مصاحبهٔ سیمای آزادی با الکسیس آناگنوستاکیس درباره حمایتش از کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام

مصاحبهٔ سیمای آزادی با الکسیس آناگنوستاکیس

رئیس کمیته حقوق‌بشر کانون وکلای جنایی اروپا

درباره حمایتش از کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام

کارزار سه‌شنبه‌های شما اکنون از مرزها عبور کرده است

جامعه بین‌المللی باید دست از تماشاچی بودن بردارد

یک گزارشگر ویژه سازمان ملل هشدار داده شرایط کنونی شبیه سال ۶۷است

جایی برای یک شکست و ناکامی دیگر وجود ندارد

سکوت در حال حاضر، اتحاد با جلادان است

درباره این‌که چرا به کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام پیوستم: من از سر همبستگی پیوستم. منظورم این است که وقتی کسی که با اعدام و مرگ روبه‌روست از شما می‌خواهد که در کنارش بایستید و جانب او را بگیرید، هیچ دلیل موجهی نمی‌بینم که این کار را نکنم. از جنبه شخصی هم می‌توانم بگویم که من ۲۴ ساعت بدون غذا سر کردم؛ برایم سخت و ناراحت‌کننده بود، اما با آنچه در ایران برای زندانیان سیاسی رخ می‌دهد به‌هیچ‌وجه قابل قیاس نیست. منظورم این است که من هر زمانی که می‌خواستم می‌توانستم آن را متوقف کنم؛ این یک حق انتخاب بود، اما چنین انتخابی پیش روی مردم ایران و زندانیان سیاسی نیست، و این تفاوت بسیار بزرگی است.

جامعه بین‌المللی باید دست از تماشاچی بودن بردارد. سه گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد هم‌صدا درباره این موضوعات سخن می‌گویند و یکی از آنها هشدار داده که شرایط کنونی شبیه سال ۱۹۸۸ (۱۳۶۷) است. منظورم این است که منتظر چه هستیم؟ جایی برای یک شکست و ناکامی دیگر وجود ندارد. ما باید نام زندانیان را ببریم، باید پرونده‌ها را مطالبه کنیم؛ چرا که می‌دانید، سکوت دیگر بی‌طرفی نیست. سکوت در حال حاضر، اتحاد با جلادان است؛ متحد کسانی است که دارند انسان‌ها را می‌کشند.

فکر می‌کنم اعدامها از روی ترس است؛ این ترس رژیم است. منظورم این است که اگر اعتمادبه‌نفس داشته باشید، کسی را به‌خاطر عقیده‌اش به دار نمی‌آویزید. اگر دست به چنین کاری می‌زنید، از آنچه آنها فکر می‌کنند می‌ترسید. و منظورم این است که اعتراض جرم نیست. نمی‌توانید اعتراض را «جنگ علیه خدا» (محاربه) بنامید؛ این مسخره است.

به نظرم این مصونیت از مجازات شرم‌آور است. در سال ۲۰۲۶، نمی‌توان انسان‌ها را به‌خاطر عقیده‌شان کشت. نمی‌توان مردم را به‌دلیل طرز تفکرشان اعدام کرد. و این واقعیت که جامعه بین‌المللی در حال حاضر مردد است، چیزی نیست که بتوانیم به آن افتخار کنیم.

من پیامی برای زندانیان دارم و باید بگویم که سه‌شنبه‌های شما شنیده می‌شود و صدای شما به گوش می‌رسد، چرا که سه‌شنبه‌های شما اکنون از مرزها عبور کرده است. شما هر سه‌شنبه «نه» می‌گویید و لازم است بدانید که از این پس، این را تنها نمی‌گویید. و پیام دیگری هم برای خانواده‌ها دارم: به گفتن نام‌های آنها ادامه دهید، زیرا از این طریق است که ما آنها را می‌شناسیم و از این طریق است که مردم و جهان می‌توانند کمک کنند.