فراخوان به ایالات متحده آمریکا و سازمان ملل متحد برای اقدام فوری جهت نجات7 گروگان اشرفی استقرار کلاه آبیها درلیبرتی و اجرای تعهدات حفاظتی
نخست وزیر سید احمد غزالی
خانمها و آقایان به شما سلام میکنم،
خانم رئیسجمهور،
مفتخرم - ولی در وضعیتی فوقالعاده دردناک - که این جلسه را شروع کنم.
ما این جلسه را با میزبانی انجمن بینالمللی حقوقبشر زنان و همچنین بنیاد دانیل میتران - فرانسلیبرته - و مراپ و آی.ای.دی (توسعه آموزش و پرورش بینالمللی) برگزار میکنیم.
خانم رئیسجمهور،
در زمانی که این جلسه را شروع میکنم باید در مقابل یک احساس درد و ناراحتی مقاومت کنم. برای اینکه بتوانم به شما از طرف خودم و از طرف کمیته عربی اسلامی دفاع از اشرفیها تسلیت بگویم. در واقع ما یک خانواده هستیم، لذا متقابلاً به همدیگر تسلیت میگوییم. چه کار دیگر میتوانیم بکنیم. چه چیزی باید به مادر رحمان منانی بگویم وقتی که به من خبر میدهد که پسرش رحمان، 33ساله در میان اعدام شدگان است. یا مادر سعید، که جوانترینها بودند. وی، هنگام استقرار سازمان مجاهدین خلق ایران در اشرف، هنوز متولد نشده بود.
و آنها برای این به آنجا رفته بودند و مصمم بودند که تنها پس از اجرای عدالت در حق مقاومت ایران آنجا را ترک کنند. غیرممکن است که این فاجعه بهصورت غیرمنتظره، اصلیترین طرفهای جامعه بیناللملی را غافلگیر کرده باشد. چون که این فقط یکی از مراحل یک عملیات نسلکشی است که با برنامهریزی و اجرای مرحله به مرحله از حداقل 5سال پیش در جریان است.
اشرف توسط ارتش آمریکا در 2003 خلعسلاح شد و طی توافقها و تعهداتی که ارتش آمریکا به تک به تک ساکنان اشرف داد. بهرسمیت شناخته شد که این جمعیت از حق حفاظت تحت کنوانسیون 4 ژنو برخوردار است.
و هنگام انتقال قدرت در 2008 و توافقهای سوفا، هنگامی که ارتش آمریکا قدرت را تحویل ارتش عراق داد، مسئولیت حفاظت از ساکنان اشرف برعهده ارتش عراق گذاشته شد ولی به این معنی نبود که دیگر نه ایالات متحده و نه جامعه بینالمللی در تعهداتشان و وظیفه حفاظت در قبال این افراد مسئولیتی ندارند.
بلافاصله پس از خروج آمریکا و انتقال قدرت بود که این اعمال شروع شد: شکنجه، حملات نظامی، محاصره و تحریم فزاینده.
در ژوئیه 2009 نیروهای نظامی وارد شدند، 300 بلندگو برای شکنجه روانی و جسمی ساکنان، در آوریل 2011 و... و تا فوریه و مارس 2013 و اول سپتامبر 2013.
هر کدام از این حملات شهدا و مجروحانی بر جای گذاشت. روشن است که هیچکدام از طرفین نمیتوانند خودشان را از تعهداتشان کنار بکشند. جنایت علیه بشریت صورت گرفته است. با طراحی، برنامهریزی و اجرا طی سالیان. و من شاهدم که سازمان مجاهدین و مدیریت مقاومت از 8سال پیش مستمر بهصورت روزانه توجه جامعه بینالمللی را نسبت به خطرات و تهدیدهایی که بر روی این افراد سنگینی میکند جلب کرده و هشدار میدهد. ولی ما باید در مقابل این احساس درد مقاومت کنیم. کسانی که شهید شدند، شهید شدند. باید روزی کسانی که این قتلعام را به اجرا گذاشتند، کسانی که فرمان دادند، کسانی که طراحی کردند و کسانی که پشتیبانی کردند در مقابل عدالت بینالمللی پاسخ بدهند، به جرم جنایت علیه بشریت.
موضوع فوری که امروز باعث نگرانی ما است، 7 گروگانی هستند که ربوده شدند و امروز بیشتر از قبل در خطر هستند.
به همین دلیل ما ساکت نخواهیم شد و ما کمیساریای عالی را مخاطب قرار میدهیم چون موارد شکنجه و کشتار در کادر مسئولیتهایش است و باید وظیفه خود را انجام دهند. ما در جریان مشکلات کمیساریای عالی هستیم. میدانیم که امکانات مادی برای انجام اینکار را ندارد ولی یک حداقل پایه برای موضعگیری و هشدار وجود دارد که ما حق داریم از خانم پیلای و کمیساریای عالی انتظار داشته باشیم. به همین خاطر است که ما یک فراخوان بسیار فوری میدهیم. چون که این افراد در خطر هستند. ما خبرهای دقیقی داریم، کسانی که این عملیات را انجام دادند مطمئن بودند که همه را سر به نیست کردهاند
این طرح رژیم ایران بود که پشت این داستان است و تلاش میکند که تنها سازمان مقاومت که یک اسلام مدرن و دموکراسی و آزادی بیان و عقیده را نمایندگی میکند را از میان بردارد. نمیخواهد که چنین چیزی ادامه پیدا کند و تلاش میکند که آن را نابود کند.
خانم مریم رجوی، خواهر گرامی، ما همیشه در کنار شما بودیم و بهطور خاص حالا باید با تمام توان و انرژیمان تلاش کنیم که این انسانها را نجات دهیم.
سپس برای اجرای عدالت پافشاری خواهیم کرد چرا که جنایت علیه بشریت صورت گرفته است و آمران و عاملان آن باید پاسخ دهند.
دکتر شارل ری ال رئیس شورای شهر ژنو
خانم رئیسجمهور،
مفتخرم - ولی در وضعیتی فوقالعاده دردناک - که این جلسه را شروع کنم.
ما این جلسه را با میزبانی انجمن بینالمللی حقوقبشر زنان و همچنین بنیاد دانیل میتران - فرانسلیبرته - و مراپ و آی.ای.دی (توسعه آموزش و پرورش بینالمللی) برگزار میکنیم.
خانم رئیسجمهور،
در زمانی که این جلسه را شروع میکنم باید در مقابل یک احساس درد و ناراحتی مقاومت کنم. برای اینکه بتوانم به شما از طرف خودم و از طرف کمیته عربی اسلامی دفاع از اشرفیها تسلیت بگویم. در واقع ما یک خانواده هستیم، لذا متقابلاً به همدیگر تسلیت میگوییم. چه کار دیگر میتوانیم بکنیم. چه چیزی باید به مادر رحمان منانی بگویم وقتی که به من خبر میدهد که پسرش رحمان، 33ساله در میان اعدام شدگان است. یا مادر سعید، که جوانترینها بودند. وی، هنگام استقرار سازمان مجاهدین خلق ایران در اشرف، هنوز متولد نشده بود.
و آنها برای این به آنجا رفته بودند و مصمم بودند که تنها پس از اجرای عدالت در حق مقاومت ایران آنجا را ترک کنند. غیرممکن است که این فاجعه بهصورت غیرمنتظره، اصلیترین طرفهای جامعه بیناللملی را غافلگیر کرده باشد. چون که این فقط یکی از مراحل یک عملیات نسلکشی است که با برنامهریزی و اجرای مرحله به مرحله از حداقل 5سال پیش در جریان است.
اشرف توسط ارتش آمریکا در 2003 خلعسلاح شد و طی توافقها و تعهداتی که ارتش آمریکا به تک به تک ساکنان اشرف داد. بهرسمیت شناخته شد که این جمعیت از حق حفاظت تحت کنوانسیون 4 ژنو برخوردار است.
و هنگام انتقال قدرت در 2008 و توافقهای سوفا، هنگامی که ارتش آمریکا قدرت را تحویل ارتش عراق داد، مسئولیت حفاظت از ساکنان اشرف برعهده ارتش عراق گذاشته شد ولی به این معنی نبود که دیگر نه ایالات متحده و نه جامعه بینالمللی در تعهداتشان و وظیفه حفاظت در قبال این افراد مسئولیتی ندارند.
بلافاصله پس از خروج آمریکا و انتقال قدرت بود که این اعمال شروع شد: شکنجه، حملات نظامی، محاصره و تحریم فزاینده.
در ژوئیه 2009 نیروهای نظامی وارد شدند، 300 بلندگو برای شکنجه روانی و جسمی ساکنان، در آوریل 2011 و... و تا فوریه و مارس 2013 و اول سپتامبر 2013.
هر کدام از این حملات شهدا و مجروحانی بر جای گذاشت. روشن است که هیچکدام از طرفین نمیتوانند خودشان را از تعهداتشان کنار بکشند. جنایت علیه بشریت صورت گرفته است. با طراحی، برنامهریزی و اجرا طی سالیان. و من شاهدم که سازمان مجاهدین و مدیریت مقاومت از 8سال پیش مستمر بهصورت روزانه توجه جامعه بینالمللی را نسبت به خطرات و تهدیدهایی که بر روی این افراد سنگینی میکند جلب کرده و هشدار میدهد. ولی ما باید در مقابل این احساس درد مقاومت کنیم. کسانی که شهید شدند، شهید شدند. باید روزی کسانی که این قتلعام را به اجرا گذاشتند، کسانی که فرمان دادند، کسانی که طراحی کردند و کسانی که پشتیبانی کردند در مقابل عدالت بینالمللی پاسخ بدهند، به جرم جنایت علیه بشریت.
موضوع فوری که امروز باعث نگرانی ما است، 7 گروگانی هستند که ربوده شدند و امروز بیشتر از قبل در خطر هستند.
به همین دلیل ما ساکت نخواهیم شد و ما کمیساریای عالی را مخاطب قرار میدهیم چون موارد شکنجه و کشتار در کادر مسئولیتهایش است و باید وظیفه خود را انجام دهند. ما در جریان مشکلات کمیساریای عالی هستیم. میدانیم که امکانات مادی برای انجام اینکار را ندارد ولی یک حداقل پایه برای موضعگیری و هشدار وجود دارد که ما حق داریم از خانم پیلای و کمیساریای عالی انتظار داشته باشیم. به همین خاطر است که ما یک فراخوان بسیار فوری میدهیم. چون که این افراد در خطر هستند. ما خبرهای دقیقی داریم، کسانی که این عملیات را انجام دادند مطمئن بودند که همه را سر به نیست کردهاند
این طرح رژیم ایران بود که پشت این داستان است و تلاش میکند که تنها سازمان مقاومت که یک اسلام مدرن و دموکراسی و آزادی بیان و عقیده را نمایندگی میکند را از میان بردارد. نمیخواهد که چنین چیزی ادامه پیدا کند و تلاش میکند که آن را نابود کند.
خانم مریم رجوی، خواهر گرامی، ما همیشه در کنار شما بودیم و بهطور خاص حالا باید با تمام توان و انرژیمان تلاش کنیم که این انسانها را نجات دهیم.
سپس برای اجرای عدالت پافشاری خواهیم کرد چرا که جنایت علیه بشریت صورت گرفته است و آمران و عاملان آن باید پاسخ دهند.
دکتر شارل ری ال رئیس شورای شهر ژنو
متشکرم. خانم رئیسجمهور، من ابتدا یک بار دیگر آمدن شما به ژنو در این شرایط قتلعام را خوشآمد میگویم. امیدوارم یک روز بتوانیم برای موضوعات دیگری میزبان شما باشیم. من بهعنوان نماینده شهر ژنو میگویم که شما در خانه خودتان هستید. همان طور که قبلاً هم گفتم، ژنو امانتدار کنوانسیونها است و هر کس از جمله شما وقتی به اینجا میآیید، در خانه خودتان هستید برای اینکه خواستههای لازم را بکنید.
آقای نخستوزیر، آقایان، اعتصاب کنندگان، که من فرصت این را داشتم که با آنها در میدان ملتها دیدار کنم، همچنین من سلام میکنم به یکی از همکارانم آقای رابرت پاتارونی، از شورای شهر و نماینده مارک فالکه از شورای ژنو، و نمایندگان دیگر که عذر میخواهم اگر حضور آنها در سالن را متوجه نشدم.
من میخواستم تسلیت عمیق خودم و همدردی خودم را به خانوادههای 52 شهید تقدیم کنم. دو روز پیش فرصت ملاقات با یک مادر را داشتم که پسر خود را از دست داده بود و باید بگویم که شهادت این مادر و عکسهایی که نشان داده شد، فکر میکنم که او هم در این سالن حضور دارد، خیلی مرا منقلب کرد و از طرف او میخواستم به تمام خانوادهها عمیقترین تسلیت خودم را عرض کنم بهخاطر این کشتار هولناک.
واقعهیی که در اول سپتامبر در اشرف اتفاق افتاد، یک جنایت برنامهریزی شده بود و یک کشتار بزدلانه دولتی بود. 52 اعدام فراقضایی علیه افرادی که بهعنوان افراد حفاظتشده توسط کنوانسیون چهارم ژنو، توسط دولت آمریکا و همچنین توسط کمیساریای عالی پناهندگان، به اجرا گذاشته شد. این 52 اشرفی به شیوه وحشیانه اعدام شدند، 7تن از جمله 6 زن ربوده شدند. دولت عراق هیچ جزئیاتی در رابطه با این آدمربایی و محل این گروگانها نگفته است. از آنجا که اطلاعاتی توسط مقاومت ایران منتشر شده، وزیر حقوقبشر عراق مجبور شد اعتراف کند که این 7نفر در حال حاضر زندانی هستند. چطور میتوان این عمل جنایتکارانه را توضیح داد؟ این واضح است که رژیم ایران به جد از نام و همچنین از جایگاه سمبلیک مقاومان اشرف برای مردم ایران، تعادلش را از دست میدهد و این نشان میدهد که این رژیم حاضر است به مالکی دستور بدهد تا دست به چنین عملیات مرگباری بزند با زیر پا گذاشتن کامل قوانین و کنوانسیونهای بینالمللی برای از بین بردن و نابود کردن ساکنان.
باید امنیت، حفاظت و آزادی فوری گروگانها را تضمین کرد. این برای سازمان ملل و دولت آمریکا واجب است. هر لحظه که زمانبندی اسارت این گروگانها بیشتر میشود، نشاندهنده این است که آنها مورد بدرفتاری هستند و زیر شکنجه قرار دارند. همچنین این غیرقابلقبول است که این گروگانهای دولتی به رژیم ایران استرداد شوند. ما میدانیم که برای کمیساریای عالی پناهندگان ساده است که در این زمینه مداخله کند و از نفوذ بینالمللی خود به عنوان سازمان حفاظت کننده از کنوانسیونهای ژنو استفاده کند. او باید همین الآن این کار را بکند، در اسرع وقت و هیچ دیر کردی قابلقبول نیست. از قبل، از دولت عراق خواسته شده بود که به کمیساریا اجازه دهد 7 گروگان را ملاقات کند و با آنها صحبت کند. کمیساریا، دولت آمریکا و سازمان ملل باید فشار بیاورند. اگر آنها شانه خالی کنند، یک مسئولیت سنگین روی دوش آنها خواهد بود. همچنین اعتبار خود را از دست خواهند داد. هر دیرکردی، جان این 7 گروگان را در خطر میاندازد. همچنین دولت آمریکا باید با دولت مالکی بهصورت قاطع و رسمی برخورد کند تا گروگانها را هر چه سریعتر آزاد کند. همه ما در اینجا جمع شدهایم و به یک کمپین عظیم و قاطع نیاز داریم برای اینکه به حکام ایران و عراق نشان بدهیم که کنوانسیونهای بینالمللی نمیتوانند به این شکل به چالش کشیده شوند و زیر پا گذاشته شوند.
در رابطه با 4 قتلعام قبلی در رابطه با ساکنان، مقاومت ایران همه اسناد را جمع آوری کرده است، در صورتیکه این مسئولیت سازمان ملل و آمریکا بود که این کار را بکنند و آنها نکردند. ما آمریکا و سازمان ملل را فرامیخوانیم که وارد عمل شوند و به التزامات خود در رابطه ساکنان پایبند باشند و آزادی فوری 7 گروگان را مطالبه کنند. و سپس باید امنیت پناهندگان کمپ لیبرتی را تضمین کرد. برای حفاظت ساکنان، نیروهای عراقی به هیچوجه مورد اعتماد نیستند. و نکته آخر اینکه اگر سازمان ملل و آمریکا بهطور جدی برای حکومت قانون، منشور سازمان ملل و همچنین به قوانین و تعهدات بینالمللی احترامی قائلند، برعهده آنهاست تا به یک تحقیقات مستقل در مورد این جنایت دست بزنند و نتایج آن باید بهصورت رسمی و سریع عمومی شود.
من تمام میکنم و این باعث میشود از یک ضربه چکش جلوگیری شود. ولی امروز اولویت با آزادی سریع 7 گروگان دولتی است، با حفاظت آنها و یک موضع قاطع در برابر هر گونه استرداد آنها به ایران که مترادف است با مرگ. ما همه اینجا حضور داریم تا بخواهیم که کمیساریای عالی، آمریکا و سازمان ملل، حقوق و کنوانسیونهای بینالمللی را واجب الاحترام قرار دهند و به آزادی و حفاظت 7 گروگان اشرفی اولویت دهند.
از شما تشکر میکنم.
آقای نخستوزیر، آقایان، اعتصاب کنندگان، که من فرصت این را داشتم که با آنها در میدان ملتها دیدار کنم، همچنین من سلام میکنم به یکی از همکارانم آقای رابرت پاتارونی، از شورای شهر و نماینده مارک فالکه از شورای ژنو، و نمایندگان دیگر که عذر میخواهم اگر حضور آنها در سالن را متوجه نشدم.
من میخواستم تسلیت عمیق خودم و همدردی خودم را به خانوادههای 52 شهید تقدیم کنم. دو روز پیش فرصت ملاقات با یک مادر را داشتم که پسر خود را از دست داده بود و باید بگویم که شهادت این مادر و عکسهایی که نشان داده شد، فکر میکنم که او هم در این سالن حضور دارد، خیلی مرا منقلب کرد و از طرف او میخواستم به تمام خانوادهها عمیقترین تسلیت خودم را عرض کنم بهخاطر این کشتار هولناک.
واقعهیی که در اول سپتامبر در اشرف اتفاق افتاد، یک جنایت برنامهریزی شده بود و یک کشتار بزدلانه دولتی بود. 52 اعدام فراقضایی علیه افرادی که بهعنوان افراد حفاظتشده توسط کنوانسیون چهارم ژنو، توسط دولت آمریکا و همچنین توسط کمیساریای عالی پناهندگان، به اجرا گذاشته شد. این 52 اشرفی به شیوه وحشیانه اعدام شدند، 7تن از جمله 6 زن ربوده شدند. دولت عراق هیچ جزئیاتی در رابطه با این آدمربایی و محل این گروگانها نگفته است. از آنجا که اطلاعاتی توسط مقاومت ایران منتشر شده، وزیر حقوقبشر عراق مجبور شد اعتراف کند که این 7نفر در حال حاضر زندانی هستند. چطور میتوان این عمل جنایتکارانه را توضیح داد؟ این واضح است که رژیم ایران به جد از نام و همچنین از جایگاه سمبلیک مقاومان اشرف برای مردم ایران، تعادلش را از دست میدهد و این نشان میدهد که این رژیم حاضر است به مالکی دستور بدهد تا دست به چنین عملیات مرگباری بزند با زیر پا گذاشتن کامل قوانین و کنوانسیونهای بینالمللی برای از بین بردن و نابود کردن ساکنان.
باید امنیت، حفاظت و آزادی فوری گروگانها را تضمین کرد. این برای سازمان ملل و دولت آمریکا واجب است. هر لحظه که زمانبندی اسارت این گروگانها بیشتر میشود، نشاندهنده این است که آنها مورد بدرفتاری هستند و زیر شکنجه قرار دارند. همچنین این غیرقابلقبول است که این گروگانهای دولتی به رژیم ایران استرداد شوند. ما میدانیم که برای کمیساریای عالی پناهندگان ساده است که در این زمینه مداخله کند و از نفوذ بینالمللی خود به عنوان سازمان حفاظت کننده از کنوانسیونهای ژنو استفاده کند. او باید همین الآن این کار را بکند، در اسرع وقت و هیچ دیر کردی قابلقبول نیست. از قبل، از دولت عراق خواسته شده بود که به کمیساریا اجازه دهد 7 گروگان را ملاقات کند و با آنها صحبت کند. کمیساریا، دولت آمریکا و سازمان ملل باید فشار بیاورند. اگر آنها شانه خالی کنند، یک مسئولیت سنگین روی دوش آنها خواهد بود. همچنین اعتبار خود را از دست خواهند داد. هر دیرکردی، جان این 7 گروگان را در خطر میاندازد. همچنین دولت آمریکا باید با دولت مالکی بهصورت قاطع و رسمی برخورد کند تا گروگانها را هر چه سریعتر آزاد کند. همه ما در اینجا جمع شدهایم و به یک کمپین عظیم و قاطع نیاز داریم برای اینکه به حکام ایران و عراق نشان بدهیم که کنوانسیونهای بینالمللی نمیتوانند به این شکل به چالش کشیده شوند و زیر پا گذاشته شوند.
در رابطه با 4 قتلعام قبلی در رابطه با ساکنان، مقاومت ایران همه اسناد را جمع آوری کرده است، در صورتیکه این مسئولیت سازمان ملل و آمریکا بود که این کار را بکنند و آنها نکردند. ما آمریکا و سازمان ملل را فرامیخوانیم که وارد عمل شوند و به التزامات خود در رابطه ساکنان پایبند باشند و آزادی فوری 7 گروگان را مطالبه کنند. و سپس باید امنیت پناهندگان کمپ لیبرتی را تضمین کرد. برای حفاظت ساکنان، نیروهای عراقی به هیچوجه مورد اعتماد نیستند. و نکته آخر اینکه اگر سازمان ملل و آمریکا بهطور جدی برای حکومت قانون، منشور سازمان ملل و همچنین به قوانین و تعهدات بینالمللی احترامی قائلند، برعهده آنهاست تا به یک تحقیقات مستقل در مورد این جنایت دست بزنند و نتایج آن باید بهصورت رسمی و سریع عمومی شود.
من تمام میکنم و این باعث میشود از یک ضربه چکش جلوگیری شود. ولی امروز اولویت با آزادی سریع 7 گروگان دولتی است، با حفاظت آنها و یک موضع قاطع در برابر هر گونه استرداد آنها به ایران که مترادف است با مرگ. ما همه اینجا حضور داریم تا بخواهیم که کمیساریای عالی، آمریکا و سازمان ملل، حقوق و کنوانسیونهای بینالمللی را واجب الاحترام قرار دهند و به آزادی و حفاظت 7 گروگان اشرفی اولویت دهند.
از شما تشکر میکنم.
