بیمارستان دار الشفا تخریب شده زمانی مهمترین بیمارستان حلب بود. نیروی هوایی رژیم اسد این ساختمان را که مملو از بیماران، پزشکان و پرستاران و کادر درمانی بود در تاریخ 21نوامبر بمباران کرد
نه بازماندگان آن بمباران و نه ساکنان محله «الشعار» این حادثه را فراموش نمیکنند زیرا آنان تا روز بعد مشغول تخلیه کشته شدگان از آن محل بودند.
با وجود این فاجعه، عزم جزم تری برای ادامه درمان بیماران ایجاد شد، محلی که به ذهن کسی خطور نمیکند تبدیل به بیمارستان شد که پزشکان از آنجا برای یاری بیماران اقدام میکنند. امکانات آنها بسیار ناچیز اما تلفاتشان بسیار زیاد است.
پزشکان همه را بدون هیچگونه دست مزدی درمان میکنند.
سوریه برای التیام زخمهایش به تمام فرزاندان خود نیاز دارد. اکثر آنها این پاسخ را به من میدهند.
یک پزشک:
”ما کادر پزشکی که در اینجا کار میکنیم نه باند تروریستی هستیم و نه چیز دیگه. ما با این مردمی هستیم که اینجا زیر آتشباری هستند. زیر این آتشباری کور، زخمی میشوند، بچهها داند زخمی میشوند، افراد مسن دارند زخمی میشوند ”
پزشکان در اینجا زمانی برای استراحت ندارند، و بیماران اینجا در «حلب شرقی» جایی دیگری را ندارند تا به آنجا بروند. جایی هم برای نگهداری جسد وجود ندارد. فقط این ژنراتور برق را تأمین میکند.
این پزشک با چشمان خسته و غمگین به دلایل امنیتی روبهروی دوربین نایستاده است، او حاضر نیست از خستگی خود بگوید و فقط از کمبودهای بیمارستان سخن میگوید.
پزشک:
”اولین کمبود ما تجهیزات، تجهیزات پزشکی، مثل: ایکو، دستگاه اشعه ایکس، دستگاه تصویر برداری محوری، وسایل جراحی و مهمترین مشکل ما برقه ”
صدها سوری اخیراً به بیماری «هپاتیت» یا یرقان مبتلا شدهاند، این کودک هم مبتلا به این بیماری است. اهالی میگویند علت آن وحشت از بمباران است. ولی پزشکان توضیحاتی بیشتری برای علت گسترش این بیماری دارند.
نه بازماندگان آن بمباران و نه ساکنان محله «الشعار» این حادثه را فراموش نمیکنند زیرا آنان تا روز بعد مشغول تخلیه کشته شدگان از آن محل بودند.
با وجود این فاجعه، عزم جزم تری برای ادامه درمان بیماران ایجاد شد، محلی که به ذهن کسی خطور نمیکند تبدیل به بیمارستان شد که پزشکان از آنجا برای یاری بیماران اقدام میکنند. امکانات آنها بسیار ناچیز اما تلفاتشان بسیار زیاد است.
پزشکان همه را بدون هیچگونه دست مزدی درمان میکنند.
سوریه برای التیام زخمهایش به تمام فرزاندان خود نیاز دارد. اکثر آنها این پاسخ را به من میدهند.
یک پزشک:
”ما کادر پزشکی که در اینجا کار میکنیم نه باند تروریستی هستیم و نه چیز دیگه. ما با این مردمی هستیم که اینجا زیر آتشباری هستند. زیر این آتشباری کور، زخمی میشوند، بچهها داند زخمی میشوند، افراد مسن دارند زخمی میشوند ”
پزشکان در اینجا زمانی برای استراحت ندارند، و بیماران اینجا در «حلب شرقی» جایی دیگری را ندارند تا به آنجا بروند. جایی هم برای نگهداری جسد وجود ندارد. فقط این ژنراتور برق را تأمین میکند.
این پزشک با چشمان خسته و غمگین به دلایل امنیتی روبهروی دوربین نایستاده است، او حاضر نیست از خستگی خود بگوید و فقط از کمبودهای بیمارستان سخن میگوید.
پزشک:
”اولین کمبود ما تجهیزات، تجهیزات پزشکی، مثل: ایکو، دستگاه اشعه ایکس، دستگاه تصویر برداری محوری، وسایل جراحی و مهمترین مشکل ما برقه ”
صدها سوری اخیراً به بیماری «هپاتیت» یا یرقان مبتلا شدهاند، این کودک هم مبتلا به این بیماری است. اهالی میگویند علت آن وحشت از بمباران است. ولی پزشکان توضیحاتی بیشتری برای علت گسترش این بیماری دارند.