- سناتور ترتزی در رسانه ایتالیایی فورمیکه:
- ایران بین وحشت اعدامها و مقاومت، پیام ۶زندانی مجاهد قبل از اعدام روشن است: ترس پیروز نشده و هرگز پیروز نخواهد شد
- قهرمانی ۶زندانی سیاسی بهطور قاطع نشان میدهد شبکه سازمان مجاهدین خلق ایران تنها نیروی سازمانیافتهیی است
- که در داخل ایران فعال و ریشهدار است
سناتور جولیو ترتزی رئیس کمیسیون سیاستهای اروپایی در سنای ایتالیا و وزیر خارجه پیشین این کشور طی مقالهیی در رسانه فورمیکه نوشت: افزایش اعدامها در ایران روایتگر رژیمی است که در برابر بحران عمیق مشروعیت، با سرکوب و استفاده نظاممند از مجازات اعدام واکنش نشان میدهد. در چنین شرایطی، سرگذشت ۶ زندانی سیاسی که پس از اعلام وابستگی خود به مجاهدین اعدام شدند، به نمادی از اپوزیسیونی بدل میشود که در سختترین شرایط نیز قدرت ملاها را به چالش میکشد.
این در حالیست که ایران یکی از نامطمئنترین و دشوارترین دورههای تاریخ معاصر خود را سپری میکند. استبداد مذهبی در زیر فشار بحران بیسابقه مشروعیت، استفاده از خشونت را تشدید کرده و کشور را به یک «راهروی مرگ» عظیم و رو باز تبدیل کرده است تا هر گونه آرمان آزادیخواهانه را در نطفه خفه کند.
در این چارچوب، شهادت ویدیویی شش زندانی سیاسی، وحید بنیعامریان، ابوالحسن منتظر، محمد تقوی، اکبر دانشورکار، بابک علیپور و پویا قبادی، اهمیتی تعیینکننده دارد. این مردان پیش از آنکه در فاصله اواخر مارس تا اوایل آوریل ۲۰۲۶ به پای چوبههای دار برده شوند، با افتخار نمادهای مقاومت به رهبری مجاهدین خلق ایران و تصویر مریم رجوی، رئیسجمهور برگزیده شورای ملی مقاومت ایران، را در دست دارند. این تصاویر، چهرههایی آرام و دستانی برافراشته به نشانه ایستادگی را نشان میدهد. شش انسان متخصص که آگاهانه انتخاب کردهاند جان خود را در راه آزادی و دموکراسی فدا کنند. پیام آنان روشن است: ترس پیروز نشد و هرگز پیروز نخواهد شد.
قهرمانی ۶زندانی سیاسی مجاهد بهطور قاطع نشان میدهد که شبکه مجاهدین خلق ایران، تنها نیروی سازمانیافتهای است که بهطور واقعی در داخل کشور فعال و ریشهدار است. در حالیکه چهرههایی مانند پسر شاه پیشین، بیش از آنکه متکی بر کنش واقعی در ایران باشند، بر اعتبار رسانهیی در خارج از کشور استوارند، اعضای مجاهدین در ایران هر روز با خطر شکنجه و چوبه دار روبهرو هستند.
روایت رژیم که اپوزیسیون را پراکنده و فاقد انسجام معرفی میکند، بههیچوجه مبتنی بر واقعیت نیست. یک آلترناتیو ساختارمند و فعال در قلب کشور وجود دارد و آن شورای ملی مقاومت ایران است؛ نهادی که در واقع نقشی تاریخی و راهبردی بنیادین ایفا کرده است. این مقاومت ایران بود که از همان سال ۲۰۰۲ با افشای تأسیسات نطنز و اراک برنامه هستهیی مخفیانه رژیم را برملا ساخت. بدون فعالیتهای اطلاعاتی شورای ملی مقاومت ایران، جامعه بینالمللی از جاهطلبیهای اتمی ملاها بیخبر میماند؛ جاهطلبیهایی که هنوز هم ثبات منطقهیی و جهانی را تهدید میکنند.
اکنون زمان آن فرا رسیده است که جامعه بینالمللی از مقاومت ایران حمایت سیاسی کند. زیرساخت بازسازی کشور از پیش وجود دارد: برنامه دهمادهای مریم رجوی. منشوری برای ایران آینده، مبتنی بر جدایی دین از دولت؛ برابری کامل زن و مرد؛ لغو مجازات اعدام؛ و ایرانی غیراتمی.
مقاومت ایران با هدایت خانم مریم رجوی در طول سالها پیوندی عمیق با لایههای مختلف جامعه ایران برقرار کردهاند؛ امری که بهویژه در جریان اعتراضها و قیامهای بسیار سخت علیه رژیم، بیش از پیش آشکار شده است. تصاویر محکومان بهاعدامِ مقاومت ایران که در رسانههای بینالمللی منتشر شده و حمایت خود را از این نیروهای دموکراتیک ابراز میکنند، ضرورت پشتیبانی سیاسی از کسانی را دوچندان میکند که سالهاست برای دموکراسی، کثرتگرایی سیاسی، حقوق زنان و آزادی تمامیت یک ملت کامل مبارزه میکنند.
