روز سهشنبه 10تیر، یک روز پیش از شروع ششمین دور مذاکرات هستهیی با 5+1 در وین، آخوند روحانی به بهانهٴ روز صنعت به صحنه آمد تا به قول خودش با زبان «روان و آرام» به باندها و دلواپسان رژیم که این روزها بهشدت غصهدار این مذاکرات و سرانجام آن هستند، خاطرجمعی و امید بدهد. روحانی با لحن نیشداری خطاب به آنها گفت «خیلی غصه نخورید!… ما میدانیم چه کار میکنیم، وزارتخارجه ما و تیم مذاکرهکننده ما کاملاً تخصص لازم را برای حرف زدن در برابر 6قدرتی که روبهروی ما قرار گرفتهاند میداند…». روحانی با جملهٴ طعنهآمیز «خیلی غصه نخورید!» میخواست نیش و کنایة چند روز قبل خودش را مجدداً یادآوری کند که گفته بود، یک عده بیکارند، نشستهاند و هی دارند غصه میخورند!
روشن است که این طعن و کنایه نمیتواند به غصهداران و عزاداران بر باد رفتن سودای نافرجام اتمی رژیم و حسرت بهدلان بمب اتمی، دلخوشی و خاطرجمعی بدهد و تنها آنها را بیشتر تحریک میکند و به میدان میکشاند. چرا که آنها بهجز جنجال و های و هوی، حرفهای جدی دارند. مثلاً یکی از این جماعت به نام بخشایش اردستانی عضو کمیسیون امنیت در مجلس ارتجاع، گفت: «زیادهخواهی آمریکا باعث شده است که اروپا را نیز بهدنبال خود بکشاند و تحریمها را ضدایران سخت بگیرد. از طرف دیگر در ایران این اعتقاد وجود دارد که حتی اگر مشکل هستهیی حل شود تحریم برداشته نخواهد شد، زیرا طرف غربی پس از حل مشکل هستهیی بحث موشکهای دوربرد ایران، حقوقبشر و ادعای حمایت از تروریسم توسط ایران را محملی برای ادامه تحریمها قرار خواهد داد» (کیهان ـ 10تیر).
بنابراین چنتة روحانی برای تسکین غصهداران و عزاداران نظام، خالی است. او در همین سخنرانیاش (در روز صنعت) ناچار به این حرف بیماده اکتفا کرد که «کاسه تحریم شکسته شد و هیچ بندزنی قادر نیست این کاسه را بهصورت اول برگرداند».
البته روحانی اگر میتوانست آنچه را که میبایست بگوید، حرفهای جدی خطاب به جماعت دلواپس داشت که گهگاه هم اینجا و آنجاگفته است، اما روشن است که در یک سخنرانی عمومیدهانش بسته است.
اما آنچه را که خود روحانی نمیتواند بگوید، سایر مهرهها و قلمبهدستان باند او میگویند و مینویسند. یکی از آنها به نام علی خرم در روزنامه حکومتی اعتماد (10تیر) نوشت: «مذاکرهکنندگان ایرانی در محدوده منافع و امنیت ملی کشورمان فرصت مانور نامحدودی ندارند… (آنها) باید به منافع و امنیت ملی کشورهای مذاکرهکننده پاسخهای قانعکننده در حدی بدهند که تکتک آن کشورها با احساس رضایت صحنه مذاکرات را ترک کنند».
روشنتر از این نمیشد هشدار داد که اولاً زمان رژیم برای رسیدن به توافق تنگ است، ثانیاً رژیم باید تکتک کشورهای5+1 را کاملاً قانع کند که دیگر دنبال ساختن بمب اتمی نیست، یعنی اینکه باید علاوه بر اوراق کردن دستگاه اتمی، هر گونه بازرسی آتی را بپذیرد و به سؤالهای آژانس که تا بهحال از پاسخ به آنها طفره رفته جواب بدهد!
یکی دیگر از کارشناسهای رژیم نیز طی مقالهیی در روزنامه جمهوری (9تیر) بر بحران و تنگنای اقتصادی رژیم دست گذاشته و همهٴ حرف را در عنوان مقاله گنجانده است: «برای پیشرفت باید بینالمللی شویم!» روشن است که «بینالمللی شدن» کد و رمز دست برداشتن و غلط کردم گویی از همهٴ شعارهای رژیم است، از صدور تروریسم تحت عنوان صدور انقلاب، دخالت در کشورهای دیگر تحت عنوان بسط ولایت و غیره… به عبارت روشنتر، خوردن زهر تا قطرهٴ آخر! بیجهت نبود که روحانی در همان سخنرانی مذکور پس از اشاره به کاربلدی دولتش در مذاکرات، اضافه کرد که ما میخواهیم با همهٴ همسایههایمان روابط نزدیک داشته باشیم و بهخصوص تأکید کرد: «ما میدانیم افراطی گری، خشونت، درشت گویی، دخالت در امر این و آن بهنفع هیچ کشوری نیست».
اذعان به «دخالت در امر این و آن»، بهخصوص در شرایط کنونی عراق و سوریه، هم معنای استراتژیکی خود را دارد، هم اعتراف بزرگی است و هم یک غلطکردم گویی آشکار محسوب میشود.
اگر حرفهای طرفین را بالغ و ساده کنیم، حرف یا به عبارت بهتر، «آرزو» ی بر باد رفته جماعت دلواپسان این است که اتمی را نگهداریم، نیروی قدس و سپاه پاسداران و غیره را هم برای تاخت و تاز در کشورهای دیگر داشته باشیم و به همان روال سابق، خر خود را برانیم!
حرف طرف مقابل هم این است که «آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت!» اصرار بر این چیزها، سقوط و نابودی کل رژیم در پی دارد. تنها راه نجات این است که زهر بخوریم، تا آخر هم بخوریم! بعد از زهر اتمی، در قلمرو منطقهیی هم باید زهر بخوریم.
به این ترتیب باند رفسنجانی ـ روحانی در این خیال واهی هستند که رژیم زهر میخورد و از آن فرجه بقا برای خود میخرد! طنز سیاه و پوزخند تاریخ به این نظام ضدتاریخی را بنگرید!
روشن است که این طعن و کنایه نمیتواند به غصهداران و عزاداران بر باد رفتن سودای نافرجام اتمی رژیم و حسرت بهدلان بمب اتمی، دلخوشی و خاطرجمعی بدهد و تنها آنها را بیشتر تحریک میکند و به میدان میکشاند. چرا که آنها بهجز جنجال و های و هوی، حرفهای جدی دارند. مثلاً یکی از این جماعت به نام بخشایش اردستانی عضو کمیسیون امنیت در مجلس ارتجاع، گفت: «زیادهخواهی آمریکا باعث شده است که اروپا را نیز بهدنبال خود بکشاند و تحریمها را ضدایران سخت بگیرد. از طرف دیگر در ایران این اعتقاد وجود دارد که حتی اگر مشکل هستهیی حل شود تحریم برداشته نخواهد شد، زیرا طرف غربی پس از حل مشکل هستهیی بحث موشکهای دوربرد ایران، حقوقبشر و ادعای حمایت از تروریسم توسط ایران را محملی برای ادامه تحریمها قرار خواهد داد» (کیهان ـ 10تیر).
بنابراین چنتة روحانی برای تسکین غصهداران و عزاداران نظام، خالی است. او در همین سخنرانیاش (در روز صنعت) ناچار به این حرف بیماده اکتفا کرد که «کاسه تحریم شکسته شد و هیچ بندزنی قادر نیست این کاسه را بهصورت اول برگرداند».
البته روحانی اگر میتوانست آنچه را که میبایست بگوید، حرفهای جدی خطاب به جماعت دلواپس داشت که گهگاه هم اینجا و آنجاگفته است، اما روشن است که در یک سخنرانی عمومیدهانش بسته است.
اما آنچه را که خود روحانی نمیتواند بگوید، سایر مهرهها و قلمبهدستان باند او میگویند و مینویسند. یکی از آنها به نام علی خرم در روزنامه حکومتی اعتماد (10تیر) نوشت: «مذاکرهکنندگان ایرانی در محدوده منافع و امنیت ملی کشورمان فرصت مانور نامحدودی ندارند… (آنها) باید به منافع و امنیت ملی کشورهای مذاکرهکننده پاسخهای قانعکننده در حدی بدهند که تکتک آن کشورها با احساس رضایت صحنه مذاکرات را ترک کنند».
روشنتر از این نمیشد هشدار داد که اولاً زمان رژیم برای رسیدن به توافق تنگ است، ثانیاً رژیم باید تکتک کشورهای5+1 را کاملاً قانع کند که دیگر دنبال ساختن بمب اتمی نیست، یعنی اینکه باید علاوه بر اوراق کردن دستگاه اتمی، هر گونه بازرسی آتی را بپذیرد و به سؤالهای آژانس که تا بهحال از پاسخ به آنها طفره رفته جواب بدهد!
یکی دیگر از کارشناسهای رژیم نیز طی مقالهیی در روزنامه جمهوری (9تیر) بر بحران و تنگنای اقتصادی رژیم دست گذاشته و همهٴ حرف را در عنوان مقاله گنجانده است: «برای پیشرفت باید بینالمللی شویم!» روشن است که «بینالمللی شدن» کد و رمز دست برداشتن و غلط کردم گویی از همهٴ شعارهای رژیم است، از صدور تروریسم تحت عنوان صدور انقلاب، دخالت در کشورهای دیگر تحت عنوان بسط ولایت و غیره… به عبارت روشنتر، خوردن زهر تا قطرهٴ آخر! بیجهت نبود که روحانی در همان سخنرانی مذکور پس از اشاره به کاربلدی دولتش در مذاکرات، اضافه کرد که ما میخواهیم با همهٴ همسایههایمان روابط نزدیک داشته باشیم و بهخصوص تأکید کرد: «ما میدانیم افراطی گری، خشونت، درشت گویی، دخالت در امر این و آن بهنفع هیچ کشوری نیست».
اذعان به «دخالت در امر این و آن»، بهخصوص در شرایط کنونی عراق و سوریه، هم معنای استراتژیکی خود را دارد، هم اعتراف بزرگی است و هم یک غلطکردم گویی آشکار محسوب میشود.
اگر حرفهای طرفین را بالغ و ساده کنیم، حرف یا به عبارت بهتر، «آرزو» ی بر باد رفته جماعت دلواپسان این است که اتمی را نگهداریم، نیروی قدس و سپاه پاسداران و غیره را هم برای تاخت و تاز در کشورهای دیگر داشته باشیم و به همان روال سابق، خر خود را برانیم!
حرف طرف مقابل هم این است که «آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت!» اصرار بر این چیزها، سقوط و نابودی کل رژیم در پی دارد. تنها راه نجات این است که زهر بخوریم، تا آخر هم بخوریم! بعد از زهر اتمی، در قلمرو منطقهیی هم باید زهر بخوریم.
به این ترتیب باند رفسنجانی ـ روحانی در این خیال واهی هستند که رژیم زهر میخورد و از آن فرجه بقا برای خود میخرد! طنز سیاه و پوزخند تاریخ به این نظام ضدتاریخی را بنگرید!