ژنو - شصت و سومین اجلاس شورای حقوق بشر
سخنرانیهای نمایندگان انجمن بینالمللی حقوقبشر زنان
و انجمن زنان کارولینای شمالی
در محکومیت موج اعدامها و نقض حقوق زنان در ایران
و تخریب زندانها و گورهای جمعی توسط رژیم آخوندی
در اجلاس شورای حقوقبشر سازمان ملل نماینده انجمن بینالمللی حقوقبشر زنان در سخنان خود گفت:
رژیم ایران و دستگاه قضایی آن برای پنهان کردن جنایتهای گذشته، زندانها را تخریب کردهاند، بر محل دفن قربانیان پارکینگ ساختهاند و از روی گورهای جمعی جاده و بزرگراه عبور دادهاند. آنان با این اقدامات کوشیدهاند شواهد را از بین ببرند و این جنایتها را از حافظه جمعی مردم ایران پاک کنند.
زندان گوهردشت نماد اعدام و شکنجه در زندانهای ایران در دهه ۱۳۶۰، بهویژه کشتار زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷، است.
در ژوئیه ۲۰۲۴، جاوید رحمان، گزارشگر ویژه سابق سازمان ملل متحد، این کشتار را جنایت علیه بشریت و نسلکشی توصیف کرد.
با این حال، این تلاشها ناکام ماندهاند. با وجود گذشت دههها و استفاده روزافزون از اعدام برای سرکوب مخالفان و ایجاد رعب در جامعه، حقیقتیابی و عدالتخواهی همچنان از خواستههای اصلی مردم ایران است.
حفظ زندان گوهردشت و گورهای جمعی بهمعنای دفاع از حق خانوادهها برای آگاهی از حقیقت و دستیابی به عدالت است. ما از هیأت مستقل بینالمللی حقیقتیاب درباره ایران و گزارشگر ویژه وضعیت حقوقبشر در ایران میخواهیم فوراً برای توقف این تخریبها، حفظ شواهد، انجام تحقیقات مستقل و پاسخگو کردن آمران و عاملان این جنایتها اقدام کنند.
سپاسگزارم.
نماینده انجمن زنان کارولینای شمالی طی سخنانی در شصت و سومین اجلاس شورای حقوقبشر در ژنو درباره نقض حقوق زنان و موج اعدامها در ایران گفت:
بیش از چهار دهه است که مقامات رژیم ایران از طریق آپارتاید جنسیتی، قوانین حجاب اجباری و زنستیزی نهادینه شده، حقوق بنیادین زنان را نقض کردهاند. نباید فراموش کنیم که هزاران زن زندانی سیاسی در دهه ۱۹۸۰ اعدام شدند.
به گفته سازمانهای حقوق بشری، تنها در سال ۲۰۲۶ بیش از ۱۰۰۰ نفر در ایران اعدام شدهاند که دستکم ۱۸ نفر از آنان زن بودهاند. مقامات بهطور فزایندهیی از مجازات اعدام برای خاموش کردن صدای مخالفان و گسترش ترس استفاده میکنند. هشت زن، از جمله زهرا طبری و ارغوان فلاحیِ ۲۴ ساله، در حال حاضر به دلایل سیاسی محکوم به اعدام هستند و با خطر اجرای قریبالوقوع حکم روبهرو هستند.
این موضوع برای من عمیقاً شخصی است. دخترعموی من، فاطمه کمالزاده، در اوت ۲۰۲۶ در کرج اعدام شد. پرونده او نگرانیهای جدی درباره رعایت تشریفات دادرسی عادلانه، دسترسی به عدالت و تبعیض علیه زنان در نظام قضایی ایران را برجسته میکند.
