استرون استیونسون در مقالهیی در تاونهال درباره ممنوع شدن ناگهانی تظاهرات ایران آزاد در ۲۰ژوئن در پاریس که آن را خیانت به آرمانهای تاریخی پاریس و فرانسه در زمینه آزادی و حقوقبشر و حقوق پناهندگان، توصیف کرده است، مینویسد: مقامات فرانسوی مانع از تجمع مسالمتآمیز بیش از ۱۰۰هزار ایرانی شدند که از سراسر اروپا سفر کرده بودند تا صدای خود را علیه یکی از بیرحمترین دیکتاتوریهای جهان بلند کنند. آمادهسازی برای این گردهمایی سالانه حامیان دموکراسی و حقوقبشر در ایران، ماهها در حال انجام بود. در طی اینمدت برگزار کنندگان از نزدیک با مقامات همکاری میکردند. ترتیبات سفر فراهم شده بود. خانوادهها از هر گوشه اروپا سفر میکردند. هزاران نفر زمان و هزینه قابل توجهی را صرف کردند تا در یک تظاهرات مسالمتآمیز علیه رژیم آخوندی در تهران و کارزار رو به افزایش اعدامها، شکنجه و سرکوب آن شرکت کنند. سپس، در آخرین لحظه، همه چیز تغییر کرد.
این افراد چه تهدید احتمالی ایجاد میکردند؟ آنها بنرهایی حمل میکردند. پرچمها را تکان میدادند. آنها خواستار آزادی، دموکراسی و حقوقبشر در ایران بودند. این نه یک گروه خشن بود و نه یک تجمع افراطی. اینها شهروندان عادی بودند که از حقوقی که در ظاهر در هر جامعه دموکراتیک محافظت میشود، استفاده میکردند.
تاریخ درس روشنی ارائه میدهد. مماشات هرگز در برابر رژیمهای تمامیتخواه موفق نبوده است. از امتیازات فاجعهباری که در دهه ۱۹۳۰ توسط سیاستمداران مماشاتگر به هیتلر و فاشیسم داده شد تا دههها سازش با فاشیسم مذهبی و آخوندهای حاکم در تهران، نتیجه به طرز چشمگیری ثابت مانده است. امتیازاتی که به فاشیسم داده میشود، طلبهای بیشتری را به همراه دارد. ضعف، فشار بیشتری را بهدنبال دارد. مستبدان، هر گونه سازش و مماشات را بهعنوان فرصت تفسیر میکنند.
رژیم ایران ۴۷ سال را صرف صدور تروریسم، حمایت از شبهنظامیان نیابتی، دنبال کردن جاهطلبیهای هستهیی و سرکوب مخالفان داخلی کرده است. دهها هزار زندانی سیاسی به دست آن جانباختهاند. هزاران نفر دیگر امروز در زندانها در رنج و عذاب هستند. اعدامها با سرعت نگرانکنندهای ادامه دارد.
در این شرایط، مقامات رژیم ایران به این نتیجه خواهند رسید که فشار مؤثر است و کشورهای دموکراتیک همچنان در برابر ارعاب آسیبپذیر هستند. این نتیجهگیری پیامدهای خطرناکی دارد. هر امتیازی که به دیکتاتوری حاکم در ایران داده شود، باور آن را مبنی بر مؤثر بودن باجگیری، تقویت میکند. هر تلاشی برای ساکت کردن مخالفان دموکراتیک، تجاوز بیشتر را تشویق میکند. هر عقبنشینی از اصول، اقتدار اخلاقی دولتهای دموکراتیک را تضعیف میکند.
