بیانیه کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام در صد و چهل و یکمین هفته، که روز سه‌شنبه ۱۴ مهر ۱۴۰۵ منتشر شد،
در آستانه روز جهانی علیه مجازات اعدام، ضمن فراخوان برای همراهی با این کارزار، تأکید می‌کند که مجازات اعدام در حکومت‌های استبدادی نظیر ایران، به ابزاری برای ایجاد وحشت، خاموش کردن اعتراضات و سرکوب مخالفان تبدیل شده است.
این بیانیه با تأکید بر این‌که ایران رکورددار اعدام در جهان است، می‌افزاید: بر اساس گزارش عفو بین‌الملل، حکومت ایران در سال ۲۰۲۵ دست‌کم ۲۱۵۹ نفر را اعدام کرده و بالاترین آمار ثبت‌شده اعدام در جهان را به خود اختصاص داده است. امروز نیز دستگاه اعدام در ایران، در کنار بازداشت، شکنجه، ناپدیدسازی قهری و اعترافات اجباری، رکن جدایی‌ناپذیری از ماشین سرکوب حاکمیت است.
در روزهای اخیر و در شصت‌وسومین اجلاس شورای حقوق‌بشر سازمان ملل متحد، بیانیه‌یی مشترک از سوی ۴۶ کشور در محکومیت استفاده فزاینده حکومت ایران از مجازات اعدام، به‌ویژه علیه معترضان، صادر شد. این کشورها نسبت به اعدام معترضان و صدور احکام اعدام برای شمار دیگری از بازداشت شدگان، از جمله زنان و جوانان، ابراز نگرانی شدید کردند. خانم مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق‌بشر ایران، با استقبال از این بیانیه مشترک، در ماه‌های اخیر بارها ابعاد مختلف ماشین سرکوب و اعدام در ایران را برجسته کرده است؛ از ابراز نگرانی درباره اعدام کسانی که در کودکی محکوم شدند تا استفاده از شکنجه و اعترافات اجباری، فقدان دادرسی عادلانه و استفاده از اتهامات امنیتی علیه معترضان.
بر اساس آمار و گزارشهای رسیده به کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، طی هفته گذشته (از سه‌شنبه ۷ مهر تا دوشنبه ۱۳ مهر)، دست‌کم ۲۲ نفر اعدام شده‌اند. در میان اعدام‌شدگان، پنج تن از بازداشت شدگان اعتراضات به نام‌های علی همتی و مجید نیک‌اندیش از مشهد، سیاوش جمشیدی خیرآبادی از شهرکرد، و علیرضا سپاهی و علیرضا رئیسی از اصفهان قرار داشته‌اند. اعدام این افراد در شرایطی که اعتراضات و نارضایتی عمومی در جامعه گسترش یافته، بار دیگر نشان می‌دهد که دستگاه سرکوبِ ولایت فقیه تلاش می‌کند با ایجاد رعب و وحشت و برپا کردن چوبه‌های دار، سدّی در برابر خیزش و اعتراضات مردم ایجاد کند؛ اما تجربه سال‌های گذشته ثابت کرده است که اعدام نمی‌تواند خشم و خواست آزادیخواهی مردم را خاموش کند.
در بیانیه کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام، تداوم روند صدور احکام اعدام برای بازداشت شدگان اعتراضات همزمان با تشدید اعدامها یادآوری شده و آمده است: ما بر این باوریم که دیکتاتوری حاکم بر ایران با تشدید اعدامها می‌کوشد فضای جامعه را امنیتی و مردم را مرعوب کند؛ اما در برابر این سیاست، مقاومت و همبستگی اجتماعی روزبه‌روز در حال گسترش است. کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» صدای زندانیانی است که پشت دیوارهای بلند زندان، در برابر ماشین مرگ ایستاده‌اند؛ صدای خانواده‌هایی است که عزیزانشان را در آستانه نابودی می‌بینند و صدای مردمی است که حق زندگی، آزادی، برابری و کرامت انسانی را فریاد می‌زنند.
از تمامی مردم ایران، خانواده‌های دادخواه، زندانیان، فعالان مدنی و حقوق‌بشری و همه مخالفان مجازات اعدام در داخل و خارج کشور می‌خواهیم از کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» حمایت کنند تا همگی علیه اعدام متحد شویم. اجازه ندهیم چوبه‌های دار، ابزاری برای خاموش کردن صدای جامعه شوند.
اعضای کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در روز سه‌شنبه ۱۴ مهر ۱۴۰۵، در هفته صد و چهل و یکم این کارزار، در ۶۶ زندان زیر در اعتصاب غذا به سر می‌برند:
زندان اوین (بندهای زنان و مردان)، زندان قزلحصار (واحدهای ۲ و ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم‌آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسد آباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بندهای زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران، زندان ایلام، زندان کرمان، زندان بروجن، زندان نیشابور، زندان گچساران، زندان نور، زندان ایرانشهر، زندان بندرعباس، زندان ضیابر صومعه سرا، زندان دره شهر ایلام و زندان مشکین شهر.
