روز 19بهمن خامنه‌ای گفته بود: «حالا شما در 22بهمن انشاالله خواهید دید ملت ایران (بخوانید رژیم آخوندی) چه خواهد کرد و چه حضوری خواهد داشت». بعد هم یک کارگزارش به‌نام آب خضر را تحت عنوان «قائم‌مقام شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی» به صحنهٴ تلویزیون فرستاد تا بگوید 4میلیون نفر در تهران و 40میلیون در سراسر ایران به صحنه خواهیم آورد. اما آنچه در 22بهمن اتفاق افتاد مصداق ضرب‌المثل معروف «کوه موش زایید» بود.
خبرگزاری آسوشیتدپرس، روزنامه‌هایی چون نیویور‌ک‌تایمز، واشینگتن پست و خبرگزاری بولومبرگ شمار کسانی را که در تهران به صحنه آمده بودند، «چند هزار نفر» گزارش کردند.
اخبار و تصاویر هم همین واقعیت را نشان می‌دهند. تصاویر مربوط به ترتیب دادن نمایشهای کر و ترانه‌خوانی کودکان برای جذب و سرگرم کردن راهگذران و برگزاری مسابقه و اعطای جایزه در مسیر راهپیمایی از جمله در خیابان آزادی، جایی که باید مطابق ادعای خامنه‌ای جای سوزن انداختن نباشد. اخبار مربوط به تلاش گسترده دستگاههای اطلاعاتی و اجرایی برای به‌صحنه‌آوردن اجباری اقشار مختلف به‌ویژه دانش‌آموزان و حتی صحنه‌های مفتضح جمع‌آوری مردم از خیابانها با بلندگو و حضور مأموران شبیه به سربازگیری اجباری و ردیف شدن ناخواسته کلمات «سربازان، دانش آموزان، مقامات و کارمندان حکومتی» در حرفهای گزارشگر تلویزیون رژیم. همهٴ اینها نشان می‌دهند که نظام ولایت‌فقیه به چه وضعیت رقت‌باری نزول کرده است.
سخنرانی روحانی نیز فلاکت رژیم را در وجه سیاسی نشان می‌داد. چرا که او هم جز تکرار یک مشت ادعاهای مسخره در زمینه‌های مختلف اقتصادی و اجتماعی که در خود رژیم هم اسباب تمسخر شده، هیچ چیز جدی برای عرضه نداشت. یکی از دروغهای لو رفته او درباره بحران ریزگردها بود که 7 استان کشور، به‌خصوص خوزستان را درنوردیده است؛ روحانی با وقاحت ادعا کرد که ریزگردها منشأ بیرونی دارد و از کشورهای همسایه می‌آید، در حالی که منابع خود رژیم فاش کرده‌اند از 11کانون منشأ توفان خاک و ریزگردها، 9مورد آن داخلی است.
روحانی در سخنرانی خود، فرصت را برای لگد زدن به باند ولی‌فقیهش از دست نداد، از جمله آنجا که چماق صندوق و رأی خود را بر سر خامنه‌ای و باند او کوبید و آنجا که در مقایسه میز مذاکره با میدان جنگ، حملات باند رقیب به تیم مذاکره‌کننده را خیانت توصیف کرد و گفت: «هیچ خیانتی بالاتر از خیانت پشت جبهه نیست» و مخالفت آنها با مذاکرات را در کنار مخالفت «صهیونیستها» گذاشت.
در مورد مسأله اتمی، روحانی شکاف عمیق بین خود و خامنه‌ای را کاملاً نمایان کرد. اول این‌که او نه‌تنها هیچ اشاره‌یی به حرفهای خامنه‌ای نکرد و هیچ جمله‌یی از او و خطوط قرمز او را، نقل نکرد؛ بلکه معکوس آن را گفت. مثلاً خامنه‌ای تأکید کرده بود تحریمها بایستی یک جا برداشته شود. روحانی با ادعای این‌که «ما در طول یک‌سال گذشته توانسته‌ایم بخشی از تحریمها را کنار بزنیم» حرف خامنه‌ای را رد کرد و گفت تحریمها به‌طور تدریجی هم می‌تواند برداشته شود.
اما شاخص شکاف میان روحانی و خامنه‌ای را بایستی در قطعنامه صادر شده نمایش 22بهمن دید که جهتی کاملاً متفاوت از جهت‌گیری روحانی را نشان می‌دهد. از جمله آنجا که «هر گونه تلاش و اقدامی که بخواهد فصل‌الخطاب بودن منویات رهبری… را خدشه‌دار سازد، شدیداً محکوم» می‌کند و بر ضرورت «لغو همه‌جانبه تحریمهای اعمال‌شده همزمان با اعلام توافق فراگیر» و «توافق یک مرحله‌ای غیرقابل تفسیر و تأویل» تأکید می‌کند.
به این ترتیب باید در انتظار بود که از فردا جنگ شدیدتر از پیش‌بین دو باند حاکم بر سر بحران هسته‌یی و سایر بحرانهای گریبانگیر رژیم، بالا بگیرد و فرو رفتن بیش از پیش رژیم در گرداب بحرانها را سرعت بخشد.
خبرگزاری آسوشیتدپرس، روزنامه‌هایی چون نیویور‌ک‌تایمز، واشینگتن پست و خبرگزاری بولومبرگ شمار کسانی را که در تهران به صحنه آمده بودند، «چند هزار نفر» گزارش کردند.
اخبار و تصاویر هم همین واقعیت را نشان می‌دهند. تصاویر مربوط به ترتیب دادن نمایشهای کر و ترانه‌خوانی کودکان برای جذب و سرگرم کردن راهگذران و برگزاری مسابقه و اعطای جایزه در مسیر راهپیمایی از جمله در خیابان آزادی، جایی که باید مطابق ادعای خامنه‌ای جای سوزن انداختن نباشد. اخبار مربوط به تلاش گسترده دستگاههای اطلاعاتی و اجرایی برای به‌صحنه‌آوردن اجباری اقشار مختلف به‌ویژه دانش‌آموزان و حتی صحنه‌های مفتضح جمع‌آوری مردم از خیابانها با بلندگو و حضور مأموران شبیه به سربازگیری اجباری و ردیف شدن ناخواسته کلمات «سربازان، دانش آموزان، مقامات و کارمندان حکومتی» در حرفهای گزارشگر تلویزیون رژیم. همهٴ اینها نشان می‌دهند که نظام ولایت‌فقیه به چه وضعیت رقت‌باری نزول کرده است.
سخنرانی روحانی نیز فلاکت رژیم را در وجه سیاسی نشان می‌داد. چرا که او هم جز تکرار یک مشت ادعاهای مسخره در زمینه‌های مختلف اقتصادی و اجتماعی که در خود رژیم هم اسباب تمسخر شده، هیچ چیز جدی برای عرضه نداشت. یکی از دروغهای لو رفته او درباره بحران ریزگردها بود که 7 استان کشور، به‌خصوص خوزستان را درنوردیده است؛ روحانی با وقاحت ادعا کرد که ریزگردها منشأ بیرونی دارد و از کشورهای همسایه می‌آید، در حالی که منابع خود رژیم فاش کرده‌اند از 11کانون منشأ توفان خاک و ریزگردها، 9مورد آن داخلی است.
روحانی در سخنرانی خود، فرصت را برای لگد زدن به باند ولی‌فقیهش از دست نداد، از جمله آنجا که چماق صندوق و رأی خود را بر سر خامنه‌ای و باند او کوبید و آنجا که در مقایسه میز مذاکره با میدان جنگ، حملات باند رقیب به تیم مذاکره‌کننده را خیانت توصیف کرد و گفت: «هیچ خیانتی بالاتر از خیانت پشت جبهه نیست» و مخالفت آنها با مذاکرات را در کنار مخالفت «صهیونیستها» گذاشت.
در مورد مسأله اتمی، روحانی شکاف عمیق بین خود و خامنه‌ای را کاملاً نمایان کرد. اول این‌که او نه‌تنها هیچ اشاره‌یی به حرفهای خامنه‌ای نکرد و هیچ جمله‌یی از او و خطوط قرمز او را، نقل نکرد؛ بلکه معکوس آن را گفت. مثلاً خامنه‌ای تأکید کرده بود تحریمها بایستی یک جا برداشته شود. روحانی با ادعای این‌که «ما در طول یک‌سال گذشته توانسته‌ایم بخشی از تحریمها را کنار بزنیم» حرف خامنه‌ای را رد کرد و گفت تحریمها به‌طور تدریجی هم می‌تواند برداشته شود.
اما شاخص شکاف میان روحانی و خامنه‌ای را بایستی در قطعنامه صادر شده نمایش 22بهمن دید که جهتی کاملاً متفاوت از جهت‌گیری روحانی را نشان می‌دهد. از جمله آنجا که «هر گونه تلاش و اقدامی که بخواهد فصل‌الخطاب بودن منویات رهبری… را خدشه‌دار سازد، شدیداً محکوم» می‌کند و بر ضرورت «لغو همه‌جانبه تحریمهای اعمال‌شده همزمان با اعلام توافق فراگیر» و «توافق یک مرحله‌ای غیرقابل تفسیر و تأویل» تأکید می‌کند.
به این ترتیب باید در انتظار بود که از فردا جنگ شدیدتر از پیش‌بین دو باند حاکم بر سر بحران هسته‌یی و سایر بحرانهای گریبانگیر رژیم، بالا بگیرد و فرو رفتن بیش از پیش رژیم در گرداب بحرانها را سرعت بخشد.
