پاتریک کندی- ۱۲دسامبر ۲۰۱۱: حاکمیت عراق بر حقوق انسانی ارجحیت ندارد. بهعملکرد مالکی نگاه کنید و به دروغهای وی در مورد اشرف گوش ندهید.
محمد بجاویی، رئیس سابق دادگاه عدالت بینالمللی- اول اوت ۲۰۱۱:
در حالی که عراق در امر حفاظت از حقوقبشر شکست خورده است، نمیتواند تحت پوش مواد منشور مللمتحد خود را مخفی کند. عراق باید راه را برای مداخله جامعه بینالمللی باز کند. روابط بینالمللی و رویکرد شورای امنیت در دو سه دهه اخیر بیانگر تمرکز بیشتر بر روی ۲مقوله ”حاکمیت“ و ”حقوقبشر“ است که رعایت حقوقبشر را بیشتر آمرانه و ضروری و حاکمیت را کمتر مطلق میکند. در این دیدگاه ما باید برای حفاظت از کمپ اشرف توسط سازمان ملل و بهطور خاص شورای امنیت فراخوان بدهیم.
عملکردهای مشخص مقامات عراقی علیه کمپ اشرف که میتوان آن را بهعنوان جنایت علیه بشریت و حتی نسلکشی توصیف کرد میتواند راه به قطعنامههای با آثار لازمالاجرا در شورای امنیت ببرد و سپس به تصمیمگیری شورای امنیت برای مداخله جامعه بینالمللی منجر شود.
در مورد کمپ اشرف، سازمان ملل میتواند بدون تأیید عراق نیز مداخله کند. برای سازمان ملل امتناع عراق از موافقت نمیتواند مانع حقوقی ایجاد کند. شورای امنیت در مورد کوزوو این سابقه را ایجاد کرده است. این اولین مداخلهای بود که شورای امنیت بدون رضایت کشور مربوطه انجام داد.
جفری رابرستون، کمیسر سابق اتحادیه اروپا، معاون نخستوزیر انگلستان، ۵نوامبر ۲۰۱۱: یونامی باید علناً نقض تعهدات دولت را در مورد به مخاطره انداختن ساکنان اشرف برجسته کند و از کشورهای عضو خواستار اقدام شود. بهعنوان یک اقدام حداقل و کوتاهمدت سازمان ملل میتواند دستورکار یونامی را تغییر دهد و یونامی را وادار کند که یک دفتر تمام وقت در کمپ اشرف دائر کند... . با توجه به ادامه یافتن جنایت علیه بشریت، این عمل در حیطه ”مسئولیت برای حفاظت“ قرادارد.
پروفسور اریک داوید، ۲۸ مه ۲۰۱۱: «بهرغم این حقیقت که طبعاً عراق میتواند حق حاکمیت خود را بر بخشی از خاکش اعمال کند، اما طبق ماده ۱۷ میثاق حقوق سیاسی و مدنی ملل متحد، این کشور باید به حقوق ساکنان اشرف در مورد حریم خصوصی و محل زندگی آنها احترام بگذارد. از طرف دیگر، ساکنان اشرف میتوانند مخالفت خود را با نقض حقوقبشر که قربانی آن بودهاند طبق اصل آزادی بیان (ماده ۱۹معاهده مصوب ۱۹۶۶) ابراز کنند. اقدامات مسلحانه که علیه ساکنان اشرف بهکار گرفته شده جنایت علیه بشریت محسوب میشود».
جان بروتون، نخستوزیر سابق ایرلند و سفیر سابق اتحادیه اروپا در آمریکا، ۲۱سپتامبر ۲۰۱۱: «این حق که عراق یک کشور مستقل است در خاک تحت حاکمیتش این مسئولیت را میآورد که تضمین کند هرکس در قلمرو اوست چه عراقی باشد و چه پناهنده حفاظت میشود. بسیار روشن است که دولت عراق متأسفانه به اجرای درست مسئولیتهایش تا جایی که به ساکنان کمپ اشرف مربوط میشود، عمل نکرده و نمیکند»..
بخشهایی از قطعنامه ۷۹۷۳ شورای امنیت مللمتحد درباره لیبی، ۱۷مارس ۲۰۱۱: شورای امنیت با محکومیت نقض شدید و مستمر حقوقبشر، تصمیم خود را برای حفاظت از غیرنظامیان و نواحی محل سکونت غیرنظامیان اعلام میدارد... به کشورهای عضو که به دبیرکل از طریق دولت و یا از طریق ارگانها و یا ترتیبات منطقهیی اطلاع دادهاند و با دبیرکل همکاری میکنند اجازه میدهد تا تمامی اقدامات لازم را با یادآوری پاراگراف ۹ قطعنامه ۱۹۷۰ مورخ ۲۰۱۱، اتخاذ کنند تا از غیرنظامیان و نواحی غیرنظامی مورد تهاجم در جمهوری عربی لیبی از جمله بنغازی حفاظت کنند.
محمد بجاویی، رئیس سابق دادگاه عدالت بینالمللی- اول اوت ۲۰۱۱:
در حالی که عراق در امر حفاظت از حقوقبشر شکست خورده است، نمیتواند تحت پوش مواد منشور مللمتحد خود را مخفی کند. عراق باید راه را برای مداخله جامعه بینالمللی باز کند. روابط بینالمللی و رویکرد شورای امنیت در دو سه دهه اخیر بیانگر تمرکز بیشتر بر روی ۲مقوله ”حاکمیت“ و ”حقوقبشر“ است که رعایت حقوقبشر را بیشتر آمرانه و ضروری و حاکمیت را کمتر مطلق میکند. در این دیدگاه ما باید برای حفاظت از کمپ اشرف توسط سازمان ملل و بهطور خاص شورای امنیت فراخوان بدهیم.
عملکردهای مشخص مقامات عراقی علیه کمپ اشرف که میتوان آن را بهعنوان جنایت علیه بشریت و حتی نسلکشی توصیف کرد میتواند راه به قطعنامههای با آثار لازمالاجرا در شورای امنیت ببرد و سپس به تصمیمگیری شورای امنیت برای مداخله جامعه بینالمللی منجر شود.
در مورد کمپ اشرف، سازمان ملل میتواند بدون تأیید عراق نیز مداخله کند. برای سازمان ملل امتناع عراق از موافقت نمیتواند مانع حقوقی ایجاد کند. شورای امنیت در مورد کوزوو این سابقه را ایجاد کرده است. این اولین مداخلهای بود که شورای امنیت بدون رضایت کشور مربوطه انجام داد.
جفری رابرستون، کمیسر سابق اتحادیه اروپا، معاون نخستوزیر انگلستان، ۵نوامبر ۲۰۱۱: یونامی باید علناً نقض تعهدات دولت را در مورد به مخاطره انداختن ساکنان اشرف برجسته کند و از کشورهای عضو خواستار اقدام شود. بهعنوان یک اقدام حداقل و کوتاهمدت سازمان ملل میتواند دستورکار یونامی را تغییر دهد و یونامی را وادار کند که یک دفتر تمام وقت در کمپ اشرف دائر کند... . با توجه به ادامه یافتن جنایت علیه بشریت، این عمل در حیطه ”مسئولیت برای حفاظت“ قرادارد.
پروفسور اریک داوید، ۲۸ مه ۲۰۱۱: «بهرغم این حقیقت که طبعاً عراق میتواند حق حاکمیت خود را بر بخشی از خاکش اعمال کند، اما طبق ماده ۱۷ میثاق حقوق سیاسی و مدنی ملل متحد، این کشور باید به حقوق ساکنان اشرف در مورد حریم خصوصی و محل زندگی آنها احترام بگذارد. از طرف دیگر، ساکنان اشرف میتوانند مخالفت خود را با نقض حقوقبشر که قربانی آن بودهاند طبق اصل آزادی بیان (ماده ۱۹معاهده مصوب ۱۹۶۶) ابراز کنند. اقدامات مسلحانه که علیه ساکنان اشرف بهکار گرفته شده جنایت علیه بشریت محسوب میشود».
جان بروتون، نخستوزیر سابق ایرلند و سفیر سابق اتحادیه اروپا در آمریکا، ۲۱سپتامبر ۲۰۱۱: «این حق که عراق یک کشور مستقل است در خاک تحت حاکمیتش این مسئولیت را میآورد که تضمین کند هرکس در قلمرو اوست چه عراقی باشد و چه پناهنده حفاظت میشود. بسیار روشن است که دولت عراق متأسفانه به اجرای درست مسئولیتهایش تا جایی که به ساکنان کمپ اشرف مربوط میشود، عمل نکرده و نمیکند»..
بخشهایی از قطعنامه ۷۹۷۳ شورای امنیت مللمتحد درباره لیبی، ۱۷مارس ۲۰۱۱: شورای امنیت با محکومیت نقض شدید و مستمر حقوقبشر، تصمیم خود را برای حفاظت از غیرنظامیان و نواحی محل سکونت غیرنظامیان اعلام میدارد... به کشورهای عضو که به دبیرکل از طریق دولت و یا از طریق ارگانها و یا ترتیبات منطقهیی اطلاع دادهاند و با دبیرکل همکاری میکنند اجازه میدهد تا تمامی اقدامات لازم را با یادآوری پاراگراف ۹ قطعنامه ۱۹۷۰ مورخ ۲۰۱۱، اتخاذ کنند تا از غیرنظامیان و نواحی غیرنظامی مورد تهاجم در جمهوری عربی لیبی از جمله بنغازی حفاظت کنند.
