جوانان شورشگر در زاهدان، روز جمعه ۱۷ مهر ۱۴۰۵، با در دست گرفتن پلاکاردهایی حاوی شعارها و پیام‌های اعتراضی، بر مخالفت با هر گونه دیکتاتوری و ضرورت برقراری آزادی و جمهوری دموکراتیک تأکید کردند.
در این پراتیک‌ها، شعارهایی در نفی دیکتاتوری سلطنتی و دینی، حمایت از قیام و مقاومت مردم ایران، سرنگونی رژیم ولایت فقیه و استقرار جمهوری دموکراتیک به‌نمایش درآمد.
برخی از پلاکاردها حاوی پیام‌های خانم مریم رجوی درباره ایران بدون شکنجه، سرکوب، تبعیض و نابرابری بود. در یکی از این پیام‌ها آمده است: «ما برای یک ایران بدون شکنجه و سرکوب و عاری از تبعیض و نابرابری و هر نوع دیکتاتوری چه شاه و چه شیخ به‌پا خاسته‌ایم».
تأکید بر نقش دانشگاه‌ها در مبارزه برای آزادی نیز از دیگر محورهای این پراتیک‌ها بود. از جمله این پیام به‌نمایش درآمد: «دانشجویان با جرأت و با شجاعت هیچ‌گاه تن به ذلت و تسلیم ندادند اکنون باید دانشگاه‌ها را تماماً پس‌گرفت».
در پلاکاردهای دیگر، بر ضرورت سرنگونی رژیم ولایت فقیه و جایگزینی آن با جمهوری دموکراتیک تأکید شده بود. هم‌چنین پیام‌هایی از آقای مسعود رجوی درباره حاکمیت مردم، هزینه‌های انقلاب دموکراتیک و ضرورت مقاومت در برابر استبداد به‌چشم می‌خورد.
شعارهای «مرگ بر ستمگر، چه شاه باشه چه رهبر»، «سلطنت و ولایت، یکصد سال جنایت»، «نه شاه می‌خوایم نه ملا، لعنت به دیکتاتورها» و «نه شیخ، نه شاه، آزادی و جمهوری دموکراتیک» از جمله شعارهای درج‌شده روی پلاکاردها بودند.
جوانان شورشگر در زاهدان هم‌چنین با شعار «بلوچستان بیداره، از شاه و شیخ بیزاره» بر مخالفت خود با هر دو شکل دیکتاتوری تأکید کردند. شعار «از زاهدان تا تهران، مرگ بر ستمگر چه شاه باشه چه رهبر» نیز پیام پیوند مبارزه برای آزادی در بلوچستان با خواست آزادی در سراسر ایران را بازتاب می‌داد.
در بخش دیگری از این پراتیک‌ها، پیام‌هایی درباره افزایش اعدام‌ها و ارتباط آن با گسترش مقاومت و قیام‌های عمومی، قرار گرفتن رژیم در موقعیت سرنگونی و نقش مردم ایران و مقاومت در تحقق این هدف به‌نمایش درآمد.
این پراتیک‌ها با مجموعه‌‌ای از شعارها و پیام‌ها، بر رد دیکتاتوری در هر شکل و با هر نام، نفی استبداد و وابستگی و تأکید بر آزادی و حاکمیت مردم در چارچوب یک جمهوری دموکراتیک متمرکز بود.
