پیام از شکنجهگاه اوین، فروغ تقیپور و ارغوان فلاحی، شهریور ۱۴۰۵
پیامهای زندانیان بهخاطر تأکیدهای مکرر خود آنها از سیمای آزادی پخش میشود، تأکید میکنند که میخواهند پیام آنها به هر قیمت به جوانان و خلق قهرمان برسد.
پیام از شکنجهگاه اوین، فروغ تقیپور و ارغوان فلاحی، شهریور ۱۴۰۵
در شصت و یکمین سالروز تأسیس سازمان پرافتخار مجاهدین خلق ایران، ما زندانیان سیاسی: ارغوان فلاحی و فروغ تقی پور، از پشت دیوارهای شکننده زندان اوین، هزاران درود و تبریک میفرستیم بر خلق قهرمان ایران، کانونهای دلیر شورشی و پرچمداران این مقاومت ِ شکوهمند، خواهر مریم و برادر مسعود و تمامی مجاهدین اشرفی که با انقلاب رهایی بخششان دنیایی تازه آفریدند.
ما از تبار خونین محمد حنیفنژاد، سعید محسن و علی اصغر بدیع زادگانیم. آنان که در شهریور ۱۳۴۴ بذر سازمانی را کاشتند که هر روز رویانتر و شکوفاتر از قبل چهره میگشاید.
سازمانی که در پهنههای مختلف، حرفی نو و اندیشهای جدید عرضه کرده هر آنچه کهنه و ارتجاعی است، را به چالش کشیده است.
سازمانی که در صحنه نبرد با دو دیکتاتوری شاه و شیخ، تبدیل به معیاری مبارزاتی و مترقی شده است بهطوری که هر کس بخواهد پا به میدان بگذارد، ابتدا باید مختصات خود را در این صحنه مشخص نماید.
سازمانی که از خیابانهای ایران و اوین و قزلحصار تا سرتاسر کشورهای جهان، توان کنشگری و سازماندهی دارد و گامی بزرگ در راستای نفی استثمار برداشته است.
سازمانی که در هر زمان و مکانی مشعل صداقت و فدا را بر دست گرفته و بیشترین خونها و بغرنجترین لحظهها را برای «آزادی» پیشکش کرده است.
ما از نسل سربداران شصت و هفتیم. آنان که بهقول قرآن همواره زندهاند و تجسم وفای به پیمان و فدای بیکراناند. که تبلور آنان در فوران خشم آتشین دیماه ۱۴۰۴ و خروش مبارزهٔ قهرآمیز مردم ایران نمود پیدا کرد و تاریخ، بار دیگر اثبات خط مجاهدین و بیانات رهبری مقاومت را بر خود دید.
آری. این مسیر با همه فراز و فرودهایش، آنقدر زیبا و شگفتانگیز است که پس از گذشت ۶۱سال نه تنها کهنه نشده بلکه روزبهروز تازهتر و با طراوتتر میشود و ما در هر قدم بیشتر و بهتر به حقانیتش پی میبریم که چطور «توحید» را نشانه رفته و در جهت خلق ِ فرهنگی نو، جامعهیی نو و انسانی نو به پیش میرود.
ما از نسل Z، ضددیکتاتوری و وابستگی، ضد شاه و شیخ، ادامه گامهای هم نسلهای مجاهدمان بابک علیپور، وحید بنی عامریان، پویا قبادی و مهدی خانکی هستیم. چه گلهای سرخی که در این راه قدم گذاشتند و با آغوش باز آسمانی شدند. خوشا آنان که پیوندشان با خدا و مردم جاودانه شد و تا آخرین نفس بر سر عهدشان ایستادند. غم از دست دادن چنین گوهرهایی نه تنها ما را از پای نمیاندازد، بلکه مشتهایمان را محکم تر و آتش خشم درونمان را شعلهورتر میکند. چه زود باشد درهم شکستن هیمنه لرزان دیو پلید حکومت اعدامی که در زیر سایه جنگ با سرکوب و افزایش اعدامها میخواهد اقتدار پوشالی و از دست رفتهاش را ثابت کند، غافل از اینکه ما را به زندان بیفکنید یا با حلقههای دار راه گلویمان را ببندید، ما یک روح ِ زنده شدهایم که هرگز نمیمیریم.
ما با صدای پویا میخوانیم، با چشم های وحید مینگریم، با پاهای بابک گام برمیداریم و با قلب مهدی به مردم عشق میورزیم.ما پرواز را آموختهایم از کبوترانی که ستاره شدند.
گرامی باد سالگرد تأسیس سازمان مجاهدین خلق ایران
زنده باد جمهوری دموکراتیک نوین ایران
درود بر رجوی
