پیام زندانی سیاسی علی معزی از زندان قزلحصار ـ ۱۶ دیماه ۱۴۰۴
ما مردم ایران پس از ۱۲۰سال قیام و انقلاب و جانفشانیهای بیشمار
نه خواستار بازگشت سلطنت مدفون هستیم
و نه خلیفه و ولایت و حکمران مادامالعمر میخواهیم
ما در پی استقرار جمهوری دموکراتیک در ایران هستیم
که دیگر از تاج و عمامه در آن خبر و اثری نباشد
مرگ بر ستمگر چه شاه باشه چه رهبر
با درود به شهدای بهخون تپیده قیام در سراسر کشور و ابراز همدردی عمیق با خانوادهها و پدران و مادران داغدار اما سرفراز، که چنین فرزندان دلیری را در دامان خود پرورش داده و تقدیم راه آزادی ایران نمودهاند. در برابر مردم و جوانان شجاعی که ترس را از جان خود دور کرده و به جان سراپای نظام انداختهاند سر تعظیم فرود میآورم و به قهرمانیها و مقاومت مردم غیور و شریف ملکشاهی، ایلام و سرابله و آبدانان درود میفرستم.
ما مردم ایران، پس از ۱۲۰سال قیام و انقلاب و جانفشانیهای بیشمار، نه خواستار بازگشت سلطنت مدفون هستیم و نه خلیفه و ولایت و حکمران مادامالعمر میخواهیم، نه ساواک میخواهیم و نه اطلاعات آخوندها، نه جلاد و شکنجهگر، نه اعدام و سرکوب، نه غارت و چپاول حق مردم. ما در پی آزادی و دموکراسی و حق حاکمیت مردمی و استقرار جمهوری دموکراتیک در ایران هستیم حاکمیتی که دیگر از تاج و عمامه در آن خبر و اثری نباشد.
میهنی میخواهیم که آزادیهای سیاسی و اجتماعی، جدایی دین از دولت، لغو اعدام و شکنجه و برابری کامل زن و مرد و حق تعیین سرنوشت برای ملیتهای تحت ستم در چارچوب تمامیت ارضی کشور، و فرصتهای برابر برای عموم مردم فراهم و تضمین شود.
این خواستهای برحق مردم، محقق نمیشود مگر با سازماندهی زنان و مردان قیامآفرین در امتداد کانونهای شورشی و ارتقای آنها به سطح ارتش قیام که مسئولیت تسخیر و انهدام مراکز سرکوب رژیم و سرانجام، سرنگونی تام و تمام حاکمیت دیکتاتوری را برعهده بگیرد.
در این مرحله حساس، خطیر و پر التهاب، حمایت از آلترناتیو مستقل، فداکار، مردمی، با سابقه و متشکل و سازمانیافته شورای ملی مقاومت به رهبری مریم رجوی و برنامه ۱۰مادهای او برای دوران انتقال قدرت به مردم، ضروری و تضمین کننده دموکراسی و برابری برای ایران آزاد فرداست.
به یاد داریم که در سال ۵۷ در همین فصل و ایام، با همه آن تظاهرات میلیونی و زدوبندهای پشتپرده ارتجاعی ـ استعماری، حتی فرار شاه و آزادی کلیه زندانیان سیاسی، نظام پادشاهی جارو نشد مگر طی روزهای ۲۰ تا ۲۲ بهمن، ۲۰ تا ۲۲ بهمن که مردم (بیاعتنا به خمینی از ترس و وحشت ناله میکرد که فرمان جهاد ندادهام!) مسلح شدند و مراکز رژیم شاه را تسخیر و کار را تمام کردند. چه رسد به شرایط کنونی و این رژیم.
پس تنها ره رهایی این است که مردم و جوانان در چارچوب کانونهای شورشی سازمان یابند تا مردم ایران بر سرنوشت خود حاکم شده و آزادی و عدالت را بهکرسی بنشانند. کس نخارد پشت ما جز ناخن انگشت ما. ما نگاهی به بیرون نداریم
و انزالنا الحدید فیه بأس شدید.
چنین گفت گل سرخ انقلاب مهدی رضایی: «تا ظلم هست مبارزه هست و تا مبارزه هست شکست و پیروزی هست ولی سرانجام پیروزی از آن مردم ستمدیده است».
مرگ بر ستمگر چه شاه باشه چه رهبر
سلام بر آزادی
۱۶ دیماه ۴۰۴
زندان قزلحصار ـ علی معزی
«لطفاً پیام صوتی مرا در سیمای آزادی و رسانههای مقاومت منتشر کنید»
