هفته گذشته شصتمین قطعنامه محکومیت نقض حقوقبشر توسط رژیم آخوندی در کمیته سوم مجمع عمومی مللمتحد بهتصویب رسید. آیا رژیم چند ماه بعد از روی کارآمدن آخوند روحانی، انتظار تصویب این قطعنامه را داشت؟ آیا محتوای قطعنامه نسبت به سالهای قبل ضعیفتر شده یا قویتر یا تغییری نکرده است؟ در حالی که جامعه بینالمللی توجهش را بیشتر به مذاکرات اتمی معطوف کرده، تصویب چنین قطعنامهیی درباره نقض حقوقبشر توسط آخوندها چه اهمیت و چه پیامی دارد؟
در جواب به این سؤال بهزاد نظیری نماینده مجاهدان لیبرتی در ژنو میگوید: «برخلاف تصور رژیم که فکر میکرد امسال شانسی برای منتفی کردن یا حداقل ملایمتر کردن قطعنامه را داشته باشد، قطعنامه محتوای اصلیش را با تأکید بیشتر حفظ کرده است.
در میان کشورهای جهان، کشورهای معدودی هستند که مللمتحد در مورد آنها قطعنامه نقض حقوقبشر بررسی و تصویب میکند. چند سالی است که مکانیزمهای رسیدگی به وضعیت حقوقبشر در مورد کشورها فرق کرده است، اما در مورد ایران تحت حاکمیت آخوندها، این مکانیزم همچنان حفظ شده و رژیم از زبان بعضی از متحدان انگشتشمار و هم جنس خودش، به این نوع رسیدگی اعتراض دارد.
در قطعنامههای مربوط به سایر کشورها، بعضی از جنبههای نقض حقوقبشر بررسی میشود، در مورد قطعنامه ایران که 6 صفحه است، طیف گستردهیی از همهٴ اشکال و انواع مختلف نقض حقوقبشر مطرح است که بعضی از آنها به خصیصههای وضعیت حقوقبشر در ایران تبدیل شده است، مانند اعدامها در ملاء عام، اعدامهای گروهی و اعدامهای مخفی که رژیم رکوردار شوم آن در دنیا است.
در این قطعنامه به گزارشات اعدامهای انجام شده بدون اطلاع به خانوادهٴ زندانیها، اعدام علیه نوجوانان و افرادی که در زمان جرم زیر 18سال داشتند، اعمال مجازات مرگ برای جنایاتی که تعریف روشن و دقیقی ندارند از جمله کلمه محاربه، اینها همه نقل قولهایی از متن قطعنامه است.
بند یازدهم قسمت دوم قطعنامه اشاره میکند که بهرغم اینکه هشت سال است سازمان ملل خواستار آن است که گزارشگران موضوعی مللمتحد مانند گزارشگر اعدام، گزارشگر شکنجه، گزارشگر نقض آزادی بیان بتوانند از ایران دیدن کنند، اما رژیم ایران اجازه نداده که هیچیک از این گزارشگران حتی گزارشگر ویژه نقض حقوقبشر، از ایران بازدید کنند و به مکاتبات آنان نیز پاسخ نداده است. اینها شاخصهای خیلی آشکاری است که نشان میدهد بهرغم ظاهرسازیها و تبلیغات رژیم در وضعیت حقوقبشر، هیچ تغییری در ایران رخ نداده است، بلکه وضعیت وخیمتر شده و در قطعنامه نیز منعکس شده است».
اهمیت تصویب قطعنامه در جریان مذاکرات هستهیی رژیم
در جواب به این سؤال بهزاد نظیری نماینده مجاهدان لیبرتی در ژنو میگوید: «برخلاف تصور رژیم که فکر میکرد امسال شانسی برای منتفی کردن یا حداقل ملایمتر کردن قطعنامه را داشته باشد، قطعنامه محتوای اصلیش را با تأکید بیشتر حفظ کرده است.
در میان کشورهای جهان، کشورهای معدودی هستند که مللمتحد در مورد آنها قطعنامه نقض حقوقبشر بررسی و تصویب میکند. چند سالی است که مکانیزمهای رسیدگی به وضعیت حقوقبشر در مورد کشورها فرق کرده است، اما در مورد ایران تحت حاکمیت آخوندها، این مکانیزم همچنان حفظ شده و رژیم از زبان بعضی از متحدان انگشتشمار و هم جنس خودش، به این نوع رسیدگی اعتراض دارد.
در قطعنامههای مربوط به سایر کشورها، بعضی از جنبههای نقض حقوقبشر بررسی میشود، در مورد قطعنامه ایران که 6 صفحه است، طیف گستردهیی از همهٴ اشکال و انواع مختلف نقض حقوقبشر مطرح است که بعضی از آنها به خصیصههای وضعیت حقوقبشر در ایران تبدیل شده است، مانند اعدامها در ملاء عام، اعدامهای گروهی و اعدامهای مخفی که رژیم رکوردار شوم آن در دنیا است.
در این قطعنامه به گزارشات اعدامهای انجام شده بدون اطلاع به خانوادهٴ زندانیها، اعدام علیه نوجوانان و افرادی که در زمان جرم زیر 18سال داشتند، اعمال مجازات مرگ برای جنایاتی که تعریف روشن و دقیقی ندارند از جمله کلمه محاربه، اینها همه نقل قولهایی از متن قطعنامه است.
بند یازدهم قسمت دوم قطعنامه اشاره میکند که بهرغم اینکه هشت سال است سازمان ملل خواستار آن است که گزارشگران موضوعی مللمتحد مانند گزارشگر اعدام، گزارشگر شکنجه، گزارشگر نقض آزادی بیان بتوانند از ایران دیدن کنند، اما رژیم ایران اجازه نداده که هیچیک از این گزارشگران حتی گزارشگر ویژه نقض حقوقبشر، از ایران بازدید کنند و به مکاتبات آنان نیز پاسخ نداده است. اینها شاخصهای خیلی آشکاری است که نشان میدهد بهرغم ظاهرسازیها و تبلیغات رژیم در وضعیت حقوقبشر، هیچ تغییری در ایران رخ نداده است، بلکه وضعیت وخیمتر شده و در قطعنامه نیز منعکس شده است».
اهمیت تصویب قطعنامه در جریان مذاکرات هستهیی رژیم
اهمیت تصویب این قطعنامه در این مقطع مشخص، بهخصوص همزمان با مذاکرات اتمی چیست؟ رژیم در رابطه با موضع جامعه بینالمللی نسبت به وضعیت وخامتبار حقوقبشر در ایران، چه هدفی را دنبال میکرد و به چه چیزی دست یافت؟ پاسخ جامعه جهانی چه بود؟
بهزاد نظیری در پاسخ به این سؤال میگوید: «رژیم همیشه درصدد بوده که ابعاد عظیم سرکوب در داخل کشور و دخالتها و جنگافروزیهایش در خارج از ایران و بهخصوص حمایتهایش از دیکتاتور خونخوار سوریه را تحت الشعاع مسألهٴ مذاکرات اتمی قرار بدهد، این تلاش رژیم در ماههای اخیر و بعد از روی کارآمدن آخوند حسن روحانی بیشتر شده است، اما با تصویب این قطعنامه خیال خام رژیم در این رابطه به نتیجه نرسید.
سفیر رژیم در انتهای سخنرانیاش قبل از تصویب قطعنامه گفت، امیدوارم همهٴ اعضای سازمان ملل به این قطعنامه رأی منفی بدهند. اما 145 کشور از 194 کشور عضو مللمتحد با قطعنامه مخالفتی نکردند و به فراخوان نمایندهٴ رژیم پاسخ ندادند.
بنابراین رژیم موفق نشد که مسألهٴ نقض حقوقبشر و جنایتهایی را که بهصورت روزمره در ایران مرتکب میشود، پشت جار و جنجال و هوچی گریهایی که در مورد مسألهٴ مذاکرات اتمی در ژنو در رسانهها به راه میاندازد، پنهان کند».
تناقض رژیم در فاز سرنگونی
«در فاز سرنگونی خصوصاً بعد از روی کارآمدن آخوند روحانی، رژیم با تناقض بزرگی روبهرو است. یک نمونه از این تناقضگویی این است که آخوند روحانی در سخنرانیاش در مقابل مجمع عمومی مللمتحد میگفت که تمام مردم ایران به تصاویر تلویزیون ماهوارهیی دسترسی دارند، اما بنا بر گزارش رسانههای رژیم، در یکی از خیابانهای شیراز، حدود 800 آنتن بشقابی که از خانههای مردم جمعآوری کرده بودند را زیر نفربر و غلطکهای سپاه سرکوبگر از بین بردند.
در مورد اعدامها نیز رفتار رژیم متناقض است، از یک طرف بهخاطر عمق نارضایتیها و اعتراضات اجتماعی، مجبور است اعدامها را افزایش بدهد و بنا به گزارشات رسمی رژیم، تا 320مورد اعدام در سه ماهه بعد از روی کارآمدن روحانی انجام گرفته است، از طرف دیگر رژیم مدعی است که با آزاد کردن تعداد انگشتشماری زندانی سیاسی که از اول هم زندان رفتنشان بیمورد بوده، همه کشورها بیایند و گواهی بدهند که وضعیت حقوقبشر در ایران تغییر کرده است.
تلاش مذبوحانه برای جلوگیری از تصویب قطعنامه
در آخرین دقایق تصویب قطعنامه، سفیر رژیم تلاش مذبوحانه کرد که از تصویب قطعنامه جلوگیری کند، سفیر رژیم گفت کانادا با تبدیل یک مناقشهٴ دوجانبه به یک مناقشهٴ حقوقبشری با احساسات اعضای سازمان ملل بازی میکند.
طرح این موضوع که دولت کانادا با احساسات اعضای سازمان ملل بازی میکند، حرف بسیار مسخرهیی است و گویی دولتهای عضو ملل متحد، یک عده بچه و صغیر هستند که از روی احساساتشان رأی مثبت یا منفی به قطعنامهها میدهند.
بنابراین خیلی واضح است که ژستهای توخالی و چند اقدام بیمعنی که قبل از سفر روحانی به نیویورک، رژیم انجام داد که هدفش جلوگیری و یا تعدیل این قطعنامه بود، اثری نکرد.
آری، این قطعنامه گوشهٴ کوچکی از واقعیات جامعه امروز ایران را تصویر کرده و اگر واقعاً جامعه جهانی و مللمتحد میخواست اقدامی در شأن وخامت نقض حقوقبشر در ایران و در آن سطح انجام بدهد، میبایست پرونده نقض حقوقبشر در ایران و جنایات 30ساله این رژیم ضدبشری را به شورای امنیت مللمتحد ارجاع میداد که این مقاومت همیشه خواستار آن بوده و هست»
