روزنامه الشرقالأوسط دیروز یکشنبه 28تیر ماه درباره توافق هستهای بین دولتهای غربی و رژیم آخوندی طی مقالهای به عواقب بعدی این توافق برای منطقه و تهدیدی که صلح منطقه با آن مواجه است پرداخته و تأکید کرده است که اگر افشاگریهای مقاومت ایران نبود رژیم تا الآن به چه نقاطی رسیده بود. الشرقالأوسط از جمله نوشت:
پیوندی که رئیسجمهور آمریکا برای گسترش توافق اخیر بین قدرتهای بزرگ (5 عضو دائمی شورای امنیت و آلمان) و ایران آن را هدایت میکند، مردم منطقه با این دید به تلاشهای رئیسجمهور آمریکا مینگرند که خودشان طمع ورزیهای رژیم ایران در استراتژی طولانی مدتش برای تسلط بر خلیج و صدور ارتجاع و درد و رنجهای آن را آزمودهاند.
رژیم ایران با هدف صلح وارد این مذاکرات نشد، بلکه بهمنظور خارج شدن از تنگنای اقتصادی بهخاطر تحریمهای اعمال شده بر آن بهدلیل مخفی کردن تأسیسات و تکنولوژی برنامه اتمی از آژانس بینالمللی انرژی هستهیی وارد آن شد.
و اگر اسناد اپوزیسیون ایران در سال 2003 نبود هنوز هم مرکز غنیسازی اورانیوم در نطنز در پروندههای آژانس بینالمللی در وین وجود نداشت. همچنین وضعیت مرکز بسیار پیشرفته تولید اجزاء تسلیحات اتمی در کوه حفاظتشده فردو، که نام آن در اسنادی که رژیم ایران به آژانس داده بود قید نشده بود و چند سال قبل در حالیکه مذاکرات در جریان بود به یمن کارشناسی که در آنجا بود و به انگلستان پناهنده شد و اطلاعات آن را داد فاش گردید.
سؤالی که سالها مطرح بوده این است که: اگر هدف از غنیسازی اورانیوم مسالمتآمیز بوده پس چرا کاملاً سری بود و رژیم ایران مراکز غنیسازی اورانیوم را زیر یک کوه حفاظتشده مخفی کرد؟
علاوه بر فریبکاری رژیم ایران در جزییات بازرسی و چگونگی آن، این رژیم سایتها و مراکز بسیاری را از آژانس بینالمللی مخفی میکرد و به مذاکره هم ادامه میداد...
... مشکل آنقدر که در نیات رژیم جمهوری اسلامی هست، در کیفیت تکنولوژی که توافق، دستیابی به آن را برای آن مشروع میکند نیست. سرازیر شدن 150میلیارد دلار پول، به اطلاعات رژیم ایران و گروههای خشونت طلب وابسته آن اجازه میدهد که آن را برای فعالیتهای خرابکارانهیی که ثبات و صلح در تمامی منطقه را تهدید میکند، هزینه کنند.
پیوندی که رئیسجمهور آمریکا برای گسترش توافق اخیر بین قدرتهای بزرگ (5 عضو دائمی شورای امنیت و آلمان) و ایران آن را هدایت میکند، مردم منطقه با این دید به تلاشهای رئیسجمهور آمریکا مینگرند که خودشان طمع ورزیهای رژیم ایران در استراتژی طولانی مدتش برای تسلط بر خلیج و صدور ارتجاع و درد و رنجهای آن را آزمودهاند.
رژیم ایران با هدف صلح وارد این مذاکرات نشد، بلکه بهمنظور خارج شدن از تنگنای اقتصادی بهخاطر تحریمهای اعمال شده بر آن بهدلیل مخفی کردن تأسیسات و تکنولوژی برنامه اتمی از آژانس بینالمللی انرژی هستهیی وارد آن شد.
و اگر اسناد اپوزیسیون ایران در سال 2003 نبود هنوز هم مرکز غنیسازی اورانیوم در نطنز در پروندههای آژانس بینالمللی در وین وجود نداشت. همچنین وضعیت مرکز بسیار پیشرفته تولید اجزاء تسلیحات اتمی در کوه حفاظتشده فردو، که نام آن در اسنادی که رژیم ایران به آژانس داده بود قید نشده بود و چند سال قبل در حالیکه مذاکرات در جریان بود به یمن کارشناسی که در آنجا بود و به انگلستان پناهنده شد و اطلاعات آن را داد فاش گردید.
سؤالی که سالها مطرح بوده این است که: اگر هدف از غنیسازی اورانیوم مسالمتآمیز بوده پس چرا کاملاً سری بود و رژیم ایران مراکز غنیسازی اورانیوم را زیر یک کوه حفاظتشده مخفی کرد؟
علاوه بر فریبکاری رژیم ایران در جزییات بازرسی و چگونگی آن، این رژیم سایتها و مراکز بسیاری را از آژانس بینالمللی مخفی میکرد و به مذاکره هم ادامه میداد...
... مشکل آنقدر که در نیات رژیم جمهوری اسلامی هست، در کیفیت تکنولوژی که توافق، دستیابی به آن را برای آن مشروع میکند نیست. سرازیر شدن 150میلیارد دلار پول، به اطلاعات رژیم ایران و گروههای خشونت طلب وابسته آن اجازه میدهد که آن را برای فعالیتهای خرابکارانهیی که ثبات و صلح در تمامی منطقه را تهدید میکند، هزینه کنند.
