکنند که به فعالیتهای دامنهدار در ایران علاقه نشان بدهند.
در زمینه مهیا نبودن شرایط برای سرمایهگذاری خارجی روزنامه حکومتی سیاست روز 27بهمن 92 از قول کارشناسان اقتصادی رژیم نوشت: ”تجربه نشان داده است که قوانین اقتصادی و همچنین مالی و پولی از ثبات لازم در کشور برخوردار نیست و سرمایهگذاران برای حضور در هر بازاری با نگاه بلندمدت به قوانین و شرایط موجود اقدام میکنند که متأسفانه چنین شرایطی در ایران حاکم نیست. حجم سرمایهگذاری در پروژههای زیر ساختی با سایر موارد مانند مواد خوراکی تنقلات، لوازم آرایشی و بهداشتی و... قابل قیاس نیست و شاید از این به بعد بتوان آن را تفسیر کرد که برای سرمایهگذاران، حضور در چنین حوزههایی بازگشت سرمایه به مراتب کوتاهتر و قابل توجهتر دارد و اگر بخواهد در حوزههای زیر بنایی حاضر شوند باید سالهای مدیدی به انتظار بازگشت سود بایستند“.
بنابراین ولیفقیه رژیم در وجه برونگرایی اقتصاد مقاومتی در حال حاضر نیز رفوزه است و زمانی از برونگرايی برای رژيم نتيجه ای حاصل می شود که این رژیم توان جذب سرمایه و تکنولوژی خارجی را داشته باشد که البته باید یک سری شرط و شروطهای کشورها و شرکتهایی را که سرمایه و تکنولوژی به ایران صادر میکنند را بپذیرد و یک سری قوانین را اصلاح نماید و... در این صورت اگر بهطور کامل تحریمها در زمینه سرمایهگذاری لغو شود، امکان جذب سرمایه و تکنولوژی خواهد بود. بنابراین تا آنجایی که به شرایط بالفعل برمیگردد در وجه برون گرایی نیز اقتصاد مقاومقتی رفوزه است.
بنابراین ولیفقیه رژیم در وجه برونگرایی اقتصاد مقاومتی در حال حاضر نیز رفوزه است و زمانی از برونگرايی برای رژيم نتيجه ای حاصل می شود که این رژیم توان جذب سرمایه و تکنولوژی خارجی را داشته باشد که البته باید یک سری شرط و شروطهای کشورها و شرکتهایی را که سرمایه و تکنولوژی به ایران صادر میکنند را بپذیرد و یک سری قوانین را اصلاح نماید و... در این صورت اگر بهطور کامل تحریمها در زمینه سرمایهگذاری لغو شود، امکان جذب سرمایه و تکنولوژی خواهد بود. بنابراین تا آنجایی که به شرایط بالفعل برمیگردد در وجه برون گرایی نیز اقتصاد مقاومقتی رفوزه است.
