روز جمعه ۲۳سپتامبر ۲۰۱۱، برابر با اول مهر ۱۳۹۰، روزی فراموش‌نشدنی در تاریخ فلسطین و جنبش آن محسوب می‌شود. در این‌روز محمود عباس رئیس دولت فلسطین طی سخنرانی خود در ۶۶مین اجلاس مجمع عمومی ملل متحد، خواستار شناسایی کشور فلسطین شد. سخنرانی محمود عباس که بارها با برخاستن حضار و کف‌زدنهای رعدآسای آنها قطع شد، یادآور نخستین ظهور یاسرعرفات رهبر فقید فلسطین و سخنرانی تاریخی او در مجمع عمومی سازمان‌ملل بود.
همزمان با سخنرانی محمود عباس، فلسطینیها در همه‌جا، از ساحل غربی تا غزه و از اراضی اشغالی تا اردوگاههای آوارگان در کشورهای مختلف عربی و تا بروکسل… پای تلویزیونها جمع شده بودند و از تجسم آرزوهای خود و تأسیس کشوری که بیش‌از ۶۰سال از آن محروم بودند، اشک شوق می‌ریختند. بلافاصله پس‌از سخنرانی نیز فلسطینیها به جشن و پایکوبی پرداختند. در سراسر جهان و کشورهای عربی و خاورمیانه نیز به همین ترتیب مردم از این رویداد شادمان بودند و بسیاری از دولتها آن را به دولت فلسطین تبریک گفتند.
اما در منطقه خاورمیانه، به‌جز اسرائیل، یک استثنا وجود داشت و آن رژیم آخوندی بود که از این رویداد و از این پیروزی جنبش فلسطین، مثل مار زخمی به خودش می‌پیچید و در قبال آن، دولت فلسطین و شخص محمود عباس را، از طریق رسانه‌های خود، آماج لجن‌پراکنیها و هتاکیهای کین‌توزانه خود قرار می‌داد. طولی نکشید که به‌منظور مقابله با موج حمایت از طرح به رسمیت شناختن کشور مستقل فلسطین، رژیم به یک شعبده‌بازی تحت عنوان «حمایت از انتفاضه فلسطین» دست زد. در این شعبده ورشکسته ۲روزه که تحت ریاست لاریجانی رئیس مجلس رژیم برگزار شد، خود ولی‌فقیه ارتجاع به میدان آمد و در سخنرانی مفتضحی به عقده‌گشایی علیه جنبش فلسطین پرداخت:
«انحراف آنان، به مسأله فلسطین ضربه زد و هنوز هم می‌زند. اونها هم مانند برخی دولتهای خائن عربی، به آرمان مقاومت که تنها راه نجات فلسطین بوده و هست، پشت کردند. و البته نه‌فقط به فلسطین، که به‌خود هم ضربه‌سختی وارد کردند.
… هر طرحی که بخواهد فلسطین را تقسیم کند، یکسره مردود است و طرح پذیرش دولت فلسطین به عضویت سازمان‌ملل، چیزی جز تن‌دادن به خواسته صهیونیستها یعنی پذیرش دولت صهیونیستی در سرزمین فلسطین نیست». (تلویزیون رژیم -۹مهر ۱۳۹۰)
با مختصری پیگیری اخبار مربوط به رابطه رژیم آخوندی و فلسطین، مجموعه‌یی از سؤالات مطرح می‌شود:
- چرا رژیم آخوندی و در رأس آن، ولی‌فقیه ارتجاع این‌طور کین‌توزانه و سرآسیمه علیه کشور مستقل فلسطینی موضع گرفته و واکنش نشان می‌دهد؟
- سابقه دشمنی به چه زمانی برمی‌گردد؟
- رژیم آخوندی چه نقشی در تحولات فلسطین داشته و دارد؟
- چرا با استقرار صلح در خاورمیانه مخالفت می‌ورزد و از هیچ‌گونه سنگ‌اندازی و فتنه‌انگیزی بر سر راه آن کوتاهی نمی‌کند؟
- تشکیل و پاگرفتن کشور مستقل فلسطینی، چه تأثیری بر موقعیت رژیم در منطقه دارد؟
نوشتار حاضر به بررسی روابط رژیم ولایت‌فقیه و فلسطین و علت دشمنی این رژیم با جنبش فلسطین اختصاص دارد.
علت دشمنی و مخالفت مفتضحانه رژیم با اعلام تشکیل کشور مستقل فلسطین
ابتکارعمل رئیس دولت فلسطین و طرح کشور مستقل فلسطینی یک ضربه بسیار جدی و خردکننده به سیاست و استراتژی رژیم که سیاست خارجیش را بر صدور ارتجاع و تروریسم استوار کرده وارد آورده است. چون قضیه فلسطین در استراتژی یا سودای شوم خمینی مبنی‌بر احیای خلافت عثمانی، جای بسیار مهمی دارد و ولایت‌فقیه (چه خمینی و چه خامنه‌ای) می‌خواهد با بازی‌کردن نقش قیم برای فلسطینیها، میخ خودش را به‌عنوان رهبر جهان اسلام بکوبد و با خرج پولهای کلان، جاپایی برای خودش در فلسطین و در این بخش بسیار حساس از جهان یک اهرم فشار به‌دست بیاورد تا هرجا که در صحنه منطقه‌یی و بین‌المللی تحت‌فشار قرار می‌گیرد، مثلاًً وقتی در تلاشش برای دست‌یابی به بمب اتمی و امثالهم در تنگنا قرار می‌گیرد، آن اهرم را فعال کرده و از دنیا باج بگیرد. اما حالا با طرح کشور مستقل فلسطینی، حسابی خودش و نیروهای دست‌نشانده‌ا‌ش منزوی شده‌اند و تمام سرمایه‌گذاری که تا حالا در فلسطین کرده بود، برباد می‌رود. به‌همین‌جهت این‌طور به دست‌وپا افتاده است.
اما واضح است که با این شیوه‌یی که رژیم در پیش گرفته بیشتر می‌بازد. شرایط طوری است که حتی گروه حماس که تا حالا متحد و هم‌خط با رژیم بود، حساب خودش را از رژیم جدا می‌کند. با این شیوه،
اما رژیم هیچ راه چاره دیگری ندارد. این، خطی است که بیش از ۳۰سال است که در پیش گرفته و حالا یا باید دست روی دست بگذارد و شاهد پنبه شدن همه رشته‌هایش در ۳۰سال گذشته باشد، و یا به سیم آخر زده و با کله بجنگد. به‌نظر می‌رسد که رژیم، راه دوم را انتخاب کرده. کما این‌که می‌بینیم رژیم، تمام دستگاه سیاسی و تبلیغاتی خودش را علیه این ابتکارعمل محمودعباس بسیج کرده و چون افاقه نکرده، خود خامنه‌ای هم همان‌طور که دیدیم، وارد شده و با فضاحت تمام در اجلاسی که نام فلسطین را هم یدک می‌کشید، علیه آن موضع می‌گیرد و حتی در آخر سخنرانیش، به یک تهدید آشکار تروریستی و جنگ‌طلبانه هم متوسل شده و می‌گوید: «موشکهای ایران و گروههای مقاومت، هر گاه تهدیدی از سوی دشمن بروز کند وظیفه خود را انجام خواهند داد».
در مفتضح‌بودن این موضعگیری همین بس که در این کنفرانس که عمدتاً متشکل از افراد و نمایندگان جریانهای تحت‌الحمایه و دست‌نشانده خود رژیم بود، حتی خالدمشعل نفر اول جریان حماس هم حاضر نمی‌شود خامنه‌ای را تأیید کند و ابتکارعمل محمود عباس را، به‌عنوان یک اقدام شجاعانه مورد ستایش قرار می‌دهد.
سوابق روابط رژیم با فلسطین
جنگ ضدمیهنی با عراق که خمینی با شعار دجالگرانه فتح قدس از طریق کربلا، ۸سال بر ادامه آن اصرار ورزید، بزرگترین عامل تشتت و تفرقه در خاورمیانه بود و مردم فلسطین، پس‌از مردم ایران و عراق، بزرگترین قربانی و زیان‌کننده آن بودند. زیرا عمده توجهات در منطقه و جهان روی جنگ ایران و عراق متمرکز بود و مسأله فلسطین در محاق قرار گرفت. ازاین‌رو یاسرعرفات رهبر فقید فلسطین بیشترین تلاش را در تمام سالهای جنگ به‌عمل آورد تا خمینی را نسبت به خاتمه‌دادن جنگ متقاعد کند، اما خمینی که به‌قول خودش دفن اسلام را (که منظور، خودش بود) در صلح می‌دید به‌این تلاشها اعتنایی نکرد و در همان حال، نقشه شقه‌کردن و تجزیه جنبش فلسطین را می‌کشید تا مطامع خود را بهتر پیش ببرد.
پس‌از صلح تحمیلی، جانشینان خمینی بر همان خطی که او ترسیم کرده بود و به‌منظور یافتن نقطه اتکایی برای رژیمشان و از آن‌جا که در داخل کشور، فاقد هر پایه و پایگاه اجتماعی بود، دخالتهای خود را در فلسطین و لبنان و غیره به‌منظور ایجاد جاپایی در آن افزایش دادند.
در سال۸۴، خامنه‌ای طی یک سخنرانی، این خط‌مشی را چنین توضیح داد:
«… این خیمه‌یی که این‌جا سرپاست، ریسمانهای این خیمه و میخهای عمیقی که این خیمه در سرزمین اسلامی داره، در کشورهای دیگه کوبیده است. ما عمق استراتژیک داریم در ملتهای گوناگون»... (تلویزیون رژیم ۲۵مهر ۱۳۸۴)
از همین‌رو، دیکتاتوری ولایت‌فقیه، با صرف پول کلان، تلاش کرد سازمان آزادیبخش فلسطین را که موی دماغ پیشبرد نقشه‌هایش بود، تجزیه و متلاشی کند و جریانهای مطیع و مجری اوامر خودش را روی کار بیاورد و دراین‌رابطه علاوه‌بر همه اقدامات تفرقه‌افکنانه، بارها تلاش کرد عرفات را چه با لجن‌پراکنی و ترور شخصیت و چه به‌طور فیزیکی حذف کند. به گزارش روزنامه جمهوری اسلامی ۳۰/شهریور ۷۲، سپاه پاسداران طی اطلاعیه‌یی، با تهدید آشکار عرفات، اعلام کرد ’خائنین به آرمان فلسطین گرفتار آتش قهر جوان خواهند شد».
عملاً نیز چندین‌بار طی سالهای مختلف، توطئه قتل و ترور عرفات توسط شبکه‌های اطلاعاتی و تروریستی رژیم برملا شد.
در یکی از این موارد که در سال ۱۳۷۵، هنگامی‌که اعضای یک شبکه ترور وابسته به رژیم توسط پلیس فلسطین کشف و اعضای آن دستگیر شدند، خود عرفات اعلام کرد: این نخستین بار نیست که علیه جان من توطئه می‌شود و آخرین بار نیز نخواهد بود».
ضدیت و کین‌توزی رژیم علیه عرفات به‌حدی بود که حتی هنگامی‌که در آبان ۸۳، رهبر تاریخی فلسطین بر اثر یک بیماری مرموز در پاریس درگذشت و همه فلسطینیها را در ماتم فرو برد، ایادی رژیم و رسانه‌های حکومتی از ابراز شادمانی رذیلانه فروگذار نکردند.
این میزان از ضدیت و کین‌توزی در چارچوبهای سیاسی، اصلاً قابل تبیین نیست. ولی، خمینی برای حفظ حاکمیت نامشروعش که محصول سرقت رهبری انقلاب ضدسلطنتی مردم ایران بود، صدور به‌اصطلاح انقلاب اسلامی، یا در واقع، صدور ارتجاع را به‌عنوان سیاست پایه‌یی خودش اعلام کرد و این را حتی در قانون‌اساسی دست‌پخت خودش هم وارد کرد. مضمون این سیاست، همان جنگ ضدمیهنی با عراق بود که خمینی با شعار فتح قدس از طریق کربلا، ۸سال بر ادامه آن اصرار ورزید. چرا که خمینی برای مشروعیت بخشیدن به‌این جنگ نزد توده‌های مردم منطقه می‌خواست این‌طور وانمود کند که ما می‌خواهیم عراق را بگیریم تا از این‌طریق بتوانیم اسراییل را نابود کنیم و قدس را آزاد کنیم. جالب این‌که خیلی زود و در همان اولین سالهای جنگ و در ماجرای ایران‌گیت و کلت و کیک فاش شد که خمینی، سلاح و ملزومات این جنگ را از «استکبار جهانی» و اسراییل دریافت می‌کرد. همان‌طورکه خمینی رهبری انقلاب ضدسلطنتی را سرقت کرد و همان‌طور که اسلام و مفاهیم اسلامی را سرقت کرد تا هم سیطره سیاسی و هم سیطره فکری و ایدئولوژی منحط خودش را بر جامعه ایران محکم کند، می‌خواست با سرقت شعار و آرمان فلسطین هم، یک وجهه مشروع به سیاست خارجی خودش که مضمونش بسط خلافت سفیانی خودش بود، بدهد.
خمینی در هدفهای اول و دوم با مانع مجاهدین برخورد کرد و دیدیم که با چه شقاوت و قساوتی کوشید این مانع را از پیش پا بردارد و موفق نشد. در دست‌یابی به هدف سوم هم با مانع جنبش فلسطین مواجه بود که صاحب و پرچمدار شعار و آرمان فلسطین بود. بنابراین، خودش را ناگزیر می‌دید که اول این مانع را از پیش پا بردارد یا متلاشی بکند. این، خلاصه داستان دشمنی خمینی و دم و دنبالچه‌هایش مانند خامنه‌ای و احمدی‌نژاد و غیره، با جنبش فلسطین است.
این، داستان پر طول و تفصیلی است که بیش‌از سه‌دهه است جریان دارد.
پس از ناکامی خمینی در جنگ، جانشینهای او برای بسط نفوذ خود در کشورهای منطقه، بیش از پیش به صدور تروریسم روی آوردند و در این راستا بر روی از هم‌پاشاندن و تجزیه جنبش فلسطین سرمایه‌گذاری کردند تا بتوانند زمام تحولات را در این منطقه در دست بگیرند و دراین‌رابطه از صرف هزینه‌های میلیاردی فروگذار نکردند.
یک نشریه محرمانه فرانسوی به‌نام TTU (خیلی‌خیلی فوری) ـ‌که ازنظر موثق‌بودن اطلاعات معروف است‌ـ در سال ۱۳۷۵ نوشت: «شورای امنیت ایران برای کمک به جنبشهای بنیادگرا، به‌ویژه جنبشهای بنیادگرای کشورهای عربی، که خود را مروج اسلام افراطی می‌دانند، بودجه‌یی معادل ۳میلیارد دلار تصویب کرده است.
بر اساس اطلاعات منبع یاد‌شده، از این بودجه، ۳۰میلیون دلار به گروه حماس، ۳میلیون دلار به جبهه خلق برای آزادی فلسطین احمد جبرئیل، و جهاد اسلامی به‌رهبری فتحی شقاقی، و ۱۲۰میلیون دلار به حزب‌الله لبنان و جنبش وحدت اسلامی در طرابلس، و جماعت اسلامی در طرابلس و صیدای لبنان، اختصاص یافته است. هم‌چنین رژیم ایران به ۴جنبش بنیادگرای مصر، به‌خصوص از طریق جنبشهایی که در آمریکا مستقر هستند، مثل گروه شیخ‌عمر عبدالرحمن، ازنظر مالی، کمک می‌کند. این رژیم، هم‌چنین، به ۵سازمان اسلام‌گرای عراق و از کنگره مردمی عرب و اسلامی سودان کمک مالی می‌کند».
هم‌چنان‌که در همان منبع ذکر شده بود، این بودجه، طی یک‌سال عملاً ۲برابر شده بود.
این آمار و ارقام، مربوط به‌آن‌سالهاست و بعداً خیلی بیشتر شد. اما صرف این هزینه‌ها که البته تماماً از گلوی مردم محروم ایران بریده می‌شد، تازه بخش کوچکتر خساراتی است که به‌خاطر دخالتهای رژیم به‌بار آمده است. این پولهایی که رژیم در فلسطین و لبنان خرج می‌کند، در واقع، هم پول خون مردم ایران و هم پول خون مردم فلسطین و لبنان است، چرا که تماماً خرج شعله‌ورکردن کینه‌های طائفی و برادرکشی، جنگهای بی‌حاصل و خونین با اسراییل می‌شود و در نهایت درجهت تخریب روند صلح و ملتهب نگه‌داشتن آن منطقه بسیار حساس است تا هروقت که رژیم نیاز دارد، توجهات را از بحران گریبانگیر خودش به طرف آن منحرف کند.
به‌عنوان نمونه، وقتی پس از آن‌که بر اثر مبارزات مردم فلسطین و تلاشهای دولت فلسطین، در شهریور ۱۳۸۴، اسراییل نیروهای خود را از نوار غزه عقب کشید و اداره آن را به‌خود فلسطینیها سپرد، این تحول می‌توانست مقدمه بسیار نویدبخشی برای مردم فلسطین در راستای عقب‌نشینی مسالمت‌آمیز اسراییل از سایر مناطق اشغالی و در نهایت استقرار یک صلح عادلانه شود. اما رژیم آن‌را به فرصتی برای ایجاد شقه در جنبش فلسطین و سکوی پرشی برای به‌راه‌انداختن جنگهای خونین کرد.
پس‌از خروج اسراییل از نوار غزه، رژیم با حمایت و تحریک گروه حماس، آن را برانگیخت تا در غزه یک دولت خودمختار از دولت فلسطین تشکیل دهد و آن را عملاً از بقیه خاک فلسطین جدا کند. البته این جدایی به بهای محاصره دردناک بیش‌از ۵/۱میلیون نفر از مردم غزه و بدتر از آن درگیریها و برادرکشیهای خونین درمیان فلسطینیها تمام شد که طی آنها دهها تن از کادرها و اعضای جنبش فتح در غزه و هواداران آنها به‌قتل رسیدند. روزنامه واشنگتن‌تایمز در دی‌ماه ۸۷ نوشت: «حماس علاوه‌بر مبالغی که سالانه از رژیم ایران دریافت می‌کند، بعد از حمله دهشتناکی که در ژوئن ۲۰۰۷ علیه سازمان فتح انجام داد، ۵۰ میلیون دلار از رژیم ایران دستخوش دریافت کرد».
اما فتنه‌انگیزیهای رژیم به همین‌جا ختم نشد، بلکه با ارسال مخفیانه مقادیر کلانی سلاح به غزه که برخلاف توافقات به‌عمل‌آمده، می‌بایست عاری از سلاح باشد، درگیریهای خونینی را بین اسراییل و فلسطینیهای نوار غزه زمینه‌سازی کرد که با موشک‌پرانیهای تحریک‌آمیز حماس به خاک اسرائیل، جنگ ۲۲روزه اسراییل و حماس در دی‌ماه ۱۳۸۷ کلید خورد. در این جنگ نابرابر، بر اثر حملات سنگین هوایی و زمینی اسراییل به غزه بیش از یک‌هزارتن از فلسطینیها که اغلب آنها غیرنظامیان بودند، قربانی شدند و هزاران‌تن دیگر نیز مجروح گردیدند و هزاران خانه نیز ویران شد. ۲سال پیش از آن نیز در سال ۱۳۸۵، جنوب لبنان شاهد جنگ خونین و ویرانگر ۳۳روزه‌یی بود که حزب‌الله لبنان به‌نیابت از سوی رژیم ایران با اسراییل راه انداخت که بهای سنگین آن‌را هم مردم ستمدیده لبنان پرداختند.
البته، قربانیان این جنگها و درگیریها علاوه‌بر مردم فلسطین و لبنان، مردم ایران هم هستند، چرا که تمام هزینه‌های مالی این جنگهای شوم و هم‌چنین بازسازی بخشی از ویرانیهای آن توسط رژیم ایران و با بریدن نان از گلوی مردم محروم ایران تأمین شده و می‌شود و البته بسیار فاجعه‌بارتر از همه، این است که این خونریزیها و فجایع درخدمت بقا و سر پا ماندن فاشیسم سراپا جنایت و فسادی است که هر روز عمر آن به‌قیمت نابودی حرث و نسل ایران و ایرانی است.
دلایل خشم و کینه رژیم آخوندی علیه جنبش فلسطین
به‌نظر می‌رسد که یکی از دلایل خشم و کینه رژیم آخوندی از جنبش فلسطین و رهبری آن، چه در زمان عرفات فقید و چه درحال حاضر، روابط مستحکمی است که بین جنبش فلسطین و مقاومت ایران از دیرباز وجود داشته است.
در اولین سفر عرفات به ایران، که اولین رهبر عرب بود که به امید این‌که در ایران یک رهبری ذیصلاح روی کار آمده به ایران سفر کرد، با مجاهدین و آقای مسعود رجوی هم دیدار کرد و در موقعیتهای بعدی هم این دیدارها در سطوح رهبری تکرار شد. بعداً هانی‌الحسن از رهبران فتح که آن‌موقع نماینده فلسطین در ایران بود، تعریف کرده بود که در یکی از ملاقاتهایی که با سران رژیم داشت، آنها عکس ملاقات عرفات با آقای رجوی را جلو او گذاشته بودند و او را مورد سؤال قرار داده بودند که شما چرا با اینها ملاقات می‌کنید؟ و تازه‌یین مربوط به قبل از ۳۰خرداد ۶۰ بود. او هم جواب داده بود که این دیدارها ازنظر ما خیلی طبیعی است چون ما مجاهدین را پیش‌از شما و از دهه ۷۰ می‌شناسیم و با آنها روابط برادرانه داشته‌ایم.
بعد از ۳۰خرداد که اوضاع به‌کلی چیز دیگری شد
بله، یکی از جرایم جنبش فلسطین و شخص عرفات و هم‌چنین جانشین او، محمودعباس ازنظر خمینی و ولی‌فقیه ارتجاع، رابطه آنها با مجاهدین و مقاومت ایران است و اگر به‌یاد داشته باشید، وقتی خبر دیدار خانم مریم رجوی رئیس‌جمهور برگزیده مقاومت ایران با عرفات در پاریس منتشر شد، رژیم واقعاً در لجن‌پراکنی و هتاکی به عرفات افسار پاره کرد. الآن هم یکی از دردهای رژیم، حمایت همه‌جانبه جنبش فلسطین، از اعضای پارلمان تا تشکلهای مردمی فلسطین از اشرف و ساکنان اشرف است.
اما نکته‌یی که می‌خواهیم در این‌جا روی آن تأکید بکنیم، این است که علاوه‌بر رابطه عمیق عاطفی که مردم ایران و مردم فلسطین و همه خلقهای تحت‌ستم را به‌هم پیوند می‌دهد؛ درحال حاضر، جبهه‌یی در جهان و به‌خصوص در منطقه خاورمیانه شکل گرفته، که هرچه می‌گذرد، این جبهه، خودش را بیشتر نشان می‌دهد و مرزی که ۲طرف نبرد را از هم متمایز می‌کند، پررنگتر می‌شود. در یک سوی این جبهه، تمام جریانهای ارتجاعی و بنیادگرا و استبدادی را می‌بینیم که حول رژیم آخوندی به‌مثابه ام‌القرای تروریسم و ارتجاع جمع شده‌اند و در طرف دیگر هم مردم کشورهای منطقه از ایران تا عراق و سوریه و فلسطین و همه نیروهای دموکراتیک و ضد بنیادگرایی را می‌بینیم که علیه آن جبهه ننگین صف‌آرایی کرده‌اند. حرف آنها چیست؟ این حرف به گویاترین و رساترین وجهی در شعار «نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران» خلاصه شده. که آقای محمودعباس هم وقتی این شعار را شنیده بود، بسیار از آن استقبال کرده بود. در عراق و سوریه هم می‌بینیم که مردم همین حرف را با شعار ایران بره بره! رژیم ایران بیرون بیرون! بیان می‌کنند. خواسته مردم در همه‌جا صلح و آزادی است. حرف مردم این است که دخالت موقوف! دست آخوندهای فاسد و جنایتکار از سرنوشت خلقها، در عراق یا سوریه یا فلسطین و افغانستان کوتاه! آن‌چه که در سوریه یا در فلسطین جریان دارد، همه، جلوه‌های مختلف این جبهه و این نبرد مرگ و زندگی است که به‌اعتباری شاید در تمام دنیا جریان دارد.
برای نتیجه‌گیری از بحث، اگر شناسایی فلسطین به‌عنوان یک کشور مستقل توسط سازمان‌ملل را در این چارچوب ببینیم، آن‌وقت ارزش و اهمیت آن خیلی بهتر درک می‌شود و بهتر می‌توانیم بفهمیم که چرا رژیم و ولی‌فقیه در قبال این تحول، این‌طور دیوانه شده و سر خودش را به در و دیوار می‌زند.
همزمان با سخنرانی محمود عباس، فلسطینیها در همه‌جا، از ساحل غربی تا غزه و از اراضی اشغالی تا اردوگاههای آوارگان در کشورهای مختلف عربی و تا بروکسل… پای تلویزیونها جمع شده بودند و از تجسم آرزوهای خود و تأسیس کشوری که بیش‌از ۶۰سال از آن محروم بودند، اشک شوق می‌ریختند. بلافاصله پس‌از سخنرانی نیز فلسطینیها به جشن و پایکوبی پرداختند. در سراسر جهان و کشورهای عربی و خاورمیانه نیز به همین ترتیب مردم از این رویداد شادمان بودند و بسیاری از دولتها آن را به دولت فلسطین تبریک گفتند.
اما در منطقه خاورمیانه، به‌جز اسرائیل، یک استثنا وجود داشت و آن رژیم آخوندی بود که از این رویداد و از این پیروزی جنبش فلسطین، مثل مار زخمی به خودش می‌پیچید و در قبال آن، دولت فلسطین و شخص محمود عباس را، از طریق رسانه‌های خود، آماج لجن‌پراکنیها و هتاکیهای کین‌توزانه خود قرار می‌داد. طولی نکشید که به‌منظور مقابله با موج حمایت از طرح به رسمیت شناختن کشور مستقل فلسطین، رژیم به یک شعبده‌بازی تحت عنوان «حمایت از انتفاضه فلسطین» دست زد. در این شعبده ورشکسته ۲روزه که تحت ریاست لاریجانی رئیس مجلس رژیم برگزار شد، خود ولی‌فقیه ارتجاع به میدان آمد و در سخنرانی مفتضحی به عقده‌گشایی علیه جنبش فلسطین پرداخت:
«انحراف آنان، به مسأله فلسطین ضربه زد و هنوز هم می‌زند. اونها هم مانند برخی دولتهای خائن عربی، به آرمان مقاومت که تنها راه نجات فلسطین بوده و هست، پشت کردند. و البته نه‌فقط به فلسطین، که به‌خود هم ضربه‌سختی وارد کردند.
… هر طرحی که بخواهد فلسطین را تقسیم کند، یکسره مردود است و طرح پذیرش دولت فلسطین به عضویت سازمان‌ملل، چیزی جز تن‌دادن به خواسته صهیونیستها یعنی پذیرش دولت صهیونیستی در سرزمین فلسطین نیست». (تلویزیون رژیم -۹مهر ۱۳۹۰)
با مختصری پیگیری اخبار مربوط به رابطه رژیم آخوندی و فلسطین، مجموعه‌یی از سؤالات مطرح می‌شود:
- چرا رژیم آخوندی و در رأس آن، ولی‌فقیه ارتجاع این‌طور کین‌توزانه و سرآسیمه علیه کشور مستقل فلسطینی موضع گرفته و واکنش نشان می‌دهد؟
- سابقه دشمنی به چه زمانی برمی‌گردد؟
- رژیم آخوندی چه نقشی در تحولات فلسطین داشته و دارد؟
- چرا با استقرار صلح در خاورمیانه مخالفت می‌ورزد و از هیچ‌گونه سنگ‌اندازی و فتنه‌انگیزی بر سر راه آن کوتاهی نمی‌کند؟
- تشکیل و پاگرفتن کشور مستقل فلسطینی، چه تأثیری بر موقعیت رژیم در منطقه دارد؟
نوشتار حاضر به بررسی روابط رژیم ولایت‌فقیه و فلسطین و علت دشمنی این رژیم با جنبش فلسطین اختصاص دارد.
علت دشمنی و مخالفت مفتضحانه رژیم با اعلام تشکیل کشور مستقل فلسطین
ابتکارعمل رئیس دولت فلسطین و طرح کشور مستقل فلسطینی یک ضربه بسیار جدی و خردکننده به سیاست و استراتژی رژیم که سیاست خارجیش را بر صدور ارتجاع و تروریسم استوار کرده وارد آورده است. چون قضیه فلسطین در استراتژی یا سودای شوم خمینی مبنی‌بر احیای خلافت عثمانی، جای بسیار مهمی دارد و ولایت‌فقیه (چه خمینی و چه خامنه‌ای) می‌خواهد با بازی‌کردن نقش قیم برای فلسطینیها، میخ خودش را به‌عنوان رهبر جهان اسلام بکوبد و با خرج پولهای کلان، جاپایی برای خودش در فلسطین و در این بخش بسیار حساس از جهان یک اهرم فشار به‌دست بیاورد تا هرجا که در صحنه منطقه‌یی و بین‌المللی تحت‌فشار قرار می‌گیرد، مثلاًً وقتی در تلاشش برای دست‌یابی به بمب اتمی و امثالهم در تنگنا قرار می‌گیرد، آن اهرم را فعال کرده و از دنیا باج بگیرد. اما حالا با طرح کشور مستقل فلسطینی، حسابی خودش و نیروهای دست‌نشانده‌ا‌ش منزوی شده‌اند و تمام سرمایه‌گذاری که تا حالا در فلسطین کرده بود، برباد می‌رود. به‌همین‌جهت این‌طور به دست‌وپا افتاده است.
اما واضح است که با این شیوه‌یی که رژیم در پیش گرفته بیشتر می‌بازد. شرایط طوری است که حتی گروه حماس که تا حالا متحد و هم‌خط با رژیم بود، حساب خودش را از رژیم جدا می‌کند. با این شیوه،
اما رژیم هیچ راه چاره دیگری ندارد. این، خطی است که بیش از ۳۰سال است که در پیش گرفته و حالا یا باید دست روی دست بگذارد و شاهد پنبه شدن همه رشته‌هایش در ۳۰سال گذشته باشد، و یا به سیم آخر زده و با کله بجنگد. به‌نظر می‌رسد که رژیم، راه دوم را انتخاب کرده. کما این‌که می‌بینیم رژیم، تمام دستگاه سیاسی و تبلیغاتی خودش را علیه این ابتکارعمل محمودعباس بسیج کرده و چون افاقه نکرده، خود خامنه‌ای هم همان‌طور که دیدیم، وارد شده و با فضاحت تمام در اجلاسی که نام فلسطین را هم یدک می‌کشید، علیه آن موضع می‌گیرد و حتی در آخر سخنرانیش، به یک تهدید آشکار تروریستی و جنگ‌طلبانه هم متوسل شده و می‌گوید: «موشکهای ایران و گروههای مقاومت، هر گاه تهدیدی از سوی دشمن بروز کند وظیفه خود را انجام خواهند داد».
در مفتضح‌بودن این موضعگیری همین بس که در این کنفرانس که عمدتاً متشکل از افراد و نمایندگان جریانهای تحت‌الحمایه و دست‌نشانده خود رژیم بود، حتی خالدمشعل نفر اول جریان حماس هم حاضر نمی‌شود خامنه‌ای را تأیید کند و ابتکارعمل محمود عباس را، به‌عنوان یک اقدام شجاعانه مورد ستایش قرار می‌دهد.
سوابق روابط رژیم با فلسطین
جنگ ضدمیهنی با عراق که خمینی با شعار دجالگرانه فتح قدس از طریق کربلا، ۸سال بر ادامه آن اصرار ورزید، بزرگترین عامل تشتت و تفرقه در خاورمیانه بود و مردم فلسطین، پس‌از مردم ایران و عراق، بزرگترین قربانی و زیان‌کننده آن بودند. زیرا عمده توجهات در منطقه و جهان روی جنگ ایران و عراق متمرکز بود و مسأله فلسطین در محاق قرار گرفت. ازاین‌رو یاسرعرفات رهبر فقید فلسطین بیشترین تلاش را در تمام سالهای جنگ به‌عمل آورد تا خمینی را نسبت به خاتمه‌دادن جنگ متقاعد کند، اما خمینی که به‌قول خودش دفن اسلام را (که منظور، خودش بود) در صلح می‌دید به‌این تلاشها اعتنایی نکرد و در همان حال، نقشه شقه‌کردن و تجزیه جنبش فلسطین را می‌کشید تا مطامع خود را بهتر پیش ببرد.
پس‌از صلح تحمیلی، جانشینان خمینی بر همان خطی که او ترسیم کرده بود و به‌منظور یافتن نقطه اتکایی برای رژیمشان و از آن‌جا که در داخل کشور، فاقد هر پایه و پایگاه اجتماعی بود، دخالتهای خود را در فلسطین و لبنان و غیره به‌منظور ایجاد جاپایی در آن افزایش دادند.
در سال۸۴، خامنه‌ای طی یک سخنرانی، این خط‌مشی را چنین توضیح داد:
«… این خیمه‌یی که این‌جا سرپاست، ریسمانهای این خیمه و میخهای عمیقی که این خیمه در سرزمین اسلامی داره، در کشورهای دیگه کوبیده است. ما عمق استراتژیک داریم در ملتهای گوناگون»... (تلویزیون رژیم ۲۵مهر ۱۳۸۴)
از همین‌رو، دیکتاتوری ولایت‌فقیه، با صرف پول کلان، تلاش کرد سازمان آزادیبخش فلسطین را که موی دماغ پیشبرد نقشه‌هایش بود، تجزیه و متلاشی کند و جریانهای مطیع و مجری اوامر خودش را روی کار بیاورد و دراین‌رابطه علاوه‌بر همه اقدامات تفرقه‌افکنانه، بارها تلاش کرد عرفات را چه با لجن‌پراکنی و ترور شخصیت و چه به‌طور فیزیکی حذف کند. به گزارش روزنامه جمهوری اسلامی ۳۰/شهریور ۷۲، سپاه پاسداران طی اطلاعیه‌یی، با تهدید آشکار عرفات، اعلام کرد ’خائنین به آرمان فلسطین گرفتار آتش قهر جوان خواهند شد».
عملاً نیز چندین‌بار طی سالهای مختلف، توطئه قتل و ترور عرفات توسط شبکه‌های اطلاعاتی و تروریستی رژیم برملا شد.
در یکی از این موارد که در سال ۱۳۷۵، هنگامی‌که اعضای یک شبکه ترور وابسته به رژیم توسط پلیس فلسطین کشف و اعضای آن دستگیر شدند، خود عرفات اعلام کرد: این نخستین بار نیست که علیه جان من توطئه می‌شود و آخرین بار نیز نخواهد بود».
ضدیت و کین‌توزی رژیم علیه عرفات به‌حدی بود که حتی هنگامی‌که در آبان ۸۳، رهبر تاریخی فلسطین بر اثر یک بیماری مرموز در پاریس درگذشت و همه فلسطینیها را در ماتم فرو برد، ایادی رژیم و رسانه‌های حکومتی از ابراز شادمانی رذیلانه فروگذار نکردند.
این میزان از ضدیت و کین‌توزی در چارچوبهای سیاسی، اصلاً قابل تبیین نیست. ولی، خمینی برای حفظ حاکمیت نامشروعش که محصول سرقت رهبری انقلاب ضدسلطنتی مردم ایران بود، صدور به‌اصطلاح انقلاب اسلامی، یا در واقع، صدور ارتجاع را به‌عنوان سیاست پایه‌یی خودش اعلام کرد و این را حتی در قانون‌اساسی دست‌پخت خودش هم وارد کرد. مضمون این سیاست، همان جنگ ضدمیهنی با عراق بود که خمینی با شعار فتح قدس از طریق کربلا، ۸سال بر ادامه آن اصرار ورزید. چرا که خمینی برای مشروعیت بخشیدن به‌این جنگ نزد توده‌های مردم منطقه می‌خواست این‌طور وانمود کند که ما می‌خواهیم عراق را بگیریم تا از این‌طریق بتوانیم اسراییل را نابود کنیم و قدس را آزاد کنیم. جالب این‌که خیلی زود و در همان اولین سالهای جنگ و در ماجرای ایران‌گیت و کلت و کیک فاش شد که خمینی، سلاح و ملزومات این جنگ را از «استکبار جهانی» و اسراییل دریافت می‌کرد. همان‌طورکه خمینی رهبری انقلاب ضدسلطنتی را سرقت کرد و همان‌طور که اسلام و مفاهیم اسلامی را سرقت کرد تا هم سیطره سیاسی و هم سیطره فکری و ایدئولوژی منحط خودش را بر جامعه ایران محکم کند، می‌خواست با سرقت شعار و آرمان فلسطین هم، یک وجهه مشروع به سیاست خارجی خودش که مضمونش بسط خلافت سفیانی خودش بود، بدهد.
خمینی در هدفهای اول و دوم با مانع مجاهدین برخورد کرد و دیدیم که با چه شقاوت و قساوتی کوشید این مانع را از پیش پا بردارد و موفق نشد. در دست‌یابی به هدف سوم هم با مانع جنبش فلسطین مواجه بود که صاحب و پرچمدار شعار و آرمان فلسطین بود. بنابراین، خودش را ناگزیر می‌دید که اول این مانع را از پیش پا بردارد یا متلاشی بکند. این، خلاصه داستان دشمنی خمینی و دم و دنبالچه‌هایش مانند خامنه‌ای و احمدی‌نژاد و غیره، با جنبش فلسطین است.
این، داستان پر طول و تفصیلی است که بیش‌از سه‌دهه است جریان دارد.
پس از ناکامی خمینی در جنگ، جانشینهای او برای بسط نفوذ خود در کشورهای منطقه، بیش از پیش به صدور تروریسم روی آوردند و در این راستا بر روی از هم‌پاشاندن و تجزیه جنبش فلسطین سرمایه‌گذاری کردند تا بتوانند زمام تحولات را در این منطقه در دست بگیرند و دراین‌رابطه از صرف هزینه‌های میلیاردی فروگذار نکردند.
یک نشریه محرمانه فرانسوی به‌نام TTU (خیلی‌خیلی فوری) ـ‌که ازنظر موثق‌بودن اطلاعات معروف است‌ـ در سال ۱۳۷۵ نوشت: «شورای امنیت ایران برای کمک به جنبشهای بنیادگرا، به‌ویژه جنبشهای بنیادگرای کشورهای عربی، که خود را مروج اسلام افراطی می‌دانند، بودجه‌یی معادل ۳میلیارد دلار تصویب کرده است.
بر اساس اطلاعات منبع یاد‌شده، از این بودجه، ۳۰میلیون دلار به گروه حماس، ۳میلیون دلار به جبهه خلق برای آزادی فلسطین احمد جبرئیل، و جهاد اسلامی به‌رهبری فتحی شقاقی، و ۱۲۰میلیون دلار به حزب‌الله لبنان و جنبش وحدت اسلامی در طرابلس، و جماعت اسلامی در طرابلس و صیدای لبنان، اختصاص یافته است. هم‌چنین رژیم ایران به ۴جنبش بنیادگرای مصر، به‌خصوص از طریق جنبشهایی که در آمریکا مستقر هستند، مثل گروه شیخ‌عمر عبدالرحمن، ازنظر مالی، کمک می‌کند. این رژیم، هم‌چنین، به ۵سازمان اسلام‌گرای عراق و از کنگره مردمی عرب و اسلامی سودان کمک مالی می‌کند».
هم‌چنان‌که در همان منبع ذکر شده بود، این بودجه، طی یک‌سال عملاً ۲برابر شده بود.
این آمار و ارقام، مربوط به‌آن‌سالهاست و بعداً خیلی بیشتر شد. اما صرف این هزینه‌ها که البته تماماً از گلوی مردم محروم ایران بریده می‌شد، تازه بخش کوچکتر خساراتی است که به‌خاطر دخالتهای رژیم به‌بار آمده است. این پولهایی که رژیم در فلسطین و لبنان خرج می‌کند، در واقع، هم پول خون مردم ایران و هم پول خون مردم فلسطین و لبنان است، چرا که تماماً خرج شعله‌ورکردن کینه‌های طائفی و برادرکشی، جنگهای بی‌حاصل و خونین با اسراییل می‌شود و در نهایت درجهت تخریب روند صلح و ملتهب نگه‌داشتن آن منطقه بسیار حساس است تا هروقت که رژیم نیاز دارد، توجهات را از بحران گریبانگیر خودش به طرف آن منحرف کند.
به‌عنوان نمونه، وقتی پس از آن‌که بر اثر مبارزات مردم فلسطین و تلاشهای دولت فلسطین، در شهریور ۱۳۸۴، اسراییل نیروهای خود را از نوار غزه عقب کشید و اداره آن را به‌خود فلسطینیها سپرد، این تحول می‌توانست مقدمه بسیار نویدبخشی برای مردم فلسطین در راستای عقب‌نشینی مسالمت‌آمیز اسراییل از سایر مناطق اشغالی و در نهایت استقرار یک صلح عادلانه شود. اما رژیم آن‌را به فرصتی برای ایجاد شقه در جنبش فلسطین و سکوی پرشی برای به‌راه‌انداختن جنگهای خونین کرد.
پس‌از خروج اسراییل از نوار غزه، رژیم با حمایت و تحریک گروه حماس، آن را برانگیخت تا در غزه یک دولت خودمختار از دولت فلسطین تشکیل دهد و آن را عملاً از بقیه خاک فلسطین جدا کند. البته این جدایی به بهای محاصره دردناک بیش‌از ۵/۱میلیون نفر از مردم غزه و بدتر از آن درگیریها و برادرکشیهای خونین درمیان فلسطینیها تمام شد که طی آنها دهها تن از کادرها و اعضای جنبش فتح در غزه و هواداران آنها به‌قتل رسیدند. روزنامه واشنگتن‌تایمز در دی‌ماه ۸۷ نوشت: «حماس علاوه‌بر مبالغی که سالانه از رژیم ایران دریافت می‌کند، بعد از حمله دهشتناکی که در ژوئن ۲۰۰۷ علیه سازمان فتح انجام داد، ۵۰ میلیون دلار از رژیم ایران دستخوش دریافت کرد».
اما فتنه‌انگیزیهای رژیم به همین‌جا ختم نشد، بلکه با ارسال مخفیانه مقادیر کلانی سلاح به غزه که برخلاف توافقات به‌عمل‌آمده، می‌بایست عاری از سلاح باشد، درگیریهای خونینی را بین اسراییل و فلسطینیهای نوار غزه زمینه‌سازی کرد که با موشک‌پرانیهای تحریک‌آمیز حماس به خاک اسرائیل، جنگ ۲۲روزه اسراییل و حماس در دی‌ماه ۱۳۸۷ کلید خورد. در این جنگ نابرابر، بر اثر حملات سنگین هوایی و زمینی اسراییل به غزه بیش از یک‌هزارتن از فلسطینیها که اغلب آنها غیرنظامیان بودند، قربانی شدند و هزاران‌تن دیگر نیز مجروح گردیدند و هزاران خانه نیز ویران شد. ۲سال پیش از آن نیز در سال ۱۳۸۵، جنوب لبنان شاهد جنگ خونین و ویرانگر ۳۳روزه‌یی بود که حزب‌الله لبنان به‌نیابت از سوی رژیم ایران با اسراییل راه انداخت که بهای سنگین آن‌را هم مردم ستمدیده لبنان پرداختند.
البته، قربانیان این جنگها و درگیریها علاوه‌بر مردم فلسطین و لبنان، مردم ایران هم هستند، چرا که تمام هزینه‌های مالی این جنگهای شوم و هم‌چنین بازسازی بخشی از ویرانیهای آن توسط رژیم ایران و با بریدن نان از گلوی مردم محروم ایران تأمین شده و می‌شود و البته بسیار فاجعه‌بارتر از همه، این است که این خونریزیها و فجایع درخدمت بقا و سر پا ماندن فاشیسم سراپا جنایت و فسادی است که هر روز عمر آن به‌قیمت نابودی حرث و نسل ایران و ایرانی است.
دلایل خشم و کینه رژیم آخوندی علیه جنبش فلسطین
به‌نظر می‌رسد که یکی از دلایل خشم و کینه رژیم آخوندی از جنبش فلسطین و رهبری آن، چه در زمان عرفات فقید و چه درحال حاضر، روابط مستحکمی است که بین جنبش فلسطین و مقاومت ایران از دیرباز وجود داشته است.
در اولین سفر عرفات به ایران، که اولین رهبر عرب بود که به امید این‌که در ایران یک رهبری ذیصلاح روی کار آمده به ایران سفر کرد، با مجاهدین و آقای مسعود رجوی هم دیدار کرد و در موقعیتهای بعدی هم این دیدارها در سطوح رهبری تکرار شد. بعداً هانی‌الحسن از رهبران فتح که آن‌موقع نماینده فلسطین در ایران بود، تعریف کرده بود که در یکی از ملاقاتهایی که با سران رژیم داشت، آنها عکس ملاقات عرفات با آقای رجوی را جلو او گذاشته بودند و او را مورد سؤال قرار داده بودند که شما چرا با اینها ملاقات می‌کنید؟ و تازه‌یین مربوط به قبل از ۳۰خرداد ۶۰ بود. او هم جواب داده بود که این دیدارها ازنظر ما خیلی طبیعی است چون ما مجاهدین را پیش‌از شما و از دهه ۷۰ می‌شناسیم و با آنها روابط برادرانه داشته‌ایم.
بعد از ۳۰خرداد که اوضاع به‌کلی چیز دیگری شد
بله، یکی از جرایم جنبش فلسطین و شخص عرفات و هم‌چنین جانشین او، محمودعباس ازنظر خمینی و ولی‌فقیه ارتجاع، رابطه آنها با مجاهدین و مقاومت ایران است و اگر به‌یاد داشته باشید، وقتی خبر دیدار خانم مریم رجوی رئیس‌جمهور برگزیده مقاومت ایران با عرفات در پاریس منتشر شد، رژیم واقعاً در لجن‌پراکنی و هتاکی به عرفات افسار پاره کرد. الآن هم یکی از دردهای رژیم، حمایت همه‌جانبه جنبش فلسطین، از اعضای پارلمان تا تشکلهای مردمی فلسطین از اشرف و ساکنان اشرف است.
اما نکته‌یی که می‌خواهیم در این‌جا روی آن تأکید بکنیم، این است که علاوه‌بر رابطه عمیق عاطفی که مردم ایران و مردم فلسطین و همه خلقهای تحت‌ستم را به‌هم پیوند می‌دهد؛ درحال حاضر، جبهه‌یی در جهان و به‌خصوص در منطقه خاورمیانه شکل گرفته، که هرچه می‌گذرد، این جبهه، خودش را بیشتر نشان می‌دهد و مرزی که ۲طرف نبرد را از هم متمایز می‌کند، پررنگتر می‌شود. در یک سوی این جبهه، تمام جریانهای ارتجاعی و بنیادگرا و استبدادی را می‌بینیم که حول رژیم آخوندی به‌مثابه ام‌القرای تروریسم و ارتجاع جمع شده‌اند و در طرف دیگر هم مردم کشورهای منطقه از ایران تا عراق و سوریه و فلسطین و همه نیروهای دموکراتیک و ضد بنیادگرایی را می‌بینیم که علیه آن جبهه ننگین صف‌آرایی کرده‌اند. حرف آنها چیست؟ این حرف به گویاترین و رساترین وجهی در شعار «نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران» خلاصه شده. که آقای محمودعباس هم وقتی این شعار را شنیده بود، بسیار از آن استقبال کرده بود. در عراق و سوریه هم می‌بینیم که مردم همین حرف را با شعار ایران بره بره! رژیم ایران بیرون بیرون! بیان می‌کنند. خواسته مردم در همه‌جا صلح و آزادی است. حرف مردم این است که دخالت موقوف! دست آخوندهای فاسد و جنایتکار از سرنوشت خلقها، در عراق یا سوریه یا فلسطین و افغانستان کوتاه! آن‌چه که در سوریه یا در فلسطین جریان دارد، همه، جلوه‌های مختلف این جبهه و این نبرد مرگ و زندگی است که به‌اعتباری شاید در تمام دنیا جریان دارد.
برای نتیجه‌گیری از بحث، اگر شناسایی فلسطین به‌عنوان یک کشور مستقل توسط سازمان‌ملل را در این چارچوب ببینیم، آن‌وقت ارزش و اهمیت آن خیلی بهتر درک می‌شود و بهتر می‌توانیم بفهمیم که چرا رژیم و ولی‌فقیه در قبال این تحول، این‌طور دیوانه شده و سر خودش را به در و دیوار می‌زند.
