معضل بیکاری در ایران تحت حاکمیت آخوندها آنقدر حاد است، که کمتر خانوادهای وجود دارد که یکی از افراد خانواده بیکار نباشد. دلیل این امر ورشکستگی اقتصادی است که حاکمیت آخوندها برمردم ایران تحمیل کرده است. تعطیلی و ورشکستگی مراکز صنعتی و تولیدی، مهمترین عامل بیکاری و افزایش نرخ رشد بیکاری است، که یکی از دلایل آن، سپردن اکثر مراکز تولیدی و اقتصادی مهم به ارگان چپاولگر سپاه و مهرههای سرسپرده است که اضافه بر غارت و چپاولگری، از لیافت و کفایت مکفی برای اداره امور مؤسسات اقتصادی و تولیدی برخوردارنیستند، و درا ثر ورشکستگی کارخانهها و مؤسسات اقتصادی وتولیدی، روز به روز به انبوه ارتش بیکاران کشور افزوده میشود، بهدلیل همین ورشکسگی مراکز تولیدی است که مدیران موسسات، کارگران را اخراج کرده و از کار بیکار میکنند. مشکلات بیکاری آنقدر حاد است که مقامات دولت آخوند روحانی هر چند گاهی به صحنه میآیند و به ناگزیر اعتراف به گوشههایی از این وضعیت وخامتبار میکنند.
بیکاری دانشگاهیان
آنچه که در ماههای اخیر کارگزاران و سران حکومتی بهطور فزایندهیی به آن اعتراف و اذعان میکنند، بیکاری دانشگاهیان است، از جمله خبرگزاری مهر در این رابطه از قول آخوند روحانی نوشت: ”رئیسجمهور با هشدار نسبت به لزوم حل مشکل بیکاری و مواجه شدن کشور با پدیده بیکاری جوانان تحصیلکرده اعلام کرده است، تا زمانی که مشکل بیکاری در کشور حل و فصل نشود، هیچیک از تصمیمات فرهنگی امکان تحقق نخواهد داشت“.
علی ربیعی وزیرتعاون، کار و رفاه اجتماعی کابینه آخوند روحانی، از بیکاری حدود 1300000نفر جوان فارغالتحصیل دانشگاهی خبر داده است، علی ربیعی اعلام کرده است: ”43 درصد کل متقاضیان کار کشور فارغالتحصیلان دانشگاهی هستند و کشور هماکنون با بحران بیکاری فارغالتحصیلان مواجه است و از حدود 3 میلیون نفر بیکار اعلام شده در پایان سال 91، چیزی حدود 1 میلیون و 300هزارنفر آن از جوانان فارغالتحصیل دانشگاهی تشکیل میشود که متأسفانه باید گفت این میزان دانشگاهی جامانده از بازار کار کشور، در واقع چیزی جز بحران بیکاری بهمعنای کامل نخواهد بود“.
خبرگزاری مهر علت بیکاری جوانان و فارغالتحصیلان را بیبرنامه گی و ناهماهنگی دولتهای گذشته میداند و مینویسد: ”دولتهای گذشته با وجود انجام برخی تلاشها و سرمایهگذاریها در این باره بهدلیل آنچه که از آن بهعنوان اجرای برنامههای ناهماهنگ و بیهدف نام برده میشود، نتوانستند در زمینه مهار نرخ بیکاری جوانان بهویژه تحصیل کردههای دانشگاهی موفق باشند“.
در بین جوان دانشگاهی بیکار، دارندگان مدارک علمی فوقلیسانس و دکترا نیز دیده میشود و هزاران نفر از بیکاران کشور دارای مدارک عالی دانشگاهی هستند که در حکومت آخوندی به ارتش بیکاران پیوستهاند.
نرخ بیکاری بزرگترین تهدید
یک کارگزار رژیم به نام مسعود نیلی نرخ بالای بیکاری را بزرگترین تهدید دانسته و گفته است: ”نرخ بیکاری بالا و دشواریهای تأمین سرمایه لازم برای ایجاد فرصتهای جدید شغلی بزرگترین تهدید کشور در سالهای ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۶ است“.
دولت آخوند روحانی در بخشنامه بودجه، ضمن اعلام شرایط دشوار اقتصادی در تمامی زمینهها، بیکاری را یکی از عوامل این شرایط دشوار دانسته: ”شرایط رکود تورمی، بیکاری بالا، نرخ پایین سرمایهگذاری، بهرهوری پایین اقتصادی، عدم حضور فعال بخش غیردولتی، نامناسب بودن فضای کسب و کار، کمبود منابع مالی بینالمللی، کاهش سرمایهگذاری خارجی، سختی دسترسی به فناوری و دانش فنی برتر، محدودیت دسترسی به منابع آن و بلایای طبیعی از جمله مسائلی است که اقتصاد ایران با آن روبهرو است و شرایط زندگی را برای آحاد مردم دشوار کرده است.“
تحمیل شرایط ناعادلانه برکارگران شاغل
ازآنجایی که بازار کار ایران با خیل ارتش بیکاران مواجه است، این وضعیت اثرمنفی روی شرایط کار کارگران شاغل میگذارد، و مراکز تولیدی و صنعتی که مدیریت اکثریت آنها را عناصرسپاه و مهرههای رژیم عهدهدارند، شرایطی غیرانسانی برکارگران شاغل تحمیل میکنند. یکی از این شرایط کاغذ سفید امضا است که کارفرما هنگام استخدام کارگر، از کارگر میخواهد برگه سفیدی را امضا کند و به او بدهد. این برگه سفید امضا برگ برندهای در دست او است که هرشرایط غیرانسانی را به کارگر تحمیل کند و زمانی هم که به کار او نیاز نداشت، او را اخراج کند. هنگامیکه کارگری مورد سؤال قرارمیگیرد که چرا برگه سفید امضا به صاحب کار داده، میگوید: ”چارهای ندارم زیرا بهطور موقت هم که شده میتوانم برای مدتی برای خانوادهام لقمه نانی تهیه کنم. وانگهی اگر من این کار را نکنم بیکاری در جامعه آنقدر بالا است که به جای من 10نفر حاضرند این کار را بکنند“.
با این شرایط حاد و دشوار دربازار کارایران و رشد فزاینده بیکاری، سوءاستفاده از کارگران رشد یافته است، طوری که اکثر کارگران موقت و پیمانی بهدلیل اینکه به کسب درآمد نیاز حیاتی دارند، تسلیم خواسته کارفرمایان شده و اجازه میدهند از آنان بهره کشی شود.
بیمه نبودن بسیاری ازکارگران
کارفرمایان با برگ برندهای که ازکارگران در دست دارند، بهراحتی از بیمه کردن آنها سر باز میزنند و کارگران ساختمانی نيز در زمره این کارگران هستند. اکثر کارگران ساختمانی بهرغم شرایط سخت کاری و تهدیدات ایمنی که هنگام کار با آن مواجه هستند، بیمه نیستند و زمانی که دچار سانحه شوند، باید تماماً ازجیب خود و خانوادهشان مخارج درمان را بپردازند، و اگر هم درحین کار دچار نقصعضو جدی شوند که دیگر نتوانند کارکنند، باید تا آخر عمر با معلولیت جسمی و فقر مطلق گذران زندگی کنند، چرا که پس از ایجاد سانحه برای آنها، هیچ مرجعی نیست به آنها کمک کند و حداقل بخشی از هزینه زندگی او و خانواده آنها را تأمین کند. یک کارگر ساختمانی میگوید: ”من با شرایط سختی کارمی کنم و میبایست روی داربست در طبقه هفتم کارکنم، کارفرما حاضر نشده است هیچ قراردادی با من امضا کند. من از سرناچاری و بیکاری قبول کردهام در اینجا کارکنم و اگر روزی من از بالای داربست به پایین سقوط کنم و دچار نقصعضو جدی شوم، دستم به هیچ جا بند نیست که بتوانم هزینه درمان و زندگیام را تأمین کنم، نه کارفرما و نه بیمه هیچکدام حاضر به کمک به من نیستند“.
درگل ماندن حکومت آخوندروحانی برای حل مشکل بیکاری
اگر چه کارگزاران و رسانههای رژیم به بخشی از بحران بیکاری اعتراف میکنند، این اعترافها همه واقعیت نیست، زیرا تا زمانی که یک نهاد مستقل از حکومت آخوندی، آمار و ارقام ارایه شده از جانب این رژیم و کارگزارانش را تأیید نکند، هیچیک از آمار و ارقام ارایه شده از طرف مقامات یا نهادهای حکومتی قابل تکیه نیستند. با این حال، اعتراف مقامات دولت روحانی و اظهارات مأیوسانه آنها در این حد هم ناشی از در گل ماندگی این حکومت برای حل مشکلات اقتصادی اجتماعی ایران از جمله بحران بیکاری و حل مشکل ارتش بیکاران است، تا جایی که خود حسن روحانی نیز در مورد بیکاری جوانان دانشگاهی به آن اذعان کرد. علی طیب نیا وزیر اقتصاد کابینه حسن روحانی از بیکاری فزاینده در بازار کار ایران درآینده نزدیک اظهار وحشت کرده، وبا بیان اینکه سونامی بیکاری در راه است، به ضعف و استیصال این حکومت برای حل مشکل بیکاری بهطور ضمنی و شرمگینانه اعتراف کرده است.
بیکاری دانشگاهیان
آنچه که در ماههای اخیر کارگزاران و سران حکومتی بهطور فزایندهیی به آن اعتراف و اذعان میکنند، بیکاری دانشگاهیان است، از جمله خبرگزاری مهر در این رابطه از قول آخوند روحانی نوشت: ”رئیسجمهور با هشدار نسبت به لزوم حل مشکل بیکاری و مواجه شدن کشور با پدیده بیکاری جوانان تحصیلکرده اعلام کرده است، تا زمانی که مشکل بیکاری در کشور حل و فصل نشود، هیچیک از تصمیمات فرهنگی امکان تحقق نخواهد داشت“.
علی ربیعی وزیرتعاون، کار و رفاه اجتماعی کابینه آخوند روحانی، از بیکاری حدود 1300000نفر جوان فارغالتحصیل دانشگاهی خبر داده است، علی ربیعی اعلام کرده است: ”43 درصد کل متقاضیان کار کشور فارغالتحصیلان دانشگاهی هستند و کشور هماکنون با بحران بیکاری فارغالتحصیلان مواجه است و از حدود 3 میلیون نفر بیکار اعلام شده در پایان سال 91، چیزی حدود 1 میلیون و 300هزارنفر آن از جوانان فارغالتحصیل دانشگاهی تشکیل میشود که متأسفانه باید گفت این میزان دانشگاهی جامانده از بازار کار کشور، در واقع چیزی جز بحران بیکاری بهمعنای کامل نخواهد بود“.
خبرگزاری مهر علت بیکاری جوانان و فارغالتحصیلان را بیبرنامه گی و ناهماهنگی دولتهای گذشته میداند و مینویسد: ”دولتهای گذشته با وجود انجام برخی تلاشها و سرمایهگذاریها در این باره بهدلیل آنچه که از آن بهعنوان اجرای برنامههای ناهماهنگ و بیهدف نام برده میشود، نتوانستند در زمینه مهار نرخ بیکاری جوانان بهویژه تحصیل کردههای دانشگاهی موفق باشند“.
در بین جوان دانشگاهی بیکار، دارندگان مدارک علمی فوقلیسانس و دکترا نیز دیده میشود و هزاران نفر از بیکاران کشور دارای مدارک عالی دانشگاهی هستند که در حکومت آخوندی به ارتش بیکاران پیوستهاند.
نرخ بیکاری بزرگترین تهدید
یک کارگزار رژیم به نام مسعود نیلی نرخ بالای بیکاری را بزرگترین تهدید دانسته و گفته است: ”نرخ بیکاری بالا و دشواریهای تأمین سرمایه لازم برای ایجاد فرصتهای جدید شغلی بزرگترین تهدید کشور در سالهای ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۶ است“.
دولت آخوند روحانی در بخشنامه بودجه، ضمن اعلام شرایط دشوار اقتصادی در تمامی زمینهها، بیکاری را یکی از عوامل این شرایط دشوار دانسته: ”شرایط رکود تورمی، بیکاری بالا، نرخ پایین سرمایهگذاری، بهرهوری پایین اقتصادی، عدم حضور فعال بخش غیردولتی، نامناسب بودن فضای کسب و کار، کمبود منابع مالی بینالمللی، کاهش سرمایهگذاری خارجی، سختی دسترسی به فناوری و دانش فنی برتر، محدودیت دسترسی به منابع آن و بلایای طبیعی از جمله مسائلی است که اقتصاد ایران با آن روبهرو است و شرایط زندگی را برای آحاد مردم دشوار کرده است.“
تحمیل شرایط ناعادلانه برکارگران شاغل
ازآنجایی که بازار کار ایران با خیل ارتش بیکاران مواجه است، این وضعیت اثرمنفی روی شرایط کار کارگران شاغل میگذارد، و مراکز تولیدی و صنعتی که مدیریت اکثریت آنها را عناصرسپاه و مهرههای رژیم عهدهدارند، شرایطی غیرانسانی برکارگران شاغل تحمیل میکنند. یکی از این شرایط کاغذ سفید امضا است که کارفرما هنگام استخدام کارگر، از کارگر میخواهد برگه سفیدی را امضا کند و به او بدهد. این برگه سفید امضا برگ برندهای در دست او است که هرشرایط غیرانسانی را به کارگر تحمیل کند و زمانی هم که به کار او نیاز نداشت، او را اخراج کند. هنگامیکه کارگری مورد سؤال قرارمیگیرد که چرا برگه سفید امضا به صاحب کار داده، میگوید: ”چارهای ندارم زیرا بهطور موقت هم که شده میتوانم برای مدتی برای خانوادهام لقمه نانی تهیه کنم. وانگهی اگر من این کار را نکنم بیکاری در جامعه آنقدر بالا است که به جای من 10نفر حاضرند این کار را بکنند“.
با این شرایط حاد و دشوار دربازار کارایران و رشد فزاینده بیکاری، سوءاستفاده از کارگران رشد یافته است، طوری که اکثر کارگران موقت و پیمانی بهدلیل اینکه به کسب درآمد نیاز حیاتی دارند، تسلیم خواسته کارفرمایان شده و اجازه میدهند از آنان بهره کشی شود.
بیمه نبودن بسیاری ازکارگران
کارفرمایان با برگ برندهای که ازکارگران در دست دارند، بهراحتی از بیمه کردن آنها سر باز میزنند و کارگران ساختمانی نيز در زمره این کارگران هستند. اکثر کارگران ساختمانی بهرغم شرایط سخت کاری و تهدیدات ایمنی که هنگام کار با آن مواجه هستند، بیمه نیستند و زمانی که دچار سانحه شوند، باید تماماً ازجیب خود و خانوادهشان مخارج درمان را بپردازند، و اگر هم درحین کار دچار نقصعضو جدی شوند که دیگر نتوانند کارکنند، باید تا آخر عمر با معلولیت جسمی و فقر مطلق گذران زندگی کنند، چرا که پس از ایجاد سانحه برای آنها، هیچ مرجعی نیست به آنها کمک کند و حداقل بخشی از هزینه زندگی او و خانواده آنها را تأمین کند. یک کارگر ساختمانی میگوید: ”من با شرایط سختی کارمی کنم و میبایست روی داربست در طبقه هفتم کارکنم، کارفرما حاضر نشده است هیچ قراردادی با من امضا کند. من از سرناچاری و بیکاری قبول کردهام در اینجا کارکنم و اگر روزی من از بالای داربست به پایین سقوط کنم و دچار نقصعضو جدی شوم، دستم به هیچ جا بند نیست که بتوانم هزینه درمان و زندگیام را تأمین کنم، نه کارفرما و نه بیمه هیچکدام حاضر به کمک به من نیستند“.
درگل ماندن حکومت آخوندروحانی برای حل مشکل بیکاری
اگر چه کارگزاران و رسانههای رژیم به بخشی از بحران بیکاری اعتراف میکنند، این اعترافها همه واقعیت نیست، زیرا تا زمانی که یک نهاد مستقل از حکومت آخوندی، آمار و ارقام ارایه شده از جانب این رژیم و کارگزارانش را تأیید نکند، هیچیک از آمار و ارقام ارایه شده از طرف مقامات یا نهادهای حکومتی قابل تکیه نیستند. با این حال، اعتراف مقامات دولت روحانی و اظهارات مأیوسانه آنها در این حد هم ناشی از در گل ماندگی این حکومت برای حل مشکلات اقتصادی اجتماعی ایران از جمله بحران بیکاری و حل مشکل ارتش بیکاران است، تا جایی که خود حسن روحانی نیز در مورد بیکاری جوانان دانشگاهی به آن اذعان کرد. علی طیب نیا وزیر اقتصاد کابینه حسن روحانی از بیکاری فزاینده در بازار کار ایران درآینده نزدیک اظهار وحشت کرده، وبا بیان اینکه سونامی بیکاری در راه است، به ضعف و استیصال این حکومت برای حل مشکل بیکاری بهطور ضمنی و شرمگینانه اعتراف کرده است.