مارتین پاتسلت
نماینده پارلمان فدرال آلمان- ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۱
اپوزیسیون اصلی ایران یک زن را بهعنوان دبیرکل جدید انتخاب کرد
مارتین پاتسلت نماینده پارلمان فدرال آلمان در سالهای۲۰۱۳ تا ۲۰۲۱ در مقالهای در کریپتو تایمز ۱۰ سپتامبر، با عنوان اپوزیسیون اصلی ایران یک زن را بهعنوان دبیرکل جدید انتخاب کرد، مینویسد:
در بحبوحه یکی از پرتنشترین دورههای تاریخ اخیر ایران، تحولی در درون اپوزیسیون سازمانیافته رخ داده است که شایسته توجه بیشتری در اروپاست. در ۶ سپتامبر، شصت و یکمین سالگرد تأسیس سازمان مجاهدین خلق ایران مهناز میمنت بهعنوان دبیرکل جدید برای یک دوره دو ساله انتخاب شد.
این انتخابات در سه دور با شرکت اعضای این سازمان در فرانسه، آلمان، بریتانیا، سوئد، سوئیس، هلند و آلبانی برگزار شد. در دور اول، میمنت ۵۶ درصد آرا و در دور دوم ۸۵ درصد آرا را نسبت به دو کاندیدای دیگر به دست آورد. در رأیگیری نهایی، او تقریباً بهاتفاق آرا از سوی اعضای شرکتکننده انتخاب شد. مهناز میمنت سالهاست که عضو شو رأی مرکزی این سازمان بوده و از سال ۲۰۲۱ بهعنوان همردیف دبیرکل خدمت کرده است.
در ادمه مقاله تحت عنوان «تغییر باید از درون ایران آغاز شود»، آمده است: اهمیت این انتخابات فراتر از یک تغییر صرف در رهبری سازمان مجاهدین خلق ایران است. ایران در یک بحران عمیق اقتصادی و اجتماعی فرو رفته است. ترس سران رژیم از اعتراضات مجدد و یک قیام سراسری دیگر غیرقابل انکار است. بنابراین، این واقعیت که یکی از مهمترین و سازمانیافتهترین نیروهای مخالف، رهبری خود را در این شرایط دوباره انتخاب میکند، نشانهای از تداوم و همزمان آمادگی برای یک مرحله سیاسی جدید است.
خط سیاسی که بار دیگر در رابطه با انتخابات مورد تأکید قرار گرفت، از یک اصل روشن پیروی میکند: تغییر در ایران باید از خود جامعه ایران ناشی شود و نتیجه مداخله نظامی خارجی نباشد. تمرکز بر اعتراضات و قیامهای مردمی و همچنین گسترش شبکههای مقاومت سازمانیافته در داخل کشور است. در پسزمینه مشکلات اقتصادی، ناظران مرحله جدیدی از تحولات اجتماعی را بهطور فزایندهیی محتمل میدانند.
پاتسلت سپس زیر عنوان «حلقه گمشده در سیاست غرب در قبال ایران»، میافزاید: این دیدگاه همچنین به یک نقطه ضعف در بحث غرب در مورد ایران اشاره میکند. ما معمولاً این کشور را از دو منظر میبینیم: از یک سو، رژیمی که بهدلیل برنامه هستهیی، سیاستهای منطقهیی و سرکوب داخلی به فشار نیاز دارد؛ از سوی دیگر، جمعیتی ناراضی که بارها به خیابانها آمدهاند.
سؤال سومی که کمتر پرسیده میشود این است که آیا نیروی سازمانیافتهای وجود دارد که واقعاً قادر به اقدام در یک شرایط بحرانی باشد؟ من صریحاً از ابتکار مشترک ایالات متحده، آلمان، فرانسه و بریتانیا برای همکاری در شورای حکام آژانس بینالمللی انرژی اتمی برای طرح نقض تعهدات هستهیی ایران در شورای امنیت سازمان ملل استقبال میکنم. با این حال، فشار دیپلماتیک، اقتصادی و سیاسی تنها در صورتی تأثیر استراتژیک بلندمدت خواهد داشت که همزمان، نیروهای متشکل تغییر در داخل ایران در قلب یک سیاست منسجم در قبال ایران قرار گیرند.
رفتار رژیم ایران در مورد اینکه کدام نیروی مخالف را جدیتر میگیرد، سرنخهایی ارائه میدهد. گزارش ۲۰۲۵ دفتر حفاظت از قانون اساسی هامبورگ در مورد حفاظت از قانون اساسی بیان میکند که «تمرکز اصلی» فعالیتهای اطلاعاتی وزارت اطلاعات ایران در کشورهای غربی، بر مجاهدین خلق و شورای ملی مقاومت ایران است. گرچه این به خودی خود چیزی در مورد میزان حمایت اجتماعی ثابت نمیکند. اما، نشان میدهد که سران رژیم در تهران کدام نیروی مخالف را بهعنوان تهدید اصلی خود تلقی میکنند.
اما شواهد بیشتر در داخل ایران وجود دارد. سپاه پاسداران در ارزیابی خود از اعتراضات ژانویه (دیماه)، از «نقش مؤثر و قوی» مجاهدین خلق صحبت کرد. رژیمی که سالها حضور سازمانیافته این جنبش در کشور را انکار کرده است. پس از انتشار تصاویری از یک کاروان موتورسیکلت و خودرو در نزدیکی کرج که پرچمهای مجاهدین خلق را به نمایش گذاشته بودند، در بیانیهیی دستگیریهایی را اعلام کرد
کمیته همبستگی آلمان برای یک ایران آزاد و کارشناسان با تجربه سیاست خارجی مانند رئیس سابق و طولانیمدت کنفرانس امنیتی مونیخ، پروفسور هورست تلتشیک، در نامه تبریک خود به مهناز میمنت، یک اصل مهم را ترسیم کردند: از یکطرف اروپا نباید رهبری را به مردم ایران دیکته کند و از طرف دیگر نباید از بیرون در مورد دولت آینده آنها تصمیم بگیرد. اما باید نیروهایی را که برنامه سیاسی، سازمان متشکل، حضور در داخل ایران و برنامهیی قابل فهم برای گذار دموکراتیک دارند، جدی بگیرد و با آنها گفتگو کند.
انتخاب یک زن بهعنوان دبیرکل این سازمان، بهدلیل دیگری نیز قابل توجه است. مهناز میمنت شخصاً سرکوب سیاسی را تجربه کرده است. مادر و دو برادرش در نتیجه شکنجه و سرکوب جمهوری اسلامی کشته شدند. یکی از برادرانش در جریان قتلعام زندانیان سیاسی در سال ۱۹۸۸ اعدام شد.
اینکه آیا رهبری جدید واقعاً میتواند انگیزه بیشتری به تحولات سیاسی در ایران بدهد، هنوز مشخص نیست. اما نکتهیی که سیاستگذاران اروپایی حتی اکنون نیز باید مد نظر قرار دهند اینست: کسانی که در مورد آینده ایران صحبت میکنند، نمیتوانند صرفاً بر رژیم و جنبشهای اعتراضی خودجوش تمرکز کنند. عامل سومی وجود دارد که بخشی از واقعیت سیاسی در ایران است و آن، مقاومت سازمانیافته و ظرفیت آن برای پیوند دادن نارضایتی اجتماعی با یک دیدگاه دموکراتیک است.
