کنفرانس در پارلمان انگلستان
با حضور نمایندگان هر دو مجلس و شخصیتهای حقوقی
مسیر دستیابی به ایران آزاد:
حقوقبشر، حسابرسی و تغییر دموکراتیک
سخنرانیهای
دکتر جاسلین اسکات – قاضی پیشین، نویسنده و فیلمساز
دکتر کارولین بنت – استادیار انسانشناسی اجتماعی و توسعه بینالمللی در دانشکده مطالعات جهانی دانشگاه ساسکس در برایتون
متیو گودوین فریمن عضو شورای شهر هرو، دستیار ارشد پارلمانی باب بلکمن
دولت نوروزی – نماینده شورای ملی مقاومت ایران در انگلستان
دکتر لیلا هانبک – رئیس انجمن مستقل داروسازان انگلستان
دکتر الهه ذبیحی
رزا زارعی
امیرحسین اولیایی
دکتر جاسلین اسکات - قاضی پیشین، نویسنده و فیلمساز
رژیم حاکم در تهران بیرحم و سنگدل است. دستگیری، شکنجه و اعدام، همگی با هدف نابودی مردم ایران و نابودی فریاد دموکراسیخواهی انجام میشود. هنگامی که مردم قیام میکنند، اعدامها بهصورت تصاعدی افزایش مییابد. حمله، ستم، سرکوب و اختناق وجود دارد. مخالفت سیاسی تحمل نمیشود. مجازات اعدام بیوقفه اجرا میشود. این امر نه تنها در راستای کشتار مخالفان ایرانی پیش میرود، بلکه برای ایجاد ترس در دل مردم ایران طراحی شده است. سکوت در برابر این وضعیت، گزینهیی قابلقبول نیست. در سال ۱۹۷۹، یک دیکتاتوری سلطنتی، دیکتاتوری شاه، با دیکتاتوری یک حکومت دینی جایگزین شد. اکنون دموکراسی باید پیروز شود. وقتی به وضعیت ایران و نقض حقوقبشر نگاه میکنیم، حیاتی ست که جامعه بینالمللی صدای خود را بلند کند. علاوه بر این، نه جنگ و نه مماشات پاسخگو نیست. یک سیاست اصولی باید هم جنگ و هم هر گونه مماشات را رد کند. تمرکز باید بر حمایت از مردم ایران و بهرسمیتشناختن حق آنها برای مقاومت در برابر ستم و دفاع از خود در برابر سپاه پاسداران باشد هدف باید آلترناتیو دموکراتیک باشد. این آلترناتیو وجود دارد و ریشه در جنبش مقاومت سازمانیافته در داخل ایران دارد. آینده دموکراتیک ایران نه در تداوم رژیم دینی حاکم است و نه در بازگشت به دیکتاتوری پیشین. این نباید تکرار شود. آنچه در سال ۱۹۵۳ با تبانی متأسفانه انگلستان و ایالات متحده در سرنگونی و کنار زدن یک دولت منتخب دموکراتیک و تحمیل یک دیکتاتوری تمامعیار در ایران رخ داد، نباید دوباره اتفاق بیفتد. حمایت از حسابرسی از عاملان نقض حقوقبشر، یک انتخاب نیست، بلکه یک ضرورت است. همبستگی با مردم ایران، همبستگی با اصول جهانی آزادی، عدالت و کرامت انسانی برای مردم ایران.
دکتر کارولین بنت - استادیار انسانشناسی اجتماعی و توسعه بینالمللی در دانشکده مطالعات جهانی دانشگاه ساسکس در برایتون
بهعنوان پژوهشگر حوزه نسلکشی و جنایات سبعانه و همچنین حقوقبشر با شما سخن میگویم. همچنین بهعنوان کسی با شما صحبت میکنم که در سطح بینالمللی بر روی گورهای دستهجمعی که نتیجه نقض حقوقبشر هستند، تحقیق کرده است.
مسأله فقط این نیست که سیاست مماشات با رژیم حاکم در تهران و رژیم پیشین دستاوردی نداشته است. فکر میکنم میتوانیم فراتر برویم و بگوییم که این سیاست، بخشی از عواملی ست که مصونیت از مجازات را که در ایران بیداد میکند، ممکن ساخته است. معتقدم ما نه تنها باید دوشادوش مردم بایستیم، بلکه بهعنوان بخشی از حسابرسی، باید به این واقعیت اذعان کنیم که ما بهعنوان اعضای جامعه جهانی و بهاصطلاح بهعنوان اساتید آزادی و حقوقبشر، بخشی از آن چیزی هستیم که اجازه دادهایم این وضعیت رخ دهد؛ و اکنون این روند باید متوقف شود.
سخنانم را با پیامی مستقیم به همه ایرانیان حاضر در این سالن و به مردم ایران به پایان میبرم؛ به کسانی که هدف بازداشتهای خودسرانه و فراقانونی قرار گرفتهاند، کسانی که کشته شدهاند، کسانی که شکنجه شدهاند و به خانوادههای آنها و به جوامع. میدانم که گاهی احساس تنهایی میکنید، اما شما تنها نیستید و امیدوارم نشست امروز نشان بدهد که تنها نیستید. ما شما را فراموش نخواهیم کرد و افراد حاضر در این سالن، در پارلمان، در دولت و در خیابانهایمان به مبارزه برای شما ادامه خواهند داد.
متیو گودوین فریمن - عضو شورای شهر هرو، دستیار ارشد پارلمانی باب بلکمن
برای من، در طول پنج سال کار برای باب بلکمن، بیش از آنچه تصور میکردم درباره ایران و کارهایی که افراد در این سالن و فراتر از آن برای به ارمغان آوردن آزادی برای مردم آنجا انجام میدهند، آموختهام. شاید برای این دولت، دولت قبلی یا هر دولتی بسیار طول کشیده باشد تا سپاه پاسداران را در لیست تروریستی قرار دهد. من خوششانس بودهام که در کنفرانسهای پاریس شرکت کردهام. خوششانس بودهام که با افراد فوقالعادهای ملاقات کردهام که چنین کارهای ارزشمندی انجام میدهند و نمیتوانستم معلمی بهتر از باب بلکمن در جهان داشته باشم. بنابراین، تعهد خود را تجدید میکنم که تا زمانی که عضو شورا هستم، یا هر کجا که مسیر سیاسیام مرا ببرد، به مبارزه برای یک ایران آزاد، عادلانه و دموکراتیک ادامه خواهم داد. و میدانم که تکتک افراد حاضر در این سالن نیز چنین خواهند کرد تا زمانی که میلیونها نفری که در ایران تحت سرکوب و اعدام هستند، طعم آزادی را بچشند.
دولت نوروزی - نماینده شورای ملی مقاومت ایران در انگلستان
وضعیت در ایران نه تنها یک نگرانی عمده برای همه ایرانیان است، بلکه اکنون به یک مسأله مهم بینالمللی تبدیل شده بهویژه برای انگلستان و اتحادیه اروپا، زیرا همه ما در این منافع حیاتی مشترک هستیم و میدانیم این رژیم مانع اصلی در تلاش برای آسیبرساندن و تخریب آن بوده است.
ما میدانیم که تنها خروج و تنها راهحل، تغییر این رژیم است. داشتن هر گونه ذهنیتی مبنی بر اینکه این رژیم میتواند تغییر کند یا رفتار خود را در قبال سیاستهایش، بهویژه سیاست خارجی و جهان خارج تغییر دهد یا با هنجارها و استانداردهای جامعه بینالمللی مطابقت پیدا کند و به آن پایبند باشد، کاملاً یک توهم است. این رژیم نمیخواهد تغییر کند و هرگز هم نمیتواند تغییر کند.
این رژیم رکورددار اعدام نسبت به جمعیت در کل جهان است. و همه ما میدانیم که آنها این کار را انجام میدهند چون میخواهند از قیامها جلوگیری کنند. ترس اصلی آنها از مردم ایران است که بهویژه توسط اپوزیسیون ایران و سازمان مجاهدین خلق ایران هدایت میشوند.
جهان باید در کنار میلیونها ایرانی بایستد که خواستار تغییر هستند. و این تغییر فقط از طریق مردم ایران و جنبش مقاومت سازمانیافته آنها امکانپذیر است.
اکنون زمان آن فرا رسیده که انگلستان سیاست مماشات را متوقف کند. جنگ گزینهیی برای تغییر رژیم نیست. این رژیم باید توسط مردم ایران تغییر کند. بنابراین، تنها راه انجام آن، حمایت از برنامه ۱۰مادهای خانم رجوی ست که برای رژیم حتی از کابوس هم بدتر است. این در قبال این رژیم بسیار مؤثرتر از هر بمباران دیگری علیه اهداف بسیار حساس یا حیاتی آنهاست.
من از صدها نماینده پارلمان انگلستان در هر دو مجلس، که سال گذشته از برنامه ۱۰مادهای خانم رجوی حمایت کردند، قدردانی میکنم.
دکتر لیلا هانبک - رئیس انجمن مستقل داروسازان انگلستان
بهعنوان یک ایرانی که از دوران کودکی زندانها و سرکوب رژیم حاکم در تهران را تجربه کرده است، به شما اطمینان میدهم که این رژیم ممکن است تمام ابزارهای قدرت دولتی، تفنگها، زندانها، نیروهای امنیتی و اراذل و اوباش اجیرشدهاش را در اختیار داشته باشد، اما با وجود تمام این ابزارهای اجبار و سانسور، هرگز نتوانسته است خواست مردم ایران را برای آزادی و دموکراسی درهم بشکند و هرگز نیز نخواهد توانست
یک ایران آزاد و دموکراتیک نه تنها بهنفع مردم ایران، بلکه بهنفع کل منطقه و جهان خواهد بود. بسیاری از ایرانیان از شورای ملی مقاومت ایران حمایت میکنند، زیرا این شورا در تضاد کامل با رژیم، به لغو مجازات اعدام، برقراری یک سیستم قضایی مستقل مبتنی بر استانداردهای بینالمللی، از جمله اصل برائت، حق دفاع عادلانه و علنی و استقلال قضایی متعهد است. همچنین به لغو قوانین مذهبی تبعیضآمیز آخوندها و انحلال کامل نهادهای رژیم و همچنین سپاه پاسداران متعهد است. شورای ملی مقاومت ایران یک برنامه ۱۰مادهای روشن برای دوران بلافاصله پس از سرنگونی این رژیم دارد که انتقال مسالمتآمیز، منظم و دموکراتیک قدرت به مردم ایران را تضمین میکند. به همین دلیل است که شمار فزایندهیی از ایرانیان مانند من، از کانونهای شورشی در داخل کشور حمایت میکنند و در مبارزه برای رهایی ایران از حاکمیت آخوندها مشارکت دارند.
امروز، رژیم از همافزایی این آلترناتیو دموکراتیک و جنبش اعتراضی هراس دارد و این ترس را روزانه در تلویزیون دولتی و از طریق کارشناسان خود نشان میدهد. همانطور که نمایندگان پارلمان و دیگر سخنرانان برجسته امروز عصر تأکید کردند، به نفع انگلستان و کل غرب است که شورای ملی مقاومت ایران را بهعنوان یک آلترناتیو دموکراتیک بهرسمیت بشناسند
این شناسایی حیاتی است، زیرا رژیم را از نظر دیپلماتیک منزوی کرده و روند تحولات را بهنفع نیروهای دموکراتیک و مردم ایران تغییر میدهد و به آنها اجازه میدهد تا برای ایجاد تغییری واقعی و اصولی در ایران پیشروی کنند.
رزا زارعی
عمه من در جریان قتلعام ۶۷ در ایران اعدام شد. او فقط ۲۱ سال داشت. او همسن بسیاری از جوانان امروز بود که در حال آغاز زندگی، تحصیلات، شغل و رویاهای خود هستند. او هرگز فرصت تجربه آن زندگی را نیافت. برای خانواده من، این صرفاً یک تاریخ نیست، بلکه چیزی است که همچنان بر ما تأثیر میگذارد. به همین دلیل است که معتقدم صحبت کردن درباره حقوقبشر برای من نه تنها یک مسئولیت آکادمیک، بلکه یک مسئولیت شخصی ست. وظیفه من است که به دفاع از مردم ایران ادامه بدهم، بهویژه برای کسانی که نمیتوانند آزادانه صدای خود را به گوش دیگران برسانند.
ما نمیتوانیم اجازه دهیم اعدامها به آمار تبدیل شوند. پشت هر عدد، یک انسان، یک خانواده، یک مادر، یک پدر، یک خواهر، یک برادر، یک دوست قرار دارد و پشت هر نام، یک زندگی نهفته است که دارای پتانسیل و معناست.
ما مسئولیت داریم که در کنار کسانی بایستیم که خواستار آزادی، عدالت و کرامت انسانی هستند و اطمینان حاصل کنیم که وقتی حقوقبشر از نظر سیاسی ناخوشایند میشود، با آن بهعنوان یک امر اختیاری برخورد نشود. امیدوارم امروز بتوانیم فراتر از ابراز نگرانی صرف برویم و همچنان بپرسیم که چه اقدامات عملی میتوان انجام داد، زیرا برای کسانی که با حبس، آزار و اعدام روبهرو هستند، همبستگی بینالمللی نمیتواند فقط در حد حرف باشد. باید معنا و مفهومی داشته باشد.
دکتر الهه ذبیحی
امروز من بهنمایندگی از جامعه بینالمللی دانشگاهیان اینجا هستم. جامعه ما شامل مدرسان دانشگاه، پژوهشگران و استادان است. این جامعه همچنین شامل دانشمندان ایرانی شناختهشده در سطح بینالمللی ست. یک نمونه، پروفسور مرتضی قریب است. او یکی از بسیاری از ایرانیان با استعدادی ست که بهدلیل دیکتاتوری و سرکوب، ایران را ترک کردند. ابتدا تحت سلطنت پهلوی و اکنون تحت رژیم مذهبی حاکم. آنها ایران را ترک کردند، اما از خدمت به جهان دست نکشیدند. آنها دانش، مهارت و دستآوردهای خود را به جامعه بینالمللی تقدیم کردهاند. ما معتقدیم که تنها راهحل پایدار برای رنج مردم ایران، تغییر رژیم است. ما از برنامه ۱۰مادهای خانم مریم رجوی حمایت میکنیم. جامعه بینالمللی باید از مقاومت سازمانیافته مردم ایران که دههها علیه دیکتاتوری مبارزه کرده است، حمایت کند. بنابراین، بهنمایندگی از جامعه دانشگاهی، از پارلمان انگلستان درخواست صریح دارم که شورای ملی مقاومت ایران را بهعنوان نماینده دموکراتیک و مشروع مردم ایران بهرسمیت بشناسد. این تنها راه برای برچیدن این استبداد و رسیدن به یک ایران آزاد است. این شناسایی، پیام روشنی خواهد فرستاد که پارلمان انگلستان حق مردم را برای تعیین آینده سیاسی خود بهرسمیت میشناسد. اما موضوع فوری دیگری نیز وجود دارد. ما از دولت انگلستان میخواهیم که علیه اعدامها موضعگیری کند و خواستار پایان دادن به محرومیت زندانیان از مراقبتهای پزشکی شود. ما خواستار بازرسی بینالمللی از زندانها و بازداشتگاهها و پایان دادن به دادگاههای نمایشی هستیم. ما همچنین خواستار آزادی فوری و بیقید و شرط تمام کسانی هستیم که صرفاً بهدلیل استفاده از حقوق اولیه انسانی خود زندانی شدهاند.
امیرحسین اولیایی
من ۲۲ سال سن دارم و در مقطع کارشناسی ارشد مهندسی پزشکی تحصیل میکنم. من در ایران متولد شدم، اما در ۶سالگی به انگلستان مهاجرت کردم عموی من توسط این رژیم اعدام شد. آنها به خانهاش آمدند و او را در زیرزمین خانهاش بدار آویختند. سرگذشت او یکی از بیشمار داستان زندگی ایرانیانیست که توسط رژیمی نابود شده که از اعدام، شکنجه و ایجاد وحشت برای سرکوب مخالفان استفاده میکند. افزایش شدید اعدامها نشانه قدرت نیست. این امر نشان میدهد که رژیم بهطور فزایندهیی از مردم و تمایل آنها به آزادی هراسان است. نه جنگ و نه مماشات، هیچکدام راهحل نیستند. آینده ایران باید توسط خود مردم ایران تعیین شود. و در نهایت، از دولت انگلستان میخواهم که حقوقبشر و مسأله اعدامها را در کانون سیاست خود در قبال ایران قرار دهد، از حسابرسی از مسئولان این جنایات حمایت کند، در کنار مردم ایران و آرمان آنها برای یک جمهوری دموکراتیک بایستد و اپوزیسیون دموکراتیک سازمانیافته را بهرسمیت بشناسد.
