سایت ایندیپندنت ۲۱اردیبهشت، نوشت:
«در 8آوریل، یک قتلعام شریرانه در کمپ اشرف، واقع در شمال عراق، که محل سکونت بیش از ۳۴۰۰تن از مخالفان ایرانی طی ۲۰سال گذشته بوده، صورت گرفت. ارتش عراق تحت فشار بیرحمانه دولت ایران، در یک حمله وحشیانه که جهان متمدن را شوکه کرد، ۵لشگر از نیروهای بهشدت مسلحشده را، با تانک و خودروهای زرهی برای درو کردن و قتلعام مردان و زنان غیرمسلح، اعزام نمود. روزها بعد از این قتلعام، من بهعنوان رئیس هیأت رسمی اعزامی پارلمان اروپا به عراق، هدایت تیم کوچکی از نمایندگان این پارلمان به بغداد را بهعهده گرفتم تا خشم و بیزاری خود را به پرزیدنت طالبانی و بسیاری از وزرای بلندپایه دولتی ابراز کنیم. ما درخواست اجازه برای دیدار از اشرف را کردیم تا خود، عواقب ناشی از این فاجعه را ببینیم، اما زیباری، وزیر خارجه، قاطعانه این درخواست را رد کرد.
من همچنان بهطور عمیقی نگران هستم که هر زمان، ممکن است یک حمله خونین دیگر رخ داده و منجر به نابودی پناهندگان غیرمسلح در این کمپ، آن هم به سبک سربرینتسکا srebrenica گردد.
از خلال مباحث ما در بغداد، واضح بود که یک راهحل فوری برای بحران اشرف باید پیدا شود. نماینده دبیرکل مللمتحد در عراق، از من خواست که برای یافتن مسیرهای احتمالی برای یک راهحل درازمدت، با رهبری پناهندگان اشرف در دفاترشان در پاریس تماس بگیرم. وقتی از عراق به اروپا برگشتم، فوراً به پاریس سفر کرده و ۵ساعت گفتگوی فشرده با رهبری اپوزیسیون ایران داشتم.
ما با هم، بعد از مباحث دقیق و جامع، بر سر طرحی به توافق رسیدیم که تنها جایگزین بادوام و واقعی در برابر خشونت و خونریزی بیشتر را بهدست میدهد.
این طرح، مستلزم درگیرشدن فعالانه ملل متحد، آمریکا و اتحادیه اروپا است و حق حاکمیت دولت عراق بر خاک خود را بهرسمیت میشناسد. این طرح همچنین حقوق ۳۴۰۰ساکن غیرمسلح اشرف برای برخورداری از حفاظت، تحت کنوانسیون چهارم ژنو را بهرسمیت میشناسد. طرح مزبور، زمینه را برای مذاکراتی که دولت عراق نیز در آن حضور دارد، فراهم کرده و برای باز اسکان تمامی این پناهندگان در آمریکا، کانادا، استرالیا، نروژ، سوئیس و ۲۷کشور عضو اتحادیه اروپا، بسته به اینکه آنها در کجا پیشینه وابستگی، ارتباطات یا تماسهای خانوادگی داشتهاند، پیشنهاد یا طرحی را به نمایش میگذارد.
اما من در تمامی مباحثی که با دولت عراق داشتیم، روشن ساختهام که ما مایل نیستیم وارد هرگونه مذاکرهای با آنها بشویم مگر آنکه ۴پیششرط کلیدی به اجرا درآیند.
اولاً نیروهای ارتش باید از کمپ اشرف عقبنشینی کنند.
دوماً محاصره اشرف که بیش از ۲سال است بیوقفه ادامه داشته و در آن، صدها بلندگو بهطور ۲۴ساعته با صدای بلند، مشغول تبلیغ و تهدید هستند، بهعلاوه اختلال در رسیدگیهای درمانی حیاتی، منابع آب و انرژی، باید فوراً متوقف شوند.
سوماً باید یک تحقیق مستقل در مورد قتلعام ۸آوریل صورت گرفته و مرتکبین این واقعه شناسایی و در برابر عدالت قرار بگیرند.
رابعاً کسانی که در جریان حمله ۸آوریل بهشدت مجروح شدهاند، باید امکان دسترسی به خدمات بیمارستانی مناسب داشته باشند.
به عبارت دیگر، دولت عراق باید، قبل از اینکه مذاکرات بتوانند حول یک راهحل درازمدت برای این بحران شروع شود، تا حد امکان، یک محیط نرمال را در اشرف احیا کند.
تنها در صورتیکه این شرایط برآورده شوند، ما اطمینان پیدا خواهیم کرد که مقامات عراقی، واقعاً قصد دارند این وضعیت را به یک نتیجه مثبت برسانند.
اما در جریان این دوره گذار، ملل متحد باید کنترل سلامتی و امنیت کمپ را برعهده گرفته و اطمینان حاصل کند که ساکنان مزبور، تمامی امکانات درمانی و زندگی را دریافت میکنند. همزمان، کمیتهیی برای پیشبرد این طرح تشکیل خواهد شد که دربرگیرنده اشخاص کلیدی از اتحادیه اروپا، آمریکا، ملل متحد و اتحادیه عرب و نیز از اعضای دولت و پارلمان عراق، ساکنان کمپ اشرف و شورای ملی مقاومت ایران خواهد بود.
اکنون بارونس اشتون و شورای روابط خارجی اتحادیه اروپا، همراه با رئیسجمهور آمریکا و دبیرکل ملل متحد، باید از این راهحل حمایت کرده و ثقل خود را در پشت آن قرار دهند تا اطمینان حاصل کنند که زندگی ۳۴۰۰ایرانی، نجات یافته و اینکه عراق، در امتداد مسیری حرکت کند که ناظر بر احترام متداول به حقوقبشر و حاکمیت قانون، آن هم در سرزمینی میباشد که برای مدت بیش از حد طولانی، در خشونت فرو رفته است».
استراون استیونسون، یک نماینده محافظهکار پارلمان اروپا از اسکاتلند است. او رئیس هیأت پارلمان اروپا برای رابطه با عراق است و یک تیم اعزامی به این کشور را برای یک دیدار ۵روزه هدایت کرد.
«در 8آوریل، یک قتلعام شریرانه در کمپ اشرف، واقع در شمال عراق، که محل سکونت بیش از ۳۴۰۰تن از مخالفان ایرانی طی ۲۰سال گذشته بوده، صورت گرفت. ارتش عراق تحت فشار بیرحمانه دولت ایران، در یک حمله وحشیانه که جهان متمدن را شوکه کرد، ۵لشگر از نیروهای بهشدت مسلحشده را، با تانک و خودروهای زرهی برای درو کردن و قتلعام مردان و زنان غیرمسلح، اعزام نمود. روزها بعد از این قتلعام، من بهعنوان رئیس هیأت رسمی اعزامی پارلمان اروپا به عراق، هدایت تیم کوچکی از نمایندگان این پارلمان به بغداد را بهعهده گرفتم تا خشم و بیزاری خود را به پرزیدنت طالبانی و بسیاری از وزرای بلندپایه دولتی ابراز کنیم. ما درخواست اجازه برای دیدار از اشرف را کردیم تا خود، عواقب ناشی از این فاجعه را ببینیم، اما زیباری، وزیر خارجه، قاطعانه این درخواست را رد کرد.
من همچنان بهطور عمیقی نگران هستم که هر زمان، ممکن است یک حمله خونین دیگر رخ داده و منجر به نابودی پناهندگان غیرمسلح در این کمپ، آن هم به سبک سربرینتسکا srebrenica گردد.
از خلال مباحث ما در بغداد، واضح بود که یک راهحل فوری برای بحران اشرف باید پیدا شود. نماینده دبیرکل مللمتحد در عراق، از من خواست که برای یافتن مسیرهای احتمالی برای یک راهحل درازمدت، با رهبری پناهندگان اشرف در دفاترشان در پاریس تماس بگیرم. وقتی از عراق به اروپا برگشتم، فوراً به پاریس سفر کرده و ۵ساعت گفتگوی فشرده با رهبری اپوزیسیون ایران داشتم.
ما با هم، بعد از مباحث دقیق و جامع، بر سر طرحی به توافق رسیدیم که تنها جایگزین بادوام و واقعی در برابر خشونت و خونریزی بیشتر را بهدست میدهد.
این طرح، مستلزم درگیرشدن فعالانه ملل متحد، آمریکا و اتحادیه اروپا است و حق حاکمیت دولت عراق بر خاک خود را بهرسمیت میشناسد. این طرح همچنین حقوق ۳۴۰۰ساکن غیرمسلح اشرف برای برخورداری از حفاظت، تحت کنوانسیون چهارم ژنو را بهرسمیت میشناسد. طرح مزبور، زمینه را برای مذاکراتی که دولت عراق نیز در آن حضور دارد، فراهم کرده و برای باز اسکان تمامی این پناهندگان در آمریکا، کانادا، استرالیا، نروژ، سوئیس و ۲۷کشور عضو اتحادیه اروپا، بسته به اینکه آنها در کجا پیشینه وابستگی، ارتباطات یا تماسهای خانوادگی داشتهاند، پیشنهاد یا طرحی را به نمایش میگذارد.
اما من در تمامی مباحثی که با دولت عراق داشتیم، روشن ساختهام که ما مایل نیستیم وارد هرگونه مذاکرهای با آنها بشویم مگر آنکه ۴پیششرط کلیدی به اجرا درآیند.
اولاً نیروهای ارتش باید از کمپ اشرف عقبنشینی کنند.
دوماً محاصره اشرف که بیش از ۲سال است بیوقفه ادامه داشته و در آن، صدها بلندگو بهطور ۲۴ساعته با صدای بلند، مشغول تبلیغ و تهدید هستند، بهعلاوه اختلال در رسیدگیهای درمانی حیاتی، منابع آب و انرژی، باید فوراً متوقف شوند.
سوماً باید یک تحقیق مستقل در مورد قتلعام ۸آوریل صورت گرفته و مرتکبین این واقعه شناسایی و در برابر عدالت قرار بگیرند.
رابعاً کسانی که در جریان حمله ۸آوریل بهشدت مجروح شدهاند، باید امکان دسترسی به خدمات بیمارستانی مناسب داشته باشند.
به عبارت دیگر، دولت عراق باید، قبل از اینکه مذاکرات بتوانند حول یک راهحل درازمدت برای این بحران شروع شود، تا حد امکان، یک محیط نرمال را در اشرف احیا کند.
تنها در صورتیکه این شرایط برآورده شوند، ما اطمینان پیدا خواهیم کرد که مقامات عراقی، واقعاً قصد دارند این وضعیت را به یک نتیجه مثبت برسانند.
اما در جریان این دوره گذار، ملل متحد باید کنترل سلامتی و امنیت کمپ را برعهده گرفته و اطمینان حاصل کند که ساکنان مزبور، تمامی امکانات درمانی و زندگی را دریافت میکنند. همزمان، کمیتهیی برای پیشبرد این طرح تشکیل خواهد شد که دربرگیرنده اشخاص کلیدی از اتحادیه اروپا، آمریکا، ملل متحد و اتحادیه عرب و نیز از اعضای دولت و پارلمان عراق، ساکنان کمپ اشرف و شورای ملی مقاومت ایران خواهد بود.
اکنون بارونس اشتون و شورای روابط خارجی اتحادیه اروپا، همراه با رئیسجمهور آمریکا و دبیرکل ملل متحد، باید از این راهحل حمایت کرده و ثقل خود را در پشت آن قرار دهند تا اطمینان حاصل کنند که زندگی ۳۴۰۰ایرانی، نجات یافته و اینکه عراق، در امتداد مسیری حرکت کند که ناظر بر احترام متداول به حقوقبشر و حاکمیت قانون، آن هم در سرزمینی میباشد که برای مدت بیش از حد طولانی، در خشونت فرو رفته است».
استراون استیونسون، یک نماینده محافظهکار پارلمان اروپا از اسکاتلند است. او رئیس هیأت پارلمان اروپا برای رابطه با عراق است و یک تیم اعزامی به این کشور را برای یک دیدار ۵روزه هدایت کرد.
