پاتریک کندی
سخنرانی عموی من (جان کندی) در برلین
و آزادی در ایران
استارز اند استریپس-۱۳ آبان ۱۴۰۵
تصمیم بنیاد فریدریش ناومان
جفایی بزرگ در حق مردم ایران است
و هدیه‌ای ناموجه به آخوندهای حاکم بر ایران تقدیم می‌کند
مردم ایران در مبارزه‌شان برای دموکراسی
شایسته همبستگی واقعی هستند نه بازیهای سیاسی که به نام آنها انجام می‌شود
تصمیم‌گیری درباره‌ٔ آینده باید در دستان خود آنها باشد
پاتریک کندی درباره دادن مشوق به بچه شاه توسط بنیاد آلمانی فریدریش ناومان نوشت:
من به تعهد دیرینه خانواده‌ام به آزادی، حقوق‌بشر و برابری افتخار می‌کنم.
من نیز در ادامه آن میراث، همواره کوشیده‌ام تا از آزادی و حقوق‌بشر در ایران حمایت کنم. به همین خاطر با تأسف زیاد مطلع شدم که «بنیاد آزادی فریدریش ناومان» در حالیکه جایزه آزادی سال ۲۰۲۶ خود را به مردم شجاع ایران اختصاص داده است قصد دارد این جایزه را در ظاهر به‌نمایندگی از آنان، به رضا پهلوی، فرزند آخرین شاه ایران، بدهد
جمهوری اسلامی به‌طور گسترده به‌عنوان بزرگترین دولت حامی تروریسم در جهان و بدترین ناقض حقوق‌بشر شناخته می‌شود. هنگامی که در ماه ژانویه میلیون‌ها ایرانی در اعتراض به وضعیت موجود به خیابان‌ها آمدند و خواستار آزادی شدند، هزاران معترض بی‌دفاع ظرف چند روز قتل‌عام شدند. تصاویری از خیابان‌هایی که مملو از کیسه‌های سیاه حاوی اجساد بود، جهان را در شوک فرو برد
سرکوب‌ها در ایران هم‌چنان بدون وقفه ادامه یافته است؛ به‌طوری که از ماه مارس تاکنون، دست‌کم ۴۵ ایرانی با اتهامات سیاسی اعدام شده‌اند.
اکثریت قریب به اتفاق این قربانیان خواهان آن بودند که مردم ایران سرنوشت خود را از طریق یک جمهوری دموکراتیک و مبتنی بر جدایی دین و دولت تعیین کنند. اما نباید فراموش کرد که ایرانیان، پیش از آن، در دوران نظام سلطنتی نیز که در انقلاب مردمی سال ۱۹۷۹ -۱۳۵۷-سرنگون شد متحمل ظلم و ستم شده بودند. محمدرضا پهلوی بر نظامی تک‌حزبی حکومت می‌کرد که پلیس مخفی مخوف آن، یعنی «ساواک»، مسئول کشتارها، ناپدیدسازیهای قهری و شکنجه بود. او هم‌چنین هنگام فرار، ثروت هنگفتی را از ایران خارج کرد. امروزه، وارثان آن ثروت و میراث سرکوب، در تلاش‌اند تا رهبری ایران را دوباره به دست گیرند؛
رضا پهلوی هرگز مسئولیت پدرش در سرکوب‌های سیاسی را نپذیرفته و عملکرد «ساواک» را نیز محکوم نکرده است. فراتر از آن، او حتی در همین اواخر (سال ۲۰۲۶) از میراث پدرش تمجید کرد و او را یکی از بزرگترین رهبران ایران توصیف کرد.
اظهارات مکرر او طی بیش از دو دهه درباره ارتباط با سپاه پاسداران و دستگاه امنیتی رژیم، و هم‌چنین اتکا به آنها، پرسش‌های جدی‌ای را برانگیخته است.
او با امید بستن به قدرتهای خارجی برای هموار کردن راه خود به سوی تخت سلطنت، به‌شدت از حملات نظامی به ایران حمایت کرده است؛ . علاوه بر این، شواهد فزاینده‌یی نشان می‌دهد که ادعاهای مطرح شده درباره حمایت گسترده از پهلوی در جریان خیزش ماه ژانویه، توسط شبکه‌های نفوذ آنلاین به‌شدت اغراق‌آمیز جلوه داده شده بود. در واقع، درست مانند خیزش سال ۲۰۲۲، یکی از شعارهای محوری اعتراضات ماه ژانویه: «مرگ بر ستمگر، چه شاه باشه چه رهبر» بود؛ شعاری که خواست مردم ایران برای دموکراسی و جمهوری، و رد هر گونه دیکتاتوری را برجسته می‌کند.
پاتریک کندی در ادامه می‌افزاید
تصمیم «بنیاد فریدریش ناومان» با محکومیت ۹۰ تن از شخصیتهای برجسته آلمانی — از جمله وزیران و سفرای پیشین —، گروهی متشکل از ۱۶ نماینده از احزاب مختلف در پارلمان آلمان (بوندستاگ)، ۳۰۶ انجمن ایرانی در سراسر اروپا، مواجه شده است.
هیچ نهادی نمی‌تواند به‌طور موجه ادعا کند که به آرمانهای مردم ایران احترام می‌گذارد، در حالی که به چهره‌ای با جایگاه و عملکرد رضا پهلوی اعتبار می‌بخشد. من نیز در راستای سنت خانوادگی‌ام مبنی بر ایستادن در کنار کسانی که برای آزادی مبارزه می‌کنند، به این درخواست می‌پیوندم. تصمیم این بنیاد، جفایی بزرگ در حق مردم ایران و هدیه‌ای ناموجه به آخوندهای حاکم بر ایران تقدیم می‌کند. وقتی عموی من گفت: «من یک برلینی هستم»، در واقع داشت با مردمی که تشنه‌ٔ آزادی بودند ابراز همبستگی می‌کرد، نه این‌که ادعای قدرت فرد خاصی را تأیید کند.
این تفاوت، امروز برای ایران نیز به همان اندازه اهمیت دارد. مردم ایران در مبارزه‌شان برای دموکراسی، شایسته‌ٔ همبستگی واقعی هستند، نه بازیهای سیاسی که به نام آنها انجام می‌شود. تصمیم‌گیری درباره‌ٔ آینده مردم ایران باید در دستان خود آنها باشد.
