روز سه شنبه ۳۱ژانویه ۲۱۰۲، يک کنفرانس در پارلمان انگلستان تحت عنوان”اقدام بینالمللی جهت حفاظت از ساکنان اشرف” با حضور نمايندگان مجلسين انگلستان و سرهنگ مارتين برگزارشد. ذيلا گزارش قسمت اول اين کنفرانس ميايد
بارونس بوتروید، عضو برجسته مجلس اعیان انگلستان، ریاست مجلس عوام ۱۹۹۲ - ۲۰۰۰:
خانمها و آقایان اجازه بدهید خودم را معرفی کنم. نام من «بتی بوتروید» است. عضو مجلس اعیان بهعنوان یک نماینده غیروابسته حزبی هستم و امروز باعث خوشوقتی فراوان من است که به همه شما بهخاطر حضور در این جلسه در مجلس نمایندگان در وستمینستر خوشآمد گفته و از حمایتهای مداوم شما برای این جنبش تشکر کنم که پرحرارت و پرانرژی به این کار ادامه داده و امروز هم در این هوای سرد در اینجا حضور به هم رساندهاید. میدانم که برخی از شما از مکانهای بسیار دور آمدهاید.
ما امروز یک پنل ویژه و در عینحال قوییی داریم چرا که یک پنل فراحزبی از هر ۲مجلس اعیان و عوام است. در برنامه امروز وکلای برجستهیی هم شرکت دارند که نقض تعهداتی را که هماکنون در اشرف در مورد کمپ لیبرتی درجریان است، مورد بحث و بررسی قرار خواهند داد.
ما همچنین یک مهمان ویژه از ایالات متحده آمریکا داریم که افتخار دیدار با ایشان را هماکنون داشتهام که در سمت چپ من نشستهاند. ایشان سرهنگ وسلی مارتین هستند که به وی بسیار خوشآمد میگوییم.
سرهنگ مارتین در مورد کمپ اشرف بسیار فرد مطلعی هستند. ایشان مسئول حفاظت از اشرف بوده و در زمانی در کمپ حضور داشت که ایالات متحده به ساکنان پس از تحویلدهی داوطلبانه سلاحهایشان در ازای حفاظت در آن فضای متخاصم، قول داده بود. طبعاً به صحبتهای سرهنگ مارتین گوش فراخواهیم داد.
دوستان من، وضعیت حقوق انسانی در اشرف و رنجهایی که ساکنان آنجا از دست نیروهای عراقی که قرار بوده از آنها حفاظت کنند، میکشند یک تاریخچه دردناک و طولانی دارد که ما از آن مطلع هستیم.
اما تا آخر سال گذشته، اگر بخواهیم صادق باشیم، این طور به نظر میرسید که یک راهحل مسالمتآمیز در چشمانداز است. بهرغم بهکارگیری همه امکانات و انرژی و ابتکارات خودشان برای تبدیل کردن آن زمینها و بیابان لم یزرع به یک شهر زیبا، ساکنان آن تصمیم گرفتند که خانه خودشان را با این باور که به یک راهحل مسالمتآمیز دست یابند، رها کنند تا به جای دیگر بروند.
فکر کنم، برخی از ما شاید از خود بپرسیم که چرا این افراد باید اشرف را ترک کنند تا سازمان مللمتحد قادر به شروع انجام پروسه بررسی پناهندگی تکتک ۳۴۰۰نفری که در آنجا هستند، کند؟ چرا سازمان مللمتحد نمیتواند از پروسه معمول خودشان برای انجام پروسه پناهندگی پیروی کند بدون اینکه مجبور به جابجا کردن آنها در عراق باشند؟ فقط به هزینه این جابهجایی فکر کنید؟ باید که هزینه هنگفتی برای عراق باشد. برخی از ما این اقدام را بدشگون و گمراهکننده تلقی کرده و زیاد هم قابل درک نیست که چرا این کار ضروری است؟ ما به یک پاسخ نیاز داریم که چرا سازمان ملل به انجام چنین کاری تن داده است؟ اما آنچه که بیشتر از هر چیز دیگری گیجکننده میباشد، وضعیت موجود است؟
در شب کریسمس، سازمان ملل یک یادداشت تفاهم با دولت عراق امضا کرده و پایگاه سابق ایالات متحده آمریکا، کمپ لیبرتی را بهعنوان یک محل جدید برای جابهجایی عنوان نمود. اما اکنون معلوم شده است که رژیم عراق مشغول تبدیل کردن محل مذکور به یک زندان است. به ساکنان اجازه دستیابی به امکانات بهداشتی اولیه، دارو، درمان پزشکی، آب آشامیدنی و حتی اجازه دسترسی به وکلایشان هم داده نشده است. عراق اصرار دارد که آنها نمیتوانند اموال منقولشان، خودروهایشان، دوچرخههایشان و یا هر چیز دیگری را به کمپ ببرند. فکر میکنم که تعریف دقیقتر از کمپ لیبرتی این است که یک اردوگاه اسرا برای بهزانو درآوردن و تسلیم افراد طراحی شده است. شما میتوانید حدس بزنید که سرنوشت ساکنان در آنجا چه خواهد بود؟
خانمها و آقایان،
در حالیکه حقوقبشر و حق مالکیت ساکنان ضایع و نقض شده است، سازمان مللمتحد به سکوت خود در انتقاد آشکار از نقض یادداشت تفاهم از جانب عراق، ادامه میدهد. در حالیکه منشور ملل متحد، حقوق پناهجویان را گرامی میدارد، آنها آن را نقض کرده و یافتن راهحلی مسالمتآمیز را غیرممکن ساختهاند.
دوستان، بنابراین، ما امروز در اینجا گرد آمدهایم تا نظراتمان را در خصوص این مسائل ابراز کنیم. ما خواهان پاسخ و راهحلی عملی برای این بحران هستیم. امروز همه ما در کنار ساکنان اشرف هستیم و اجازه نخواهیم داد آنها مورد ستم و تعدی قرار گرفته و به آنها بیتوجهی شود. ما از هر امکان و نفوذی که در احزاب سیاسیمان، در دولتمان، با تصمیمگیرندگان در ایالات متحده، اتحادیه اروپا و شورای امنیت سازمان ملل متحد، داشته باشیم استفاده خواهیم کرد تا هرکاری را انجام دهیم و توافقنامههای موجود را به مرحله اجرا درآورده و این بحران حل و صلح و امنیت به ساکنان اشرف برگردانده شود. ساکنانی که رئیس کمیته ما، لرد کوربت، آنها را چنین تعریف کرده است: «شجاعترین شجاعها».
در انتها، اجازه بدهید که این را بگویم: همه ما میدانیم که بهطور تاریخی زنان در خاورمیانه اجازه دستیابی به حقشان را نداشتهاند. در حالیکه زنان در ایران نقش والایی را در یکی از پرچالشترین شرایط و فضا، ایفا میکنند. مواضع شجاعانهشان که همرزمانشان در اشرف الهامبخش همه ما هستند. من علیالخصوص نقش رهبر آنها را میخواهم برجسته کنم: خانم مریم رجوی که نیروی محرک در پس این کارزار گسترده بینالمللی میباشد. گردهم آوردن نقطهنظرات متعدد و گوناگون از گرایشهای مختلف سیاسی در زیر یک سقف، در پشت یک میز و در یک پنل یک کار شاق و مشکل است اما وی توانسته است که اینکار را انجام دهد. این نشان آشکار از توان و ظرفیت بردبارانه وی و درک و تفاهم و توانایی او در گوش دادن نقطهنظرات گوناگون و یافتن نقطه مشترک است. به همین خاطر است که افراد غیرایرانی بسیاری و همچنین میلیونها ایرانی به وی بهعنوان یک رهبر برای یک تغییر صلحآمیز اعتماد و اطمینان دارند.
خانمها و آقایان، مطمئنم که شما با من موافق هستید که توان انجام چنین تغییری یکی از مشکلترین وظایف برای هر فرد مسئولی در اجتماع است. خانم رجوی چنان کیفیتی را از خود بارز کرده است و استحقاق و شایستگی چنین مسئولیتی را داراست. به همین خاطر است که ما میخواهیم جلسه امروز را با ابراز بهترین آرزوها برای ایشان، آغاز کنیم.
خانمها و آقایان
امروز کهکشانی از نبوغ را در اینجا داریم.
سخنران بعدی ما، دوست قدیمی و عزیز من است. بهتر است قدیمی نگویم، کسی که مدت طولانی در کنار ما ایستاده، بهتر است اینطوری بگویم، لرد کلارک، ... از رهبران برجسته کارزار برای آزادی ایران برای بیش از ۳۰سال است. این قیمت دموکراسی است، بهخصوص برای حفاظت از ساکنان کمپ اشرف.
لرد کلارک، عضو مجلس اعیان انگلستان و رئیس پیشین حزب کارگر:
بتی از معرفی که شما کردید، متشکرم. من شخصاً در انتظار روزی هستم، که شما خانم رجوی را درجلسه خودمان معرفی کنید.
دوستان و همکاران گرامی، همانند همیشه این افتخاری برای من است که امروز عصر با شما باشم. باز هم در حال صحبت و بررسی سختیهای فراوانی که ساکنان اشرف متحمل میشوند، هستیم. بار دیگر حمایتمان را از مبارزهشان برای آزادی اعلام میکنیم. فریاد آنها خطاب به جوامع بینالمللی باید شنیده شود. نه فقط در اینجا در سایه امنیت و آسایش پارلمان انگلستان، بلکه در سراسر جهان، انسانهای والا و دولتهایشان باید فریاد عدالتخواهی و آزادی را بشنوند.
وضعیت ساکنان اشرف و رنجهایی را که آنها از دست سیاستمداران دستنشانده عراقی متحمل میشوند، باید به گوش همه برسانیم. ما این صدا و ندا را داریم، همچنانکه بتی (بوتروید) اشاره کرد، ما این صدا را داریم، پس بگذارید که شنیده شود. به دفعات این گروه (کمیته ایران آزاد) در مورد خشونت و بیرحمییی که علیه ساکنان اشرف اعمال شده است، شنیده است. دلیلی برای تکرار آن نیست. در واقع همین الآن تعاریفی در خصوص کمپ لیبرتی شنیدیم که چیزی شبیه یک اردوگاه اسرا میباشد. دقیقاً همان کلماتی است که من در این یادداشتم به آن اشاره کردهام.
همچنان که تغییرات در کمپ لیبرتی درحال انجام است، مثل کشیدن دیوارهای بلند و تبدیل آن به یک اردوگاه اسرا، همزمان با آنچه که همین الآن در حال انجام است، ما امروز فهمیدیم، از بغداد، ما شخصی را، کسی که نماینده رژیم ایران است مشاهده میکنیم.
داناییفر که عامل یا سفیر رژیم ملایان در عراق است. به عبارتی وی به تمام دنیا میگوید در کمپ لیبرتی کسانی از رژیم ملایان حضور خواهند داشت که ساکنان خودخواندهیی خواهند بود و همزمان با ورود ساکنان اشرف (البته اگر آنها به آنجا بروند) این عوامل در آنجا خواهند بود تا در مورد ساکنان جاسوسی کرده و پیامهایشان را به تهران بفرستند تا بدینوسیله مقامات رژیم تهران اقوام بیگناه ساکنان را تحت تعقیب و محاکمه قرار دهند. ما با چنین افرادی سر و کار داریم. از همان ابتدا اعلام کردهاند که ما در آنجا (کمپ لیبرتی) خواهیم بود، آنها همیشه گفتند که ما در آنجا خواهیم بود، همانطور که رئیس جلسه گفت، ما میدانیم که چه فشار زیادی روی آنها (ساکنان اشرف) محتمل است.
زمان زیادی نیست، موارد زیادی وجود داشته است که ما شاهد بیرحمیها و اعمال ضدبشری بودهایم و دنیا هم در قبال آنها سکوت کرده است. نباید در این مورد سکوت اختیار کند. من به دوستم وسلی مارتین از ایالات متحده دیروز گفتم که فریاد محدود ما در اینجا باید با حمایت پرقدرت وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا عجین شود. هیلاری کلینتون باید از موضع تدافعی خارج شود و شروع به گفتن حرفهایی کند که ما سالیان است آن را میگوییم. باید جلوی این ملایان در ایران را گرفت و ساکنان اشرف هم باید آزاد باشند و شرایط خوبی را داشته باشند. طبیعی است که آنها در حال حاضر نمیتوانند به ایران بازگردند اما نقاط زیادی در سراسر جهان وجود دارد که در آنجا از امنیت بیشتری به جای آن کمپ لیبرتی، برخوردار خواهند بود.
۲سال پیش در یکی از همین جلسات ما در مورد وضعیت اسفبار در طول ایام کریسمس در آنجا صحبت میکردیم. بعد هم شاهد بهار عرب بودیم. ما در واقع بر این باور بودیم که چنین چیزی در ایران و همچنین کشورهای دیگر اتفاق خواهد افتاد. اما وقتی شما با رژیم و ملاهایی که به کشتن، اعدام و شکنجه عادت دارد، سر و کار دارید، وضعیت متفاوت است. به همین خاطر من زیاد هم شگفتزده نشدهام که بهار عرب تا سرحد مرزهای ایران نرسیده است اما این محقق خواهد شد
ثابت شد که سازمان مجاهدین خلق درست میگفت. دادگاهها در اینجا، در اروپا و معتقدم که برخی دادگاهها در ایالات متحده همچنین بر آن صحه گذاشتهاند. جهت اطلاع آن دسته از شما که وقتی ما دولت انگلستان را به چالش کشیده بودیم اینجا نبودید، آنها با اشاره به مدارک محرمانه میگفتند این افراد تروریست هستند. اما وقتی نوبت به حکم دادگاه رسید، قاضی ارشد این کشور گفت که چنین مدرکی وجود ندارد. این افراد تروریست نیستند. به همین خاطر من میگویم وقتی که برمیگردید به وزیر امور خارجه و افراد دور و بر وی بگویید و به وی یادآوری کنید که تاکنون حتی یک مدرک و شاهد هم وجود ندارد که افراد سازمان مجاهدین تروریست هستند. امیدوارم که صدای ما شنیده شود.
خانم رئیس،
فراخوان من امروز همچون موارد گذشته این است که ما باید فشارمان را بر دولت انگلستان بیفزاییم. همچنان که چندین ماه قبل گفتم، این دولت بسیار شنواتر از دولت خودم در مورد بعضی از کارهایی است که تلاش داشتیم، انجام دهیم.
من احساسم این است که صدای ما باید بلندتر باشد.
من یک بار دیگر از دوست عزیز وسلی مارتین میخواهم که وقتی به مملکت خود برمیگردی به مردم در آنجا بگو که بدون تلاش و بدون فشار آنها، ما کماکان جنگ سختی در پیش داریم.
یک بار دیگر از توجهتان متشکرم. برایتان آرزوی موفقیت دارم برای هر آنچه که انجام میدهید، و (امیدوارم) با حمایتهای جمع ما، سختیها و مشکلات ساکنان اشرف هر چه سریعتر به پایان برسد.
دیوید ایمس، نماینده پارلمان انگلستان، رئیس کمیته لوایح مجلس:
خانم رئیس جلسه و دوستان،
این افتخاری برای من است که به سایر همکاران پارلمانترم در حمایت از کمپ اشرف و آرزویشان برای آزادی و دموکراسی بپیوندم.
من در سراسر دهه گذشته شاهد تحولات در وضعیت کمپ اشرف تا جایی که امروز در آن هستیم، بودهام. من شاهد بودهام که نیروهای آمریکایی در سال ۲۰۰۴ به ساکنان موقعیت افراد حفاظتشده دادند ولی درآخر صرفاً در کناری ایستادند و حمله به ساکنان را تماشا کردند. من شاهد بودهام که نیروهای عراقی امنیت کمپ اشرف را در ۲۰۰۹ به دست گرفتند و قول دادند که موقعیت افراد حفاظتشده ساکنان را نقض نمیکنند، ولی در ژوئیه همان سال به کمپ حمله کردند و من شاهد بودهام که سازمان مللمتحد ساکنان را بهعنوان پناهجو با تمام حقوق حفاظتی که این استاتو به آنها میدهد تعیین کرده، ولی مزدوران عراقی نیروی قدس در آوریل سال گذشته به آنها حمله کردند و ۳۶ شهروند غیرمسلح دیگر را به قتل برسانند. من شاهد بودهام که دولت عراق منکر همدستی با رژیم ایران شد در حالیکه اجازه میداد مأموران اطلاعاتی ایران ۳۰۰ بلندگو را پیرامون کمپ اشرف، همانطور که دوستان من گفتند، نصب کنند.
من همچنین شاهد بودهام که مردان و زنان کمپ اشرف با قدرت و شجاعت و شرف در مقابل تمام این حملات و ضرب و جرحها محکم ایستادهاند و در برابر زجر و سختی و مصیبتها، هرگز در مقابل این ناملایمات خم به ابرو نیاوردهاند.
دوستان، ای کاش جامعه بینالمللی میتوانست در برابر تعرض حکومت عراق و رژیم ایران همانقدر شجاعت نشان دهد. ای کاش آمریکا شهامت اخلاقی و جرأت ساکنان اشرف را داشت. اگر آنها یک گرم از چنین روحیه شجاعی را داشتند بلافاصله سازمان مجاهدین خلق ایران را از لیست آمریکا حذف میکردند و دست از انجام کارهای کثیف رژیم برمیداشتند. آمریکا اخیراً تحریمهای بیشتری را علیه رژیم ایران اعلام کرده ولی تا اعلام تمایل به تغییر رژیم پیش نرفته است. آمریکا باید شانه به شانه مردم ایران و ساکنان شجاع کمپ اشرف بایستد و اعلام کند که خواهان تغییر رژیم است. آنها باید به فاشیسم مذهبی در ایران بگویند که سرانجام بهخاطر کشتار ۱۲۰۰۰۰ زندانی سیاسی حسابرسی خواهند شد.
ما شاهد بودهایم که دولت عراق پیدرپی تعهداتش به ساکنان اشرف به سازمان مللمتحد و به جامعه جهانی را نقض کرده است. اکنون زمان آن رسیده که ما با صدای بلند و با همان شجاعت ساکنان کمپ اشرف اعلام کنیم که دیگر بس است، دیگر بس است.
اکنون زمان آن است که کمیساریای پناهندگان مللمتحد رودرروی نخستوزیر مالکی بایستد و پناهندگی جمعی ساکنان را اعلام کند. کمیساریای پناهندگان مللمتحد اکنون باید حفاظت ساکنان کمپ اشرف را بر استمالت از دولت عراقی که از همان ابتدا کاری جز تحقیر سازمان مللمتحد و قانون بینالمللی نکرده، مرجح بداند.
دوستان، اکنون زمان آن است که یونامی پا به پیش بگذارد و نقشش را بهعنوان محرک در این بحران انسانی انجام دهد نه اینکه عقب بنشیند. در شب کریسمس سال گذشته سازمان مللمتحد تفاهمنامهیی را با دولت عراق امضا و نقشه مسیر به سوی یک راهحل صلحآمیز برای ساکنان کمپ اشرف را اعلام کرد. چند روز پس از آن به کمپ حملات موشکی شد و عراق شروع به نقض تفاهمنامه کرد و با این وجود ما کلمات چندانی در محکومیت آن از سوی سازمان مللمتحد نشنیدهایم.
مللمتحد نباید این را تحمل کند. این اعتبار بینالمللیاش را به خطر میاندازد، هنگامی که قراردادهایی امضا میکند که ظرف چند روز نقض میشوند. اکنون زمان آن است که سازمان مللمتحد آشکارا اعلام کند به دولت عراق اجازه نخواهد داد تعهداتش به این سازمان و ساکنان کمپ اشرف را نقض کند. بنابراین دوستان عزیز نتیجهگیری میکنم:
اکنون زمان آن است که جامعه بینالمللی از مردم آزادیخواه ایران و سازمان مجاهدین خلق ایران حمایت کند. تنها راه برخورد با این رژیم ستمگر این است که همان شجاعت و قدرت و پایداری ساکنان کمپ اشرف را نشان دهیم.
بنابراین روی تمام چیزهایی که امروز همکارم تونی کلارک گفت، بهخصوص امروز باید تمرکز کنیم. برای احترام گذاشتن و حفاظت و امنیت ساکنان اشرف، چه در اشرف چه در کمپ لیبرتی، تأیید میکنم کمکهای ما لازم است. من تأکید میکنم که حفاظت از اشرف وظیفه انسانی ماست و من به سایر همکارانم میپیوندم و تا زمانیکه حفاظت و امنیت دائمی آنها تضمین شود، از این اقدامات دست برنخواهم داشت.
سرهنگ وسلی مارتین، فرمانده جیاتیف و نیروهای حفاظتی اشرف ۲۰۰۵ ـ ۲۰۰۶:
با تشکر از خانم رئیس جلسه. امروز من از بطن تجربیاتم در اشرف با شما صحبت میکنم. در ابتدا بهدلیل فرصتی که به من دادید تا در بازگشت به انگلستان به وظایفم در اینجا عمل نمایم، از شما تشکر میکنم.
اخیراً توطئه ترور سفیر عربستان سعودی توسط نیروی قدس را در خاک آمریکا داشتیم.
در واقع بعد از کشف این توطئه وزارتخارجه ما به لکنت زبان افتاده و اولین حرفی که زد این بود: ما باید سطح و سطوح توطئه چینی را دریابیم تا بعد بتوانیم در مورد اقدامی که باید انجام بدهیم، تصمیم بگیریم. بهعنوان یک افسر سابق ضدتروریستی، و فکر میکنم شما که در این اجلاس هستید با من هم عقیده باشید، توطئهیی در این ابعاد چیده نخواهد شد مگر اینکه به دستور شخص خامنهای باشد.
سازمان مجاهدین برای برقراری دموکراسی در تلاش بود. آنها تهدیدهای موجود را نشان دادند. گزارشهای اطلاعاتی را افشا کردند. آنها حتی سلاحهایشان را تحویل دادند، در عوض به آنها استاتوی افراد حفاظتشده تعلق گرفت و قرارداد امضا کردیم و برایشان کارت صادر کردیم. این ۲نمونه از کارتها است. صبا و مجید این کارتها را امضا کردند و با خودشان حمل میکردند. آنها در سال ۲۰۱۱ هنگامی که در استان دیالی به قتل رسیدند این کارتها را با خود به همراه داشتند. این کارتها را به شما نشان میدهم تا همه ببینند. شما میتوانید به چهره این آدمها نگاه کنید و ببینید که آنها تروریست نیستند. من با همه صحبتهایی که در اینجا شده است، موافقم، این کاملاً غیرقابلقبول است.
میتوانم با صداقت بگویم که در حملات ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱ تروریستهای واقعی نیروهای مسلحی بودند که به این افراد بیگناه حمله کردند. وقتی که این فیلمها را میدیدم احساساتم برانگیخته میشود که اغلب بازگوکردن این احساسات برایم سخت و بغضآور است.
تعهدی که این افراد نسبت به هم داشتند حقیقتاً بسیار برجسته است و به ما حکم میکند که این سازمانی است که باید از آن حفاظت کنیم.
دلایلی که آنها را ترویست مینامند حاکی از تولید اراجیف و اشتباهات فراوانی است. چیزی که من آن را صداهای ناهنجار مینامم. آنها تروریست نیستند. این قیل و قالی است که من از آن صحبت میکنم خیلی چیزها را مخدوش میکند و مبتنی بر تهمتهای بیپایه است. مثلاً ، اینکه اینها یک سازمان مارکسیستی - لنینستی هستند که هیچ ربطی به تروریسم ندارد.
در ۲نوبتی که من در عراق انجام وظیفه میکردم فرد دیگری هم بود. ژنرال دیوید فلیپس. دیوید تجارب مشابه من داشت. هر وقت شایعهیی پراکنده میشد دیوید صحتوسقم آن را عملاً بررسی میکرد. حتی یک مورد هم پیدا نشد که شایعهیی درست باشد. بهعنوان مثال (شایعه شده بود که) مجاهدین هنوز هم محل سربازگیری دارند. من به همراه تفنگدارانم به محل رفتم و با سربازانم آماده عملیات بودیم. این محل محل استقرار کارگران بود. جایی که کارگران عراقی اجازه داشتند شبها استراحت کنند تا برای کار فردا آماده شوند. بهدلیل اینکه اگر از کمپ هر روز خارج میشدند ممکن بود دستگیر و ترور شوند. به آنها حفاظت داده شده بود. عدم صحت این شایعات هر بار اثبات شد. ما حتی یک شایعه هم نشنیدم که حقیقت داشته باشد.
من اینجا فقط یک تقاضا دارم و این است که اگر امکان دارد نامه مشترکی به وزارتخارجه کشورمان بفرستیم و خواستار اقدامی عملی از طرف آنها بشویم. باید به وزرات خارجه بگوییم که به خود بیاید و تکانی بخورد. حدود ۲هفته پیش لوئیس فری نامهیی را با امضای ۲۱نفر شامل ژنرالها، رئیس سابق حزب دموکرات، فرمانداران سابق، رهبران احزاب جمهوریخواه، به وزیر امور خارجه و دبیرکل سازمان مللمتحد ارسال نمود.
وقتی که شما تام ریج، رئیس سابق امنیت ملی، لوئیس فری، جان سانو، معاون سابق اطلاعات مرکزی، و این لیست ادامه دارد، ژنرالهای ۴ستاره، ژنرالهای ۳ستاره، دادستان کل پیشین را دارید که همه و همه یک چیز را میگویند، بهسادگی میتوان مخرج مشترک همه این موضعگیریها را رویت کرد. اما وزارتخارجه فکر میکند بهتر از همه میداند. در واقع آنها دارند سیاستبازی میکنند. قانون در سال ۲۰۰۴ نوشته و بازبینی شد. وزارت امور خارجه آن را نادیده میگیرد. همانطور که اشاره شد آنها دادگاه تجدیدنظر را نادیده میگیرند.
در ژوئیه ۲۰۱۰ به وزارتخارجه گفته شد که ۶ماه فرصت دارد تا مسأله را بررسی کند. این مسأله ۱۹ماه پیش بوده است. آمریکا درجنگ جهانی اول دیرکرد داشت و من تأیید میکنم. ما باید بسیار زودتر از اینها شروع میکردیم. مدت زمانی را که ما درجنگ جهانی اول گذراندیم برابر است با مدت زمانی که وزارتخارجه صرف کرده است تا یک تصمیم بگیرد و آنها را از لیست خارج نماید. اما خانم کلینتون و سفیر دانیل فرید میگویند که با تهاجم بسیار در حال بررسی این موضوع هستیم. من دارم سعی میکنم که معنی تهاجم بسیار را دریابم.
چیزی که در برلین توصیه کردم در اینجا نیز توصیه میکنم. اگر قرار است وزارتخارجه درگیر این موضوع شده و راهحل سریعی بیابد - وزارتخارجه این موضوع را گم کرده است - کاری که واقعاً نیاز است انجام دهند این است که یک سر به پنتاگون بروند تا معنی لغت تهاجم بسیار را فهم کنند.
در پایان جداً از شما بهخاطر فرصتی که برای صحبت در اینجا را به من دادید، تشکر میکنم. این واقعاً باعث مسرت من است که شاهد باشم افرادی در دو سوی اقیانوس آتلانتیک موضوع مشترکی را دنبال میکنند. تا از شرایطی جلوگیری نمایند که شرمنده تاریخ نباشیم که بهاندازه کافی در این مورد تلاش نکردهایم.
خانمها، آقایان و خانم رئیس با تشکر از همه شما.
بارونس بوتروید، عضو برجسته مجلس اعیان انگلستان، ریاست مجلس عوام ۱۹۹۲ - ۲۰۰۰:
خانمها و آقایان اجازه بدهید خودم را معرفی کنم. نام من «بتی بوتروید» است. عضو مجلس اعیان بهعنوان یک نماینده غیروابسته حزبی هستم و امروز باعث خوشوقتی فراوان من است که به همه شما بهخاطر حضور در این جلسه در مجلس نمایندگان در وستمینستر خوشآمد گفته و از حمایتهای مداوم شما برای این جنبش تشکر کنم که پرحرارت و پرانرژی به این کار ادامه داده و امروز هم در این هوای سرد در اینجا حضور به هم رساندهاید. میدانم که برخی از شما از مکانهای بسیار دور آمدهاید.
ما امروز یک پنل ویژه و در عینحال قوییی داریم چرا که یک پنل فراحزبی از هر ۲مجلس اعیان و عوام است. در برنامه امروز وکلای برجستهیی هم شرکت دارند که نقض تعهداتی را که هماکنون در اشرف در مورد کمپ لیبرتی درجریان است، مورد بحث و بررسی قرار خواهند داد.
ما همچنین یک مهمان ویژه از ایالات متحده آمریکا داریم که افتخار دیدار با ایشان را هماکنون داشتهام که در سمت چپ من نشستهاند. ایشان سرهنگ وسلی مارتین هستند که به وی بسیار خوشآمد میگوییم.
سرهنگ مارتین در مورد کمپ اشرف بسیار فرد مطلعی هستند. ایشان مسئول حفاظت از اشرف بوده و در زمانی در کمپ حضور داشت که ایالات متحده به ساکنان پس از تحویلدهی داوطلبانه سلاحهایشان در ازای حفاظت در آن فضای متخاصم، قول داده بود. طبعاً به صحبتهای سرهنگ مارتین گوش فراخواهیم داد.
دوستان من، وضعیت حقوق انسانی در اشرف و رنجهایی که ساکنان آنجا از دست نیروهای عراقی که قرار بوده از آنها حفاظت کنند، میکشند یک تاریخچه دردناک و طولانی دارد که ما از آن مطلع هستیم.
اما تا آخر سال گذشته، اگر بخواهیم صادق باشیم، این طور به نظر میرسید که یک راهحل مسالمتآمیز در چشمانداز است. بهرغم بهکارگیری همه امکانات و انرژی و ابتکارات خودشان برای تبدیل کردن آن زمینها و بیابان لم یزرع به یک شهر زیبا، ساکنان آن تصمیم گرفتند که خانه خودشان را با این باور که به یک راهحل مسالمتآمیز دست یابند، رها کنند تا به جای دیگر بروند.
فکر کنم، برخی از ما شاید از خود بپرسیم که چرا این افراد باید اشرف را ترک کنند تا سازمان مللمتحد قادر به شروع انجام پروسه بررسی پناهندگی تکتک ۳۴۰۰نفری که در آنجا هستند، کند؟ چرا سازمان مللمتحد نمیتواند از پروسه معمول خودشان برای انجام پروسه پناهندگی پیروی کند بدون اینکه مجبور به جابجا کردن آنها در عراق باشند؟ فقط به هزینه این جابهجایی فکر کنید؟ باید که هزینه هنگفتی برای عراق باشد. برخی از ما این اقدام را بدشگون و گمراهکننده تلقی کرده و زیاد هم قابل درک نیست که چرا این کار ضروری است؟ ما به یک پاسخ نیاز داریم که چرا سازمان ملل به انجام چنین کاری تن داده است؟ اما آنچه که بیشتر از هر چیز دیگری گیجکننده میباشد، وضعیت موجود است؟
در شب کریسمس، سازمان ملل یک یادداشت تفاهم با دولت عراق امضا کرده و پایگاه سابق ایالات متحده آمریکا، کمپ لیبرتی را بهعنوان یک محل جدید برای جابهجایی عنوان نمود. اما اکنون معلوم شده است که رژیم عراق مشغول تبدیل کردن محل مذکور به یک زندان است. به ساکنان اجازه دستیابی به امکانات بهداشتی اولیه، دارو، درمان پزشکی، آب آشامیدنی و حتی اجازه دسترسی به وکلایشان هم داده نشده است. عراق اصرار دارد که آنها نمیتوانند اموال منقولشان، خودروهایشان، دوچرخههایشان و یا هر چیز دیگری را به کمپ ببرند. فکر میکنم که تعریف دقیقتر از کمپ لیبرتی این است که یک اردوگاه اسرا برای بهزانو درآوردن و تسلیم افراد طراحی شده است. شما میتوانید حدس بزنید که سرنوشت ساکنان در آنجا چه خواهد بود؟
خانمها و آقایان،
در حالیکه حقوقبشر و حق مالکیت ساکنان ضایع و نقض شده است، سازمان مللمتحد به سکوت خود در انتقاد آشکار از نقض یادداشت تفاهم از جانب عراق، ادامه میدهد. در حالیکه منشور ملل متحد، حقوق پناهجویان را گرامی میدارد، آنها آن را نقض کرده و یافتن راهحلی مسالمتآمیز را غیرممکن ساختهاند.
دوستان، بنابراین، ما امروز در اینجا گرد آمدهایم تا نظراتمان را در خصوص این مسائل ابراز کنیم. ما خواهان پاسخ و راهحلی عملی برای این بحران هستیم. امروز همه ما در کنار ساکنان اشرف هستیم و اجازه نخواهیم داد آنها مورد ستم و تعدی قرار گرفته و به آنها بیتوجهی شود. ما از هر امکان و نفوذی که در احزاب سیاسیمان، در دولتمان، با تصمیمگیرندگان در ایالات متحده، اتحادیه اروپا و شورای امنیت سازمان ملل متحد، داشته باشیم استفاده خواهیم کرد تا هرکاری را انجام دهیم و توافقنامههای موجود را به مرحله اجرا درآورده و این بحران حل و صلح و امنیت به ساکنان اشرف برگردانده شود. ساکنانی که رئیس کمیته ما، لرد کوربت، آنها را چنین تعریف کرده است: «شجاعترین شجاعها».
در انتها، اجازه بدهید که این را بگویم: همه ما میدانیم که بهطور تاریخی زنان در خاورمیانه اجازه دستیابی به حقشان را نداشتهاند. در حالیکه زنان در ایران نقش والایی را در یکی از پرچالشترین شرایط و فضا، ایفا میکنند. مواضع شجاعانهشان که همرزمانشان در اشرف الهامبخش همه ما هستند. من علیالخصوص نقش رهبر آنها را میخواهم برجسته کنم: خانم مریم رجوی که نیروی محرک در پس این کارزار گسترده بینالمللی میباشد. گردهم آوردن نقطهنظرات متعدد و گوناگون از گرایشهای مختلف سیاسی در زیر یک سقف، در پشت یک میز و در یک پنل یک کار شاق و مشکل است اما وی توانسته است که اینکار را انجام دهد. این نشان آشکار از توان و ظرفیت بردبارانه وی و درک و تفاهم و توانایی او در گوش دادن نقطهنظرات گوناگون و یافتن نقطه مشترک است. به همین خاطر است که افراد غیرایرانی بسیاری و همچنین میلیونها ایرانی به وی بهعنوان یک رهبر برای یک تغییر صلحآمیز اعتماد و اطمینان دارند.
خانمها و آقایان، مطمئنم که شما با من موافق هستید که توان انجام چنین تغییری یکی از مشکلترین وظایف برای هر فرد مسئولی در اجتماع است. خانم رجوی چنان کیفیتی را از خود بارز کرده است و استحقاق و شایستگی چنین مسئولیتی را داراست. به همین خاطر است که ما میخواهیم جلسه امروز را با ابراز بهترین آرزوها برای ایشان، آغاز کنیم.
خانمها و آقایان
امروز کهکشانی از نبوغ را در اینجا داریم.
سخنران بعدی ما، دوست قدیمی و عزیز من است. بهتر است قدیمی نگویم، کسی که مدت طولانی در کنار ما ایستاده، بهتر است اینطوری بگویم، لرد کلارک، ... از رهبران برجسته کارزار برای آزادی ایران برای بیش از ۳۰سال است. این قیمت دموکراسی است، بهخصوص برای حفاظت از ساکنان کمپ اشرف.
لرد کلارک، عضو مجلس اعیان انگلستان و رئیس پیشین حزب کارگر:
بتی از معرفی که شما کردید، متشکرم. من شخصاً در انتظار روزی هستم، که شما خانم رجوی را درجلسه خودمان معرفی کنید.
دوستان و همکاران گرامی، همانند همیشه این افتخاری برای من است که امروز عصر با شما باشم. باز هم در حال صحبت و بررسی سختیهای فراوانی که ساکنان اشرف متحمل میشوند، هستیم. بار دیگر حمایتمان را از مبارزهشان برای آزادی اعلام میکنیم. فریاد آنها خطاب به جوامع بینالمللی باید شنیده شود. نه فقط در اینجا در سایه امنیت و آسایش پارلمان انگلستان، بلکه در سراسر جهان، انسانهای والا و دولتهایشان باید فریاد عدالتخواهی و آزادی را بشنوند.
وضعیت ساکنان اشرف و رنجهایی را که آنها از دست سیاستمداران دستنشانده عراقی متحمل میشوند، باید به گوش همه برسانیم. ما این صدا و ندا را داریم، همچنانکه بتی (بوتروید) اشاره کرد، ما این صدا را داریم، پس بگذارید که شنیده شود. به دفعات این گروه (کمیته ایران آزاد) در مورد خشونت و بیرحمییی که علیه ساکنان اشرف اعمال شده است، شنیده است. دلیلی برای تکرار آن نیست. در واقع همین الآن تعاریفی در خصوص کمپ لیبرتی شنیدیم که چیزی شبیه یک اردوگاه اسرا میباشد. دقیقاً همان کلماتی است که من در این یادداشتم به آن اشاره کردهام.
همچنان که تغییرات در کمپ لیبرتی درحال انجام است، مثل کشیدن دیوارهای بلند و تبدیل آن به یک اردوگاه اسرا، همزمان با آنچه که همین الآن در حال انجام است، ما امروز فهمیدیم، از بغداد، ما شخصی را، کسی که نماینده رژیم ایران است مشاهده میکنیم.
داناییفر که عامل یا سفیر رژیم ملایان در عراق است. به عبارتی وی به تمام دنیا میگوید در کمپ لیبرتی کسانی از رژیم ملایان حضور خواهند داشت که ساکنان خودخواندهیی خواهند بود و همزمان با ورود ساکنان اشرف (البته اگر آنها به آنجا بروند) این عوامل در آنجا خواهند بود تا در مورد ساکنان جاسوسی کرده و پیامهایشان را به تهران بفرستند تا بدینوسیله مقامات رژیم تهران اقوام بیگناه ساکنان را تحت تعقیب و محاکمه قرار دهند. ما با چنین افرادی سر و کار داریم. از همان ابتدا اعلام کردهاند که ما در آنجا (کمپ لیبرتی) خواهیم بود، آنها همیشه گفتند که ما در آنجا خواهیم بود، همانطور که رئیس جلسه گفت، ما میدانیم که چه فشار زیادی روی آنها (ساکنان اشرف) محتمل است.
زمان زیادی نیست، موارد زیادی وجود داشته است که ما شاهد بیرحمیها و اعمال ضدبشری بودهایم و دنیا هم در قبال آنها سکوت کرده است. نباید در این مورد سکوت اختیار کند. من به دوستم وسلی مارتین از ایالات متحده دیروز گفتم که فریاد محدود ما در اینجا باید با حمایت پرقدرت وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا عجین شود. هیلاری کلینتون باید از موضع تدافعی خارج شود و شروع به گفتن حرفهایی کند که ما سالیان است آن را میگوییم. باید جلوی این ملایان در ایران را گرفت و ساکنان اشرف هم باید آزاد باشند و شرایط خوبی را داشته باشند. طبیعی است که آنها در حال حاضر نمیتوانند به ایران بازگردند اما نقاط زیادی در سراسر جهان وجود دارد که در آنجا از امنیت بیشتری به جای آن کمپ لیبرتی، برخوردار خواهند بود.
۲سال پیش در یکی از همین جلسات ما در مورد وضعیت اسفبار در طول ایام کریسمس در آنجا صحبت میکردیم. بعد هم شاهد بهار عرب بودیم. ما در واقع بر این باور بودیم که چنین چیزی در ایران و همچنین کشورهای دیگر اتفاق خواهد افتاد. اما وقتی شما با رژیم و ملاهایی که به کشتن، اعدام و شکنجه عادت دارد، سر و کار دارید، وضعیت متفاوت است. به همین خاطر من زیاد هم شگفتزده نشدهام که بهار عرب تا سرحد مرزهای ایران نرسیده است اما این محقق خواهد شد
ثابت شد که سازمان مجاهدین خلق درست میگفت. دادگاهها در اینجا، در اروپا و معتقدم که برخی دادگاهها در ایالات متحده همچنین بر آن صحه گذاشتهاند. جهت اطلاع آن دسته از شما که وقتی ما دولت انگلستان را به چالش کشیده بودیم اینجا نبودید، آنها با اشاره به مدارک محرمانه میگفتند این افراد تروریست هستند. اما وقتی نوبت به حکم دادگاه رسید، قاضی ارشد این کشور گفت که چنین مدرکی وجود ندارد. این افراد تروریست نیستند. به همین خاطر من میگویم وقتی که برمیگردید به وزیر امور خارجه و افراد دور و بر وی بگویید و به وی یادآوری کنید که تاکنون حتی یک مدرک و شاهد هم وجود ندارد که افراد سازمان مجاهدین تروریست هستند. امیدوارم که صدای ما شنیده شود.
خانم رئیس،
فراخوان من امروز همچون موارد گذشته این است که ما باید فشارمان را بر دولت انگلستان بیفزاییم. همچنان که چندین ماه قبل گفتم، این دولت بسیار شنواتر از دولت خودم در مورد بعضی از کارهایی است که تلاش داشتیم، انجام دهیم.
من احساسم این است که صدای ما باید بلندتر باشد.
من یک بار دیگر از دوست عزیز وسلی مارتین میخواهم که وقتی به مملکت خود برمیگردی به مردم در آنجا بگو که بدون تلاش و بدون فشار آنها، ما کماکان جنگ سختی در پیش داریم.
یک بار دیگر از توجهتان متشکرم. برایتان آرزوی موفقیت دارم برای هر آنچه که انجام میدهید، و (امیدوارم) با حمایتهای جمع ما، سختیها و مشکلات ساکنان اشرف هر چه سریعتر به پایان برسد.
دیوید ایمس، نماینده پارلمان انگلستان، رئیس کمیته لوایح مجلس:
خانم رئیس جلسه و دوستان،
این افتخاری برای من است که به سایر همکاران پارلمانترم در حمایت از کمپ اشرف و آرزویشان برای آزادی و دموکراسی بپیوندم.
من در سراسر دهه گذشته شاهد تحولات در وضعیت کمپ اشرف تا جایی که امروز در آن هستیم، بودهام. من شاهد بودهام که نیروهای آمریکایی در سال ۲۰۰۴ به ساکنان موقعیت افراد حفاظتشده دادند ولی درآخر صرفاً در کناری ایستادند و حمله به ساکنان را تماشا کردند. من شاهد بودهام که نیروهای عراقی امنیت کمپ اشرف را در ۲۰۰۹ به دست گرفتند و قول دادند که موقعیت افراد حفاظتشده ساکنان را نقض نمیکنند، ولی در ژوئیه همان سال به کمپ حمله کردند و من شاهد بودهام که سازمان مللمتحد ساکنان را بهعنوان پناهجو با تمام حقوق حفاظتی که این استاتو به آنها میدهد تعیین کرده، ولی مزدوران عراقی نیروی قدس در آوریل سال گذشته به آنها حمله کردند و ۳۶ شهروند غیرمسلح دیگر را به قتل برسانند. من شاهد بودهام که دولت عراق منکر همدستی با رژیم ایران شد در حالیکه اجازه میداد مأموران اطلاعاتی ایران ۳۰۰ بلندگو را پیرامون کمپ اشرف، همانطور که دوستان من گفتند، نصب کنند.
من همچنین شاهد بودهام که مردان و زنان کمپ اشرف با قدرت و شجاعت و شرف در مقابل تمام این حملات و ضرب و جرحها محکم ایستادهاند و در برابر زجر و سختی و مصیبتها، هرگز در مقابل این ناملایمات خم به ابرو نیاوردهاند.
دوستان، ای کاش جامعه بینالمللی میتوانست در برابر تعرض حکومت عراق و رژیم ایران همانقدر شجاعت نشان دهد. ای کاش آمریکا شهامت اخلاقی و جرأت ساکنان اشرف را داشت. اگر آنها یک گرم از چنین روحیه شجاعی را داشتند بلافاصله سازمان مجاهدین خلق ایران را از لیست آمریکا حذف میکردند و دست از انجام کارهای کثیف رژیم برمیداشتند. آمریکا اخیراً تحریمهای بیشتری را علیه رژیم ایران اعلام کرده ولی تا اعلام تمایل به تغییر رژیم پیش نرفته است. آمریکا باید شانه به شانه مردم ایران و ساکنان شجاع کمپ اشرف بایستد و اعلام کند که خواهان تغییر رژیم است. آنها باید به فاشیسم مذهبی در ایران بگویند که سرانجام بهخاطر کشتار ۱۲۰۰۰۰ زندانی سیاسی حسابرسی خواهند شد.
ما شاهد بودهایم که دولت عراق پیدرپی تعهداتش به ساکنان اشرف به سازمان مللمتحد و به جامعه جهانی را نقض کرده است. اکنون زمان آن رسیده که ما با صدای بلند و با همان شجاعت ساکنان کمپ اشرف اعلام کنیم که دیگر بس است، دیگر بس است.
اکنون زمان آن است که کمیساریای پناهندگان مللمتحد رودرروی نخستوزیر مالکی بایستد و پناهندگی جمعی ساکنان را اعلام کند. کمیساریای پناهندگان مللمتحد اکنون باید حفاظت ساکنان کمپ اشرف را بر استمالت از دولت عراقی که از همان ابتدا کاری جز تحقیر سازمان مللمتحد و قانون بینالمللی نکرده، مرجح بداند.
دوستان، اکنون زمان آن است که یونامی پا به پیش بگذارد و نقشش را بهعنوان محرک در این بحران انسانی انجام دهد نه اینکه عقب بنشیند. در شب کریسمس سال گذشته سازمان مللمتحد تفاهمنامهیی را با دولت عراق امضا و نقشه مسیر به سوی یک راهحل صلحآمیز برای ساکنان کمپ اشرف را اعلام کرد. چند روز پس از آن به کمپ حملات موشکی شد و عراق شروع به نقض تفاهمنامه کرد و با این وجود ما کلمات چندانی در محکومیت آن از سوی سازمان مللمتحد نشنیدهایم.
مللمتحد نباید این را تحمل کند. این اعتبار بینالمللیاش را به خطر میاندازد، هنگامی که قراردادهایی امضا میکند که ظرف چند روز نقض میشوند. اکنون زمان آن است که سازمان مللمتحد آشکارا اعلام کند به دولت عراق اجازه نخواهد داد تعهداتش به این سازمان و ساکنان کمپ اشرف را نقض کند. بنابراین دوستان عزیز نتیجهگیری میکنم:
اکنون زمان آن است که جامعه بینالمللی از مردم آزادیخواه ایران و سازمان مجاهدین خلق ایران حمایت کند. تنها راه برخورد با این رژیم ستمگر این است که همان شجاعت و قدرت و پایداری ساکنان کمپ اشرف را نشان دهیم.
بنابراین روی تمام چیزهایی که امروز همکارم تونی کلارک گفت، بهخصوص امروز باید تمرکز کنیم. برای احترام گذاشتن و حفاظت و امنیت ساکنان اشرف، چه در اشرف چه در کمپ لیبرتی، تأیید میکنم کمکهای ما لازم است. من تأکید میکنم که حفاظت از اشرف وظیفه انسانی ماست و من به سایر همکارانم میپیوندم و تا زمانیکه حفاظت و امنیت دائمی آنها تضمین شود، از این اقدامات دست برنخواهم داشت.
سرهنگ وسلی مارتین، فرمانده جیاتیف و نیروهای حفاظتی اشرف ۲۰۰۵ ـ ۲۰۰۶:
با تشکر از خانم رئیس جلسه. امروز من از بطن تجربیاتم در اشرف با شما صحبت میکنم. در ابتدا بهدلیل فرصتی که به من دادید تا در بازگشت به انگلستان به وظایفم در اینجا عمل نمایم، از شما تشکر میکنم.
اخیراً توطئه ترور سفیر عربستان سعودی توسط نیروی قدس را در خاک آمریکا داشتیم.
در واقع بعد از کشف این توطئه وزارتخارجه ما به لکنت زبان افتاده و اولین حرفی که زد این بود: ما باید سطح و سطوح توطئه چینی را دریابیم تا بعد بتوانیم در مورد اقدامی که باید انجام بدهیم، تصمیم بگیریم. بهعنوان یک افسر سابق ضدتروریستی، و فکر میکنم شما که در این اجلاس هستید با من هم عقیده باشید، توطئهیی در این ابعاد چیده نخواهد شد مگر اینکه به دستور شخص خامنهای باشد.
سازمان مجاهدین برای برقراری دموکراسی در تلاش بود. آنها تهدیدهای موجود را نشان دادند. گزارشهای اطلاعاتی را افشا کردند. آنها حتی سلاحهایشان را تحویل دادند، در عوض به آنها استاتوی افراد حفاظتشده تعلق گرفت و قرارداد امضا کردیم و برایشان کارت صادر کردیم. این ۲نمونه از کارتها است. صبا و مجید این کارتها را امضا کردند و با خودشان حمل میکردند. آنها در سال ۲۰۱۱ هنگامی که در استان دیالی به قتل رسیدند این کارتها را با خود به همراه داشتند. این کارتها را به شما نشان میدهم تا همه ببینند. شما میتوانید به چهره این آدمها نگاه کنید و ببینید که آنها تروریست نیستند. من با همه صحبتهایی که در اینجا شده است، موافقم، این کاملاً غیرقابلقبول است.
میتوانم با صداقت بگویم که در حملات ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱ تروریستهای واقعی نیروهای مسلحی بودند که به این افراد بیگناه حمله کردند. وقتی که این فیلمها را میدیدم احساساتم برانگیخته میشود که اغلب بازگوکردن این احساسات برایم سخت و بغضآور است.
تعهدی که این افراد نسبت به هم داشتند حقیقتاً بسیار برجسته است و به ما حکم میکند که این سازمانی است که باید از آن حفاظت کنیم.
دلایلی که آنها را ترویست مینامند حاکی از تولید اراجیف و اشتباهات فراوانی است. چیزی که من آن را صداهای ناهنجار مینامم. آنها تروریست نیستند. این قیل و قالی است که من از آن صحبت میکنم خیلی چیزها را مخدوش میکند و مبتنی بر تهمتهای بیپایه است. مثلاً ، اینکه اینها یک سازمان مارکسیستی - لنینستی هستند که هیچ ربطی به تروریسم ندارد.
در ۲نوبتی که من در عراق انجام وظیفه میکردم فرد دیگری هم بود. ژنرال دیوید فلیپس. دیوید تجارب مشابه من داشت. هر وقت شایعهیی پراکنده میشد دیوید صحتوسقم آن را عملاً بررسی میکرد. حتی یک مورد هم پیدا نشد که شایعهیی درست باشد. بهعنوان مثال (شایعه شده بود که) مجاهدین هنوز هم محل سربازگیری دارند. من به همراه تفنگدارانم به محل رفتم و با سربازانم آماده عملیات بودیم. این محل محل استقرار کارگران بود. جایی که کارگران عراقی اجازه داشتند شبها استراحت کنند تا برای کار فردا آماده شوند. بهدلیل اینکه اگر از کمپ هر روز خارج میشدند ممکن بود دستگیر و ترور شوند. به آنها حفاظت داده شده بود. عدم صحت این شایعات هر بار اثبات شد. ما حتی یک شایعه هم نشنیدم که حقیقت داشته باشد.
من اینجا فقط یک تقاضا دارم و این است که اگر امکان دارد نامه مشترکی به وزارتخارجه کشورمان بفرستیم و خواستار اقدامی عملی از طرف آنها بشویم. باید به وزرات خارجه بگوییم که به خود بیاید و تکانی بخورد. حدود ۲هفته پیش لوئیس فری نامهیی را با امضای ۲۱نفر شامل ژنرالها، رئیس سابق حزب دموکرات، فرمانداران سابق، رهبران احزاب جمهوریخواه، به وزیر امور خارجه و دبیرکل سازمان مللمتحد ارسال نمود.
وقتی که شما تام ریج، رئیس سابق امنیت ملی، لوئیس فری، جان سانو، معاون سابق اطلاعات مرکزی، و این لیست ادامه دارد، ژنرالهای ۴ستاره، ژنرالهای ۳ستاره، دادستان کل پیشین را دارید که همه و همه یک چیز را میگویند، بهسادگی میتوان مخرج مشترک همه این موضعگیریها را رویت کرد. اما وزارتخارجه فکر میکند بهتر از همه میداند. در واقع آنها دارند سیاستبازی میکنند. قانون در سال ۲۰۰۴ نوشته و بازبینی شد. وزارت امور خارجه آن را نادیده میگیرد. همانطور که اشاره شد آنها دادگاه تجدیدنظر را نادیده میگیرند.
در ژوئیه ۲۰۱۰ به وزارتخارجه گفته شد که ۶ماه فرصت دارد تا مسأله را بررسی کند. این مسأله ۱۹ماه پیش بوده است. آمریکا درجنگ جهانی اول دیرکرد داشت و من تأیید میکنم. ما باید بسیار زودتر از اینها شروع میکردیم. مدت زمانی را که ما درجنگ جهانی اول گذراندیم برابر است با مدت زمانی که وزارتخارجه صرف کرده است تا یک تصمیم بگیرد و آنها را از لیست خارج نماید. اما خانم کلینتون و سفیر دانیل فرید میگویند که با تهاجم بسیار در حال بررسی این موضوع هستیم. من دارم سعی میکنم که معنی تهاجم بسیار را دریابم.
چیزی که در برلین توصیه کردم در اینجا نیز توصیه میکنم. اگر قرار است وزارتخارجه درگیر این موضوع شده و راهحل سریعی بیابد - وزارتخارجه این موضوع را گم کرده است - کاری که واقعاً نیاز است انجام دهند این است که یک سر به پنتاگون بروند تا معنی لغت تهاجم بسیار را فهم کنند.
در پایان جداً از شما بهخاطر فرصتی که برای صحبت در اینجا را به من دادید، تشکر میکنم. این واقعاً باعث مسرت من است که شاهد باشم افرادی در دو سوی اقیانوس آتلانتیک موضوع مشترکی را دنبال میکنند. تا از شرایطی جلوگیری نمایند که شرمنده تاریخ نباشیم که بهاندازه کافی در این مورد تلاش نکردهایم.
خانمها، آقایان و خانم رئیس با تشکر از همه شما.