تقدیم به شهدای مجاهد، که در این سالهای سرد و تاریک، آرمان فروزان مجاهدین، آرمان حقیقی تاریخ انسان را جاودانه کردند!
سیارهٴ آبی چرخید و چرخید. صدها، هزاران، میلیونها بار. گویا جبر زمان را به سخره میگیرد.
نطفهای در برکهای راکد بسته شد. این آغاز بود. آغازی بر دگرگونی گوی گردانی در منظومهای بلورین. سیارهٴ آبی چرخید و چرخید. آن نطفه، از آغاز گذشت، به پایان راهی بس دراز رسید. آنجا که بزرگترین دگرگونی رخ داد. تحولی نه تنها در گوی گردان در منظومه، نه حتی در خود منظومه، بلکه در تمام گیتی!
اینجا منزلگاهی بود که پدیده نوین، بر گامهای خود ایستاد. انسان! همو که آفریدگار از روح خود، در کالبدش دمید. «و نفخت فیه من روحی»
اما کالبد بهانه بود. کالبد دیر یا زود در لا به لای چرخش سیارهٴ آبی، در قشرهای پایین خاطرات، پنهان میشد.
آنچه همه چیز بود، همان روح بردمیده سازگار هستی در این پدیده دگرگون کننده گیتی بود! این آغازی دگرباره بود.
روح دمیده در کالبد، از آغاز گذشت، به پایان راهی بس دراز رسید. آنجا که نمودی از آن روح، تبلور یافت: «آرمان!»
کالبد، تنپوشی بیش نیست. همه چیز «آرمان» است! چرا که آرمان، از جنس سازگار هستیست!
آری! آنچه در لابهلای چرخش صدباره و هزاربارهٴ سیارهٴ آبی، در قشرهای پایین خاطرات، پنهان نمیشود، نمودی از همان روح دمیده است: «آرمان!»
«آرمان» جاودانه است! پس آنها که در «بود» کوتاه خود، آرمان را به ودیعه نزد خود نگه داشته، به دستهای فردا میسپارند نیز، جاودانه هستند!
سیارهٴ آبی چرخید و چرخید. صدها، هزاران، میلیونها بار. گویا جبر زمان را به سخره میگیرد.
نطفهای در برکهای راکد بسته شد. این آغاز بود. آغازی بر دگرگونی گوی گردانی در منظومهای بلورین. سیارهٴ آبی چرخید و چرخید. آن نطفه، از آغاز گذشت، به پایان راهی بس دراز رسید. آنجا که بزرگترین دگرگونی رخ داد. تحولی نه تنها در گوی گردان در منظومه، نه حتی در خود منظومه، بلکه در تمام گیتی!
اینجا منزلگاهی بود که پدیده نوین، بر گامهای خود ایستاد. انسان! همو که آفریدگار از روح خود، در کالبدش دمید. «و نفخت فیه من روحی»
اما کالبد بهانه بود. کالبد دیر یا زود در لا به لای چرخش سیارهٴ آبی، در قشرهای پایین خاطرات، پنهان میشد.
آنچه همه چیز بود، همان روح بردمیده سازگار هستی در این پدیده دگرگون کننده گیتی بود! این آغازی دگرباره بود.
روح دمیده در کالبد، از آغاز گذشت، به پایان راهی بس دراز رسید. آنجا که نمودی از آن روح، تبلور یافت: «آرمان!»
کالبد، تنپوشی بیش نیست. همه چیز «آرمان» است! چرا که آرمان، از جنس سازگار هستیست!
آری! آنچه در لابهلای چرخش صدباره و هزاربارهٴ سیارهٴ آبی، در قشرهای پایین خاطرات، پنهان نمیشود، نمودی از همان روح دمیده است: «آرمان!»
«آرمان» جاودانه است! پس آنها که در «بود» کوتاه خود، آرمان را به ودیعه نزد خود نگه داشته، به دستهای فردا میسپارند نیز، جاودانه هستند!
