گویی با رفتن هر یک از این زنان «فراتر از نام»، بخشی از روشنایی این جهان نیز خاموش می‌شود.
آنچه آنان از خود به جا می‌گذارند، میراثی برای آیندگان است. حیات آنان الگویی است برای زیستن و نمونه‌یی والا از مقاومت و معنا بخشیدن به زندگی.
ارزنده‌ترین میراث این زنان شاید این باشد که به ما می‌آموزند، انسان می‌تواند بزرگ باشد، اما بی‌نام و نشان و می‌تواند در حافظه اخلاقی یک نسل و یک سرزمین ماندگار شود... .
رد پای اینان در زندگی ما باقی است، در زمانی که می‌فهمیم آزادی پر هزینه است، آنگاه که می‌فهمیم کرامت ما در «مقاومت» ماست.
اکنون که پر می‌کشند و از میان ما می‌روند، ما را فقط با اندوهمان تنها نمی‌گذارند. پیامشان این است: میراث ما را ارج نهید، «راه» را تا آخر بپیمایید،
نگذارید این میراث لگدکوب فاشیسم دینی و تاج‌پرستان شود.
در برابر رفتن‌شان، ما آنان را در حافظة خود زنده نگه می‌داریم.
آنان برای «ماندگار» شدن نیازی به تندیس ندارند،
زندگی‌اشان به تنهایی «تندیس» ایستادگی است.
در برابر این زنان «فراتر از نام» و در برابر پروازشان شایسته است که سر فرود آوریم
و با اندوهی آمیخته به احترام بگوییم:
شما پرواز کردید،
اما آنچه شما در جان انسان‌ها کاشتید،
هم‌چنان به زیستن ادامه خواهد داد.
عزیز فولادوند
