باز هم قساوت در بن‌بست سرکوب

باز هم جنایت اعدام جمعی، بامداد روز چهارشنبه 14اسفند 10قربانی در کرمانشاه به‌طور جمعی به‌دار آویخته شدند. نیاز آخوندها به‌اعدام جمعی هر روز بیشتر می‌شود و دیگر نمی‌توانند از آن کوتاه بیایند، فاصله میان اعدامهای جمعی هم باید کوتاه و کوتاهتر شود، با این همه اعتراضها نه‌تنها خاموش نمی‌شوند، بلکه گسترش می‌یابند و در فضای درخشش پایداری و کارزارهای پیروزمند مقاومت ایران بر کابوس دیکتاتوری ولایت فقیه می‌افزاید. اعدام جمعی قبلی روز 5اسفند، یعنی کمتر از 10روز پیش در زندان اوین با اجرای یک نمایش رعب و مرگ صورت گرفت، 10نفر به میدان اعدام برده شدند تا 7نفر شاهد جان دادن 3قربانی باشند، سپس به بند باز گردند تا رعب و وحشت را به‌میان سایرین و از آن جا به خانواده‌ها و جامعه منتقل کنند. 3روز پیش‌تر از آن نیز نمایش انتقال 16زندانی از گوهر دشت برای اعدام انجام شد، هدف ایجاد رعب بود. روز 3اسفند دبیرخانه شورای ملی ایران با صدور اطلاعیه‌یی درباره انتقال16زندانی از زندان گوهردشت به زندان اوین برای اعدام جمعی عموم سازمانها ومراجع بین‌المللی را به محکوم کردن این مجازاتهای وحشیانه و تلاش برای توقف آنها فراخواند. اعدامهای جمعی در بهمن ماه نیز جریان داشت که با انواع نمایشهای دلهره و مرگ همراه بود. از جمله روز چهارشنبه 2بهمن خبرگزاری حکومتی فارس نمونه‌یی از نگارش قساوت‌آمیز برای ایجاد رعب را این‌گونه به نمایش گذاشت: «صبح امروز پیش از طلوع خورشید 10 متهم مرد در زندان اوین با طناب آبی رنگ در دفتر زندگی‌شان جمله پایان نوشته شد. اما علی پنج‌گنج تنها محکوم بود که از بین 11محکوم جان سالم به در برد و تا یک ماه دیگر اجرای حکم قصاص وی به تعویق افتاد. وی صحنه قصاص هم‌زندانی‌‌های خود را دید و سپس به بند خود منتقل شد». شمار کل اعدام شدگان در طول بهمن‌ماه به‌بیش از 60نفر رسید. اما در همان ماه مردم بپاخاسته میهنمان با بیش از 460فقره اعتصاب، تحصن و تجمع در برابر قساوت آخوندها ایستادند و در موردهای متعددی با مأموران سرکوبگر درگیر شدند و این نمودی از بن‌بست سرکوب است، وجهی از بن‌بستهای ناشی از بحرانهای لاعلاج که دیکتاتوری ولایت فقیه در آن گرفتار است. پیام رئیس‌جمهور برگزیده مقاومت ایران پس از یکی از همین اعدامهای جمعی این واقعیت را به‌روشنی بیان می‌کند: «موج اعدامهای جمعی وکشتار جنایتکارانه زندانیان واکنش فاشیسم مذهبی حاکم بر ایران در قبال نارضایتی و اعتراضهای فزاینده مردم بجان آمده و تظاهرات دانشجویان و جوانان ایران است. آخوندهای حاکم بدون اعدام و شکنجه و سرکوب و کشتار، حتی یک روز نمی‌توانند به حکومت ادامه دهند». بن‌بست سرکوب البته در رفتار و گفتار آخوندها و کارگزارانشان نیز کاملاًًً آشکار است. از جمله این که در وحشت از خشم مردم، مجبور شده‌اند طرح سرکوبگرانه موسوم به «امنیت اجتماعی» را دستگاه سرکوب در دوسال اخیر بر آن سوار بوده، بارها مورد تردید قرار دهند. از جمله پاسدار احمدی‌نژاد چند بار از آن تبری جسته و آن را به گردن نیروی انتظامی یا نهادهای دیگر انداخته است و سرانجام سرکرده انتظامی مجبور شده رسماًًًً بازنگری در آن را اعلام کند و بگوید: «ستاد بازنگری طرح امنیت اجتماعی تشکیل شده زیرا بسیاری از مشکلاتی که بین پلیس و مردم به‌وجود می‌‏آید بر اساس فشارهای کاری است و ما قصد داریم از رودررویی پلیس با مردم بکاهیم». اعلام بازنگری در حالی است که دو روز بعد مجبور است با اعدام جمعی 10قربانی هم‌چنان فتیله قساوت را بالاتر بکشد، تا بتواند از طلسم اختناق حراست کند. رژیم آخوندی در همین بن‌بست که نمودی از بن‌بستهای دیکتاتوری ولایت فقیه است، به‌دست مردم و مقاومت ایران به گور تاریخی خود سپرده خواهد شد.